SUNDAY

Γκόραν Μπρέγκοβιτς

2007-07-16T05:22:00.000-07:00

Εχει καταφέρει να θεωρείται ένα με τη μουσική παράδοση των Βαλκανίων. Χάλκινα, τσιγγάνοι, Βούλγαροι, Ελληνες και κάπου εκεί ανάμεσα… ο Iggy Pop μπλέκουν σ' ένα πολύχρωμο γαϊτανάκι, που άλλοτε θυμίζει γάμο στη Γουμένισσα και άλλοτε μοιρολόγι μάνας από τη Σερβία.

του Αλέξανδρου Σαλαμέ, adisalames@yahoo. com

Με αφορμή τη συναυλία του στις 21 Ιουλίου στο Λόφο Σάνης, στα πλαίσια του 15ου Sani Festival, τον βρήκα και τον «τάραξα» στις ερωτήσεις.

Κύριε Μπρέγκοβιτς, τι σημαίνει να είστε Σέρβος; Αν έχεις γεννηθεί σε μία πατρίδα όπως η δική μου, που βρίσκεται σε μία συνεχή εναλλαγή απόγνωσης και αισιοδοξίας, καταλαβαίνεις τελικά πως η αλήθεια βρίσκεται μέσα σου. Η ίδια η ιστορία δε σου αφήνει περιθώριο να ελπίσεις σε κάτι περισσότερο.

Ισχύει ότι δεν ήσασταν ακριβώς αυτό που λέμε «μαθητής του πρώτου θρανίου»; Οντως. Παίζω από πολύ μικρός μουσική σε διάφορα συγκροτήματα και στα 17 μου έπαιζα μουσική σε ένα στριπτιζάδικο. Οπως καταλαβαίνεις, ένα αγόρι που έχει δει τόσες πολλές γυμνές γυναίκες από τα 17 του δεν έχει και πολλές πιθανότητες να γίνει καλός μαθητής.

Γνωρίσατε τις πρώτες σας επιτυχίες μέσα από ροκ μπάντες. Πώς συνδυάζονται τα χάλκινα και οι τσιγγάνοι με το «ηλεκτρικό» σας παρελθόν; H μουσική μου πάντα επηρεαζόταν από την παράδοση. Οπως εσείς έχετε στα δικά σας συγκροτήματα το μπουζούκι, έτσι και εγώ από μικρός χρησιμοποιούσα παραδοσιακά όργανα. Γενικά, δεν έχω την αίσθηση ότι στο παρελθόν έκανα και πολύ διαφορετικά πράγματα από αυτά που κάνω σήμερα. Είμαι ένας δημιουργός που πάντα θα επηρεάζεται από αυτό που λέμε «παράδοση». Η διαφορά βρίσκεται σε αυτό που θα προσθέσεις πάνω στην παράδοση.

Γιατί δε σας αρέσουν τα χειροκροτήματα στις συναυλίες; Δεν είναι ότι δε μου αρέσουν και δεν τα δέχομαι. Βιώνω με πολύ όμορφο τρόπο αυτές τις εκδηλώσεις θαυμασμού. Απλώς σε περιπτώσεις όπως συναυλίες που γίνονται για κάποιο σκοπό προτιμώ να μη γίνεται.

Τι φοβάται ένας άνθρωπος όπως εσείς με τόσο θετική ενέργεια στη μουσική του; Ενα από τα πιο τρομακτικά συναισθήματα στη ζωή μου είναι το γεγονός ότι κατάφερα από νωρίς να αποκτήσω αρκετά χρήματα. Πάντα φοβόμουν μη νιώσω ψηλότερος από το 1.80 που είμαι. Γι' αυτό και στον ελεύθερο μου χρόνο προσπαθώ πάντοτε να κάνω πράγματα που στους υπόλοιπους καλλιτέχνες δεν αρέσουν και πολύ.

Οπως;
Να είμαι αισιόδοξος, να πηγαίνω για αναρρίχηση, ακόμη και να ψαρεύω στον ωκεανό με μικρά σκάφη.

Νιώθετε καμιά φορά ότι μουσικά βρίσκεστε με το ένα πόδι στην ανατολή και με το άλλο στη δύση; Αυτό που στην ουσία προσπαθώ είναι να είμαι σύγχρονος δημιουργός. Παρ' όλα αυτά, όταν φτάσεις στην ηλικία μου, προσπαθείς να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και να μη γίνεις κάτι διαφορετικό από αυτό που ήδη είσαι. Ετσι νιώθω και εγώ. Οτι υπάρχει μέσα μου κάτι πολύ αθώο, πρωτογενές και αρχαίο, όταν γράφω μουσική, μα την ίδια στιγμή και κάτι πολύ μοντέρνο, γιατί ακριβώς ζω στο μοντέρνο κόσμο. Παρ' όλα αυτά δεν μπορώ να πω ότι νιώθω μοντέρνος δημιουργός.

Μιλήστε μου για τη συνεργασία σας με τον Γιώργο Νταλάρα και την Αλκηστη Πρωτοψάλτη. Είχα την τύχη στη ζωή μου να δουλέψω με κάποιους ταλαντούχους ανθρώπους. Αυτό είναι, άλλωστε, ένα από τα πολύ ωραία κομμάτια της δουλειάς μου. Να γνωρίζω ταλαντούχους ανθρώπους που δε συναντά κανείς κάθε μέρα. Ετσι και στην Ελλάδα δούλέψα τον πρώτο μου δίσκο με την Αλκηστη Πρωτοψάλτη και αργότερα με τον Γιώργο Νταλάρα. Σε γενικές γραμμές έχω επηρεαστεί πολύ από την Ελλάδα, αλλά και από την Τουρκία. Ηταν τύχη, λοιπόν, για μένα να δουλέψω με δύο από τους καλύτερους εκπροσώπους της ελληνικής μουσικής.

Καλλιτεχνική συνεργασία ίσον φίλία; Οχι πάντα. Ο καλλιτέχνης που θα συνεργαστείς δε χρειάζεται απαραίτητα να είναι κάποιος που θα κάνεις παρέα και θα πας μαζί του διακοπές στη Μύκονο. Δε χρειάζεται καν να μοιάζετε σαν άνθρωποι. Πολλοί από τους φίλους μου δεν είναι καν καλλιτέχνες.

Πώς προέκυψε το «Karmen with a happy end»; Το δίσκο αυτό θα τον χαρακτήριζα κατά κάποιον τρόπο «όπερα». Οχι, όμως, μία όπερα που φιλοδοξώ να την παρακολουθήσει ο υπουργός Πολιτισμού. Πρόκειται για μία όπερα αφιερωμένη στους φτωχούς ανθρώπους. Το συγκεκριμένο σενάριο σκοπεύω να το «γυρίσω» και σε ταινία, στην οποία θα κάνω και την παραγωγή.

Ποια είναι τα άμεσα σχέδιά σας;
Να παίξω σε κάποιες συναυλίες σε μέρη της Ελλάδας που για πολύ καιρό δεν έπαιξα. Η Ελλάδα και στο παρελθόν με αγκάλιασε και με επηρέασε με πολύ όμορφο τρόπο. Θέλω πολύ να νιώσω ξανά ότι επηρεάζομαι και επηρεάζω και άλλους με τη σειρά μου.

Τελικά τι εστί δημιουργός; Ο δημιουργός είναι σαν τον Ρομπέν των Δασών. Κλέβει, με σκοπό να δώσει πίσω αυτά που έκλεψε.

Θα σας δώσω κάποιες λέξεις, για να μου τις σχολιάσετε:
Εμφύλιος: Ο εμφύλιος πόλεμος είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του ότι οι άνθρωποι μπορούν να εξελιχθούν σε πραγματικά κτήνη και την ίδια στιγμή να γίνουν πραγματικοί άγγελοι. Στον εμφύλιο πόλεμο βγαίνει πιο πολύ απ' όσο μπορεί να φανταστεί κανείς η θετική και η αρνητική πλευρά του ανθρώπου.
ΗΠΑ: Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια πανέμορφη χώρα. Προσπάθησα μάλιστα να ζήσω στη Νέα Υόρκη για έξι μήνες. Είναι στενάχωρο το γεγονός ότι μισούμε αυτήν τη χώρα για πολιτικούς λόγους.
Βαλκάνια: Το μέρος στο οποίο γεννήθηκα και το οποίο αγαπώ παρά την πολυπλοκότητά του. Οσο και αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να γράψω μουσική σε άλλο μέρος εκτός από τα Βαλκάνια.
Σύνορα: Τα επινόησαν οι ανθρώπινες ηγεσίες. Αυτό, λοιπόν, που πρέπει να προσπαθούμε όλοι οι άνθρωποι είναι να «σπρώξουμε» τα προσωπικά μας σύνορα όσο πιο μακριά γίνεται. Είναι το παιχνίδι του ανθρώπινου γένους αυτό. Τα σύνορα δεν έχουν να κάνουν με πολιτική ή γεωγραφία. Είναι η συναισθηματική σου αναφορά. Πρόκειται για συναισθηματικά σύνορα. Αυτό το κατάλαβα, όταν η πατρίδα μου διαιρέθηκε σε έξι κράτη.
Ελλάδα: Βλέπεις; Λες τη λέξη Ελλάδα και χαμογελάς -γέλια. Είναι μία λέξη που με το που ακούγεται όλοι χαμογελούν. Δεν υπάρχουν πολλές χώρες σαν αυτήν.

Ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς:
- Εμφανίζεται μαζί με τη Wedding and Funeral Band, στο 15o Sani Festival. Τόπος: Λόφος Σάνης. Ωρα έναρξης: 21.30. Εισιτήριο: 20 ευρώ.
- Μόλις κυκλοφόρησε το τελευταίο του cd με τίτλο «Karmen with a happy end».
- Γεννήθηκε στο Σεράγεβο από Κροάτη πατέρα και Σερβίδα μητέρα.
- Σπούδασε Φιλοσοφία και Κοινωνιολογία.
- Αποβλήθηκε από το σχολείο του, όταν… απαλλοτρίωσε ένα όχημα που ανήκε στο σχολείο.
- Εχει επίσημη σελίδα: www. goranbregovic.co.yu

Ερωτας στο γραφείο

2007-07-16T05:04:00.000-07:00

Ερωτεύτηκες στη δουλειά σου; Κακό του κεφαλιού σου. Τι να προσέξεις, τι να αποφύγεις, αλλά και πώς να το τελειώσεις ανώδυνα.

του Οδυσσέα Μητσόπουλου, omitsopoulos@yahoo.gr

Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος

Κανόνας Νο 1: Δεν πρέπει ποτέ να κάνεις σχέση στο γραφείο. Κανόνας Νο 2: Θα κάνεις σχέση στο γραφείο. Κανόνας Νο 3: Θα το μετανιώσεις. Πικρά. Εξού και όλοι οι Αμερικανοί σύμβουλοι επιχειρήσεων δίνουν την ίδια ρητή εντολή: «Ποτέ μην μπερδεύεις τη δουλειά με τη διασκέδαση». Γιατί απλά δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να τρακάρεις στο ασανσέρ ή στο φωτοτυπικό με το χτεσινοβραδινό σου... λάθος. Λόγου χάρη, η Χριστίνα παραιτήθηκε από το γραφείο με την επίσημη δικαιολογία πως της προσφέρθηκε μια καλύτερη θέση. Στο τελευταίο της μήνυμα στο mail work της εταιρίας ανακοίνωνε τα της παραίτησής της και τα της -ήδη γνωστής- νέας δουλειάς που βρισκόταν στα σκαριά, με μεγαλύτερες αποδοχές κι ένα bonus νααα, με το συμπάθιο. Θέλεις την αληθινή αιτία; Το Χριστινάκι νταλαβεριζόταν το τελευταίο εξάμηνο με τον Θοδωρή από το λογιστήριο. Καλό παλικάρι ο Θοδωρής, από την Αλεξανδρούπολη νομίζω ήταν φερμένος. Μια σχέση - πρωτοσέλιδο θα την έλεγες, αφού όλα τα γραφεία ξέραμε πότε τσακώνονταν, πότε ήταν στα μέλια, αλλά κι αν θα πήγαιναν μαζί διακοπές το Πάσχα. Τελικά δεν πήγαν, γι' αυτό και η Χριστίνα μάζεψε την κούτα της και τράβηξε γι' αλλού.
Βέβαια, η αποχώρησή της ήταν ακόμη μία υπενθύμιση για την αναμενόμενη έκβαση που έχουν συνήθως τέτοιες σχέσεις. Κατά 99% κάτι στραβώνει στην πορεία, με αποτέλεσμα ένας από τους δύο παίκτες να μαζεύει το κουβαδάκι του και σε άλλη παραλία. Σε σπάνιες περιπτώσεις, η σχέση χαίρει άκρας υγείας, αλλά το ζευγάρι ασφυκτιά τόσο στον ίδιο εργασιακό χώρο, που τελικά -κι αυτοί- χωρίζουν. Εκτός από τα παραπάνω, έχε στο μυαλό σου πως ένα one night stand ή μια κανονική σχέση γραφείου είναι απόλυτα ικανά να βάλουν μπουρλότο στην καριέρα σου. Αξίζει τελικά να τα χάσεις όλα για χάρη ενός wonderbra ή ενός χαμηλοκάβαλου αντρικού τζιν για την απέναντι όχθη;

Ας κρατήσουμε ένα επίπεδο

Αφού θα την κάνεις που θα την κάνεις την κουτσουκέλα σου, τουλάχιστον παίξε το παιχνίδι σωστά. Ο ιδανικός παρτενέρ θα πρέπει να είναι στην ίδια ή σε ελαφρώς ανώτερη βαθμίδα από σένα και να εργάζεται σε εντελώς διαφορετικό αντικείμενο από το δικό σου. Σκέφτηκες το δεξί χέρι του αφεντικού; Πάρ' το αλλιώς. Το ίδιο το αφεντικό μήπως; Τζιζ, καίει. Εκείνον τον ανύπαντρο μελαχρινό από το εμπορικό τμήμα; Τώρα σκέφτεσαι όπως πρέπει. Βέβαια, όσον αφορά τους άντρες της συντροφιάς μας, προς θεού μακριά από τις παντρεμένες. Κίνδυνος θάνατος! Το να σε κυνηγάει στο parking της εταιρίας ένας ζηλιάρης σύζυγος με καραμπίνα δεν είναι κάτι που μπορεί να μπει στο portfolio σου.

Και λίγο τακτ δε βλάπτει

Προς θεού, οι άνθρωποι στη δουλειά σου δεν είναι φίλοι σου -κι αν είναι οι μόνοι που θεωρείς φίλους σου, είναι η ώρα να δεις έναν ψυχολόγο. Απλώς κι αυτοί περιμένουν να πέσει ο μισθός, για να πληρώσουν πιστωτικές και δάνεια. Επίσης, πολλοί από αυτούς δεν έχουν δική τους ζωή και μεταφράζουν τη δική σου ευτυχία σε δικό τους χάλι. Με άλλα λόγια, το να τους τρίβεις το νέο σου έρωτα στα μούτρα είναι μια πρώτης τάξεως αφορμή για να σε μαχαιρώσουν πισώπλατα ευκαιρίας δοθείσης. Πώς μπορείς να προφυλαχθείς από τα κοράκια; Απόφυγε να φλερτάρεις υπερβολικά στο γραφείο. Κόψε κάθε είδους κίνηση που φανερώνει οικειότητα. Ξέρεις τώρα, αγγίγματα στον ώμο, χαμόγελα μέχρι τα αυτιά και πάει λέγοντας. Αν είσαι γυναίκα, μην τολμήσεις να φτιάξεις τη γραβάτα του καλού σου ενώπιον συναδέλφων. Αν πάλι είσαι άνδρας, μην κυκλοφορείς στους διαδρόμους με μελανιές σε λαιμούς και χέρια. Εδώ ξέρουμε παντρεμένα ζευγάρια που έρχονται και φεύγουν ξεχωριστά από τη δουλειά για να μη δίνουν δικαιώματα, εσύ γιατί να μην το κάνεις; Ενα είναι το μόνο σίγουρο. Θα μαθευτεί, όσο καλά και να το κρύψετε. Και οι Ρωσίδες καθαρίστριες έχουν αυτιά.

Για να πέφτουν τα συμβόλαια

Προτού ξεκινήσεις οτιδήποτε πονηρό στο γραφείο, είναι πολύ σοφό να επιβάλεις στο άλλο σου μισό κάποιους κανόνες. Δεν αφήνεις μικροσκοπικά εσώρουχα στα συρτάρια του καλού σου, δεν πετάς καυτά υπονοούμενα στο meeting της Δευτέρας, δε στέλνεις ερωτικά mail. Γιατί, ως γνωστόν, κάθε εργοδότης που σέβεται τον εαυτό του τσεκάρει τι βγαίνει και τι μπαίνει στο inbox της δουλειάς του. Το «κλειδί» σε όλη την υπόθεση είναι να βάζεις από την αρχή τους όρους του παιχνιδιού. Ποιος θέλει να βρεθεί προ εκπλήξεως;

Εξοδος κινδύνου

Πρώτα τα καλά νέα. Είναι εύκολο να λήξεις μια σχέση γραφείου, αρκεί και οι δυο πλευρές να φερθούν πολιτισμένα. Τώρα τα κακά νέα. Αν η απέναντι πλευρά νιώσει θιγμένη, μαύρο φίδι που σ' έφαγε. Εκτός του ότι θα σε κάνει ρόμπα στους άπαντες, θα βρίσκεις καθημερινά διάφορα πάνω στο γραφείο σου. Από κούκλες βουντού, που τόσο σου μοιάζουν, μέχρι ένα κατεστραμμένο laptop -το δικό σου-, αλλά και ολόσωμη γυμνή γιγαντοαφίσα σου στην είσοδο του κτιρίου. Περαστικά.

Λίγη ειλικρίνεια βλάπτει

2007-07-16T05:03:00.000-07:00

Της Σόνιας Ταλαντινού

Ο Γάλλος νοβελίστας Jean Giraudoux είπε ότι «το μυστικό της επιτυχίας είναι η ειλικρίνεια». Ο γλυκός μου δεν μπορούσε να προβλέψει σε τι κόσμο θα ζούσαμε σήμερα. Εναν ακόμη ν' ακούσω να μιλάει για ειλικρίνεια κι εγώ δεν ξέρω τι θα κάνω. Που μάλλον ξέρω, δηλαδή, αλλά εσείς θα το μάθετε από τις εφημερίδες.
Δεν ξέρω αν η ειλικρίνεια αποτελεί μυστικό για την επιτυχία, ξέρω, όμως, πως με τα ψέματα πας μπροστά και όλοι σε αγαπάνε. Προσωρινά και ψεύτικα. Εστω. Σε εποχές που η μοναξιά θερίζει, ακόμη κι αυτό μπορεί να αποτελεί όαση. Ολοι μιλάνε για ειλικρίνεια. Και δεν το συζητώ, σε βάθος χρόνου ο ειλικρινής βγαίνει συνήθως κερδισμένος, αλλά στην καθημερινότητα αποδεικνύεται πολλάκις μ... ς με περικεφαλαία.
Σε κοιτάει στα μάτια, δείχνει πως λιώνει, προσπαθεί να σε «ρίξει», αλλά στο σπίτι ξεχνάει πως έχει αφήσει μια αρραβωνιάρα και μέλλουσα σύζυγο. Αποτέλεσμα; Μπορεί το κάστρο -εσύ- να μην πέσει, αλλά πάντα υπάρχει το επόμενο, που θα αποτελέσει και το δεκανίκι στην προσωπική του δυστυχία.
Ρωτούν την άποψή σου στη δουλειά για ένα κόνσεπτ. Εσύ το σιχαίνεσαι και μαζί με αυτό και το συνάδελφο που το σκέφτηκε. Συναινείς και οι εργασίες προχωράνε κανονικά. Αποτέλεσμα; Παίρνεις προαγωγή, γιατί συμφωνείς με το αφεντικό.
Είσαι χάλια, το ξέρεις, ρωτάς πώς δείχνεις και όλοι λένε τα καλύτερα. Αποτέλεσμα; Είτε ξαναφοράς εκείνο το χάλια φόρεμα που σε δείχνει σαν τη Μαρία Φαραντούρη είτε ξαναχτενίζεσαι σαν τον Μπομπ Μάρλεϊ και καμαρώνεις σαν το γύφτικο σκεπάρνι.
Σου λέει πως εκτιμάει την ειλικρίνεια κι έχει βαρεθεί το ψέμα. Του λες «σ' αγαπώ» ή κάτι παρεμφερές, για να μην τρομάξει -ξέρετε, αυτοί σήμερα τρομάζουν κι εύκολα. Αποτέλεσμα; Την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από το σκηνικό.
Λες σε μια φίλη ότι πράττει σωστά με τη λάθος επιλογή της -αφού σε ρώτησε, δεν πήρες μόνος σου το λόγο, ενώ έχεις άλλη άποψη. Κι αν την πεις είτε θα μαλώσετε είτε θα σε παρεξηγήσει. Αποτέλεσμα; Την πατάει κι εσύ από μέσα σου χαίρεσαι που είχες δίκιο στην αρχική σου εκτίμηση. Ναι, αλλά δεν είσαι σωστή φίλη.
Προχθές που ήμουν με μια παρέα στην παραλία και περιέργως είχε πέσει σιγή -σπάνιο φαινόμενο για εμάς που δεν μπορούμε να σταθούμε διακριτικά πουθενά- αναρωτήθηκα φωναχτά πώς θα ήταν αν κάτι τέτοιες στιγμές έβγαιναν αυτόματα bubbles πάνω από τα κεφάλια μας κι έγραφαν τι σκέφτεται ο καθένας. Μόλις το άκουσε αυτό η ομήγυρη, πάγωσε για δευτερόλεπτα. Ούτε που θέλω να φανταστώ τι σκέψεις περνούσαν από το κεφάλι του καθένα, τις οποίες δεν πρόκειται ποτέ να μοιραστούν και με κανένα. Ολοι αυτοί, όμως, εν ευθέτω χρόνω θα απαιτήσουν ειλικρίνεια.
Πόσοι, όμως, μπορούν να την αντέξουν, αλήθεια; Σε κάποια στιγμή της ζωής μου ήμουν τόσο ειλικρινής που ακόμα το μετανιώνω. Το συγκεκριμένο. Οταν πέρασε το σοκ και μαζί του τα χρόνια και άρχισα να ξαναγίνομαι ειλικρινής, το πλήρωσα αλλεπάλληλα, αλλά παράλληλα έμαθα ότι αυτά που αξίζουν στη ζωή τα πληρώνεις ακριβά. Οχι από κάποια θεία τιμωρία, αλλά για να μάθεις να τα εκτιμάς.
Σε μια πρόσφατη συζήτηση ανέφερα σε κάποιον ότι όταν συναντάμε ανθρώπους στη ζωή που μας εκνευρίζουν, είναι γιατί έχουν κάτι δικό μας. Αυτό που δεν μπορούμε να δούμε πάνω μας και το κατακρίνουμε στον άλλον είναι δικό μας ελάττωμα. Δεν έδειξε να το κατάλαβε και ούτε και που το περίμενα, για να πω την αλήθεια. Το πρώτο μάλιστα παράδειγμα που χρησιμοποίησε ήταν αυτό περί ειλκρίνειας. Τυχαίο; Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο κλειστοί, που αρνούνται να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Η ειλικρίνεια, αγάπη μου, είναι το δώρο της αυτογνωσίας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΓΛΗΣ

2007-07-16T04:59:00.000-07:00

Είναι η μοναδική θεατρική παράσταση φέτος που τιμά τον Νίκο Καζαντζάκη, με αφορμή το χαρακτηρισμό του 2007 ως «Ετους Καζαντζάκη». Η επιλογή του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης να ανεβάσει τον «Καπετάν Μιχάλη», τιμώντας έτσι με τον τρόπο του το μεγάλο Κρητικό συγγραφέα δε στάθηκε έκπληξη. Αλλωστε, το ΔΗΠΕΘΕΚ τα τελευταία χρόνια προτιμά έργα κρητικής λογοτεχνίας, έχοντας ήδη παρουσιάσει Χορτάτση, Κορνάρο κ.τ.λ.

της Χάιδως Σκανδύλα, chskandyla@ekdotiki.gr

Μία ανάσα πριν από την πρεμιέρα του έργου, το «Sunday» εντόπισε τo σκηνοθέτη της παράστασης, Γιάννη Βόγλη, στα Χανιά για μια σύντομη τηλεφωνική συνομιλία μαζί του. Παρά τα 1.000 και κάτι χιλιόμετρα που μας χώριζαν, είχα ολοζώντανη μπροστά μου την εικόνα του φτασμένου ηθοποιού, αλλά και του αέναου μαθητή που σκύβει με πάθος και σεβασμό πάνω στα ιερά κείμενα.

Πόσο εύκολη ήταν η μεταφορά του μυθιστορήματος στο σανίδι;
Η διασκευή του Κωνσταντίνου Κολώτα, φιλόλογου, αλλά και ανθρώπου του θεάτρου -υπήρξε και πρόεδρος του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου και έχει κάνει πολλές μεταφράσεις αρχαίου δράματος- ήταν πάρα πολύ υπεύθυνη και κυρίως κράτησε δραματουργικά τη δομή της αρχαίας τραγωδίας. Αυτό το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό. Το ότι κράτησε, δηλαδή, τον κορμό της ιστορίας και όχι τα ηθογραφικά στοιχεία. Τη σύγκρουση των ηρώων και τις δομές της τραγωδίας τους. Βλέπετε, οι ήρωες του Καζαντζάκη, όπως και στο αρχαίο δράμα, ξεπερνούν το μέσο όρο του κοινού ανθρώπου, περνούν την οριακή γραμμή και αγγίζουν το τραγικό.

Εχετε παίξει τον Καπετάν Μιχάλη και στο παρελθόν... Ναι, και για να τα καταφέρω είχα πάει στην Κρήτη και είχα μελετήσει πάρα πολύ όχι μόνο τη λαλιά της, αλλά και την ψυχή της.

Πώς μελετά κανείς την ψυχή της Κρήτης, κ. Βόγλη; Ζώντας μαζί της. Και ζώντας επί της ουσίας. Οχι, απλώς βλέποντας τους ανθρώπους ως θέμα, αλλά κάνοντας σχέσεις μαζί τους, μιλώντας, φιλοσοφώντας και γνωρίζοντάς τους σε βάθος. Δεν είναι εύκολη ράτσα. Κρύβουν πολλά, γι' αυτό και πρέπει να σε αποδεχτούν, για να ανοίξουν τις πόρτες. Πέρα από την απλοχεριά και τη φιλοξενία τους, στο βάθος είναι άνθρωποι όχι κλειστοί, αλλά φυλάνε τις σκέψεις τους μόνο για εκείνους που εμπιστεύονται.

Ποιες παραμέτρους λάβατε υπόψη σας για τη διανομή και τη σκηνοθετική προσέγγιση της παράστασης; Η επιλογή των ηθοποιών έγινε με πολύ μεγάλη προσοχή. Εμπιστεύτηκα το ρόλο του Καπετάν Μιχάλη στον Νίκο Βερλέκη, γιατί πιστεύω ότι έχει φτάσει και στην κατάλληλη ηλικία και έχει πια διανύσει μια διαδρομή. Ηρθε η στιγμή να επωμιστεί ένα ρόλο σαν αυτόν. Και είναι και πάρα πολύ καλός. Εξάλλου, ο Νίκος είναι παντρεμένος με Κρητικιά και βρίσκεται πολύ κοντά στην κρητική ψυχολογία. Δε χρειάστηκε να κάνει τη δική μου διαδρομή για να φτάσει εδώ.

Στα χνάρια της αρχαίας τραγωδίας

Ο λόγος του Καζαντζάκη είναι ιδιαίτερος. Συναντήσατε κάποιες ιδιαίτερες δυσκολίες; Ο λόγος του έχει ένα εσωτερικό ρυθμό, ουσιαστικά κρατά το δεκαπεντασύλλαβο. Ετσι, όλη η δομή, η προσέγγιση, ακόμη και το σκηνικό, είναι τελείως αφαιρετικά. Συγκεκριμένα, το σκηνικό είναι ένα κομμάτι τοίχου του κάστρου με μία πύλη κεντρικά. Δύο παράπλευρες μικρότερες πύλες που οδηγούν σε έναν κύκλο, όπου είναι η πλατεία και το αλώνι και θα μπορούσε να ιδωθεί σαν την ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου. Πάνω είναι ζωγραφισμένος χωρίς να φαίνεται έντονα ο δίσκος της Φαιστού. Ετσι συνδέεται η αρχαιότητα με το σήμερα. Η σκηνοθετική μου προσέγγιση, λοιπόν, είναι αυτή που ταιριάζει σ' ένα αρχαίο δράμα -πολύ λιτή, με πολλή δουλειά πάνω στο λόγο και τις συγκρούσεις των ηρώων. Εχει φοβερές δυσκολίες εξαιτίας του λόγου του Καζαντζάκη και εξαιτίας του μεγέθους των σχέσεων και των συγκρούσεων των ηρώων.

Θέλετε να μας μιλήσετε για την κύρια σύγκρουση, εκείνη ανάμεσα στον Καπετάν Μιχάλη και τον Νουρήμπεη; Ο Καζαντζάκης, ως γνήσιο γέννημα θρέμμα της Κρήτης, είχε προβλέψει συμβολικά, χωρίς να υπογραμμίζει το σύμβολο, είχε δει ή οραματιστεί ότι η συμφιλίωση των δύο λαών είναι δυνατή. Ενώ ο Καπετάν Μιχάλης και ο Νουρήμπεης είναι εχθροί -κατακτητής και κατακτημένος-, υπάρχει αναγνώριση του ύψους, του μεγέθους τους ενός από τον άλλον. Γίνονται αδερφοχτοί - αυτό είναι μια μορφή δέσμευσης και αναγνώρισης της αξίας του άλλου. Βεβαίως, οι συνθήκες είναι τέτοιες που τους αναγκάζουν να συγκρουστούν, αλλά με ένα μεγαλειώδη τρόπο. Εγώ το χαρακτηρίζω «ελεγεία προς την ελευθερία», ελευθερία όχι μόνο της πατρίδας, αλλά και του εσωτερικού κόσμου. Γιατί ο Καπετάν Μιχάλης παραβιάζοντας τις αρχές του περνά την οριακή γραμμή και αποφασίζει ο ίδιος να οδεύσει προς το θάνατο, αναζητώντας τη δική του ελευθερία.
Ομως, υπάρχουν κι άλλες συγκρούσεις. Ο Πολυξύγκης, κι αυτός καπετάνιος, είναι το αντίθετο του Καπετάν Μιχάλη - χαίρεται τη ζωή, ενώ ο ήρωάς μας τη στερείται, την αρνείται. Ακόμη, η σύγκρουση που διαπερνά ολόκληρο το έργο και χαρακτηρίζει το σύνολο των έργων του Καζαντζάκη -από τη μία το πνεύμα και από την άλλη το ένστικτο.

Πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι ο Καζαντζάκης επικρίθηκε σφοδρότατα για τον «Καπετάν Μιχάλη» όταν τον δημοσίευσε; Σε αυτόν τον τόπο κανείς δε διαβάζει προσεκτικά τους μεγάλους συγγραφείς. Κανείς δεν τους μελετά. Απλώς πολύ εύκολα δίνουμε χαρακτηρισμούς, όπως «ξεπερασμένος», «μεγαλόστομος», «υπεράνθρωπος», χωρίς να ψάξουμε επί της ουσίας. Αυτήν τη στιγμή ο Καζαντζάκης θεωρείται από τα μεγαλύτερα φιλοσοφικά κεφάλαια, έχει μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, υπάρχουν 250 έδρες σε πανεπιστήμια. Αυτό εμείς το αγνοούμε και το απαξιώνουμε. Ο,τι θέλει και λίγο κόπο, ό,τι μας προβληματίζει, το ονομάζουμε ξεπερασμένο και ξεμπερδεύουμε μαζί του, για να ασχοληθούμε με τα ευτελή. Οι άνθρωποι που λένε αλήθεια και κοιτάζουν μπροστά πάντα είναι επικίνδυνοι για το κατεστημένο. Σε κάθε εποχή. Ομως, η αλήθεια δε σκεπάζεται.

Τι κάνει τον Καζαντζάκη τόσο μεγάλο; Ενας συγγραφέας που φτάνει στο απόφθεγμα «δεν πιστεύω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος» ξέρεις τι διαδρομή έχει κάνει μέσα στο λαβύρινθο του εσωτερικού του κόσμου; Είμαστε σκλάβοι οι περισσότεροι άνθρωποι, και μικροί, σαν μυρμηγκάκια, έτσι όπως λέει και ο ίδιος στην «Ασκητική». Αν δεν ξεπεράσουμε αυτήν τη μικροψυχία την οποία μας δημιουργεί το περιβάλλον και γενικότερα ο μεταμοντερνισμός, δε θα μπορέσουμε να φτάσουμε ποτέ σε ουσιαστικές ανατάσεις ψυχής και πνεύματος.

Αυτό κάνει άλλωστε και το θέατρο... Ε, βέβαια, αυτός είναι ο ρόλος του. Αλλά όχι με ευσεβή έργα.

Σταθμοί της ζωής του:
- Ο Γιάννης Βόγλης έπαιξε ο ίδιος τον Καπετάν Μιχάλη το 1983, σε μία παράσταση του θεατρικού οργανισμού που είχε τότε, την «Ανατολή». Πριν από αυτόν, το ρόλο του Κρητικού παλικαριού είχε υποδυθεί ο Μάνος Κατράκης, του οποίου μάλιστα ζήτησε τη σύμφωνη γνώμη, «την ευλογία» για να τον αναλάβει ο ίδιος. Στην τωρινή παράσταση εκτός από σκηνοθέτης είναι και ο Σήφακας, ο πατέρας του Καπετάν Μιχάλη.
-Κάνει 45 χρόνια θέατρο και σκοπεύει να συνεχίσει για πολλά ακόμη.
-Κατάγεται από την Ιωνία. Αλλά έχει μια προσφυγική σχέση με την Κρήτη, όπως την ονομάζει ο ίδιος, από την πλευρά του παππού του.
- Σε ηλικία 6-7 ετών πρωτοείδε θέατρο, μία παράσταση με τον Αιμ. Βεάκη και τον Παππά. Η πρώτη του συνειδητοποιημένη παράσταση, στην οποία έφηβος πια κατάλαβε ότι μπήκε μέσα του ο σπόρος του θεάτρου, ήταν ο «Προμηθέας δεσμώτης» με τον Κατράκη.
-Η ταινία «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» ήταν η αφορμή που τον «ξαναγύρισε» στην Ελλάδα από το εξωτερικό, όπου είχε πάει να «επιδιώξει» μια διεθνή καριέρα.
-Το χειμώνα θα τον δούμε στην «Τρικυμία» του Σέξπιρ ως Πρόσπερο, σε μία παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου.

Είπε για το θέατρο:
- «Η δύναμη του αρχαίου δράματος είναι μεγάλη, αρκεί να μην ασχημονούμε στο κείμενο. Οταν γίνεται αυτό, οι συγγραφείς μας εκδικούνται».
- «Εχει προχωρήσει, αλλά σε περιπτώσεις έχει και ξεστρατίσει. Η αναζήτηση νέων δρόμων είναι πάντα μέσα στους σκοπούς του θεάτρου. Αλλά θέλει πολύ μεστή σκέψη. Είναι παρήγορο το ότι έχει περάσει πια στους ηθοποιούς - σκηνοθέτες. Είναι κάτι ζωντανό και εξελίσσεται, δεν είναι κάτι στατικό που μπορεί να φορεθεί σαν ρούχο».
- «Το να μιμηθείς ένα αυτιστικό άτομο δεν είναι πολύ δύσκολο - ο σκοπός είναι να το κάνεις αυτό τέχνη».
- «Δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτε από το θέατρο άλλων ευρωπαϊκών χωρών».

info: H παράσταση, στην οποία παίζουν ακόμη οι Νίκος Δαδινόπουλος, Γιάννης Καλατζόπουλος, Μαριάννα Πολυχρονίδη και άλλοι ηθοποιοί, παρουσιάζεται στο Θέατρο Κήπου (Ν. Γερμανού 1, τηλ. 2310 256775) την Τρίτη, την Τετάρτη και την Πέμπτη (17-19/7), στις 21.15. Η μουσική της φέρει τις υπογραφές του Βασίλη Σκουλά και του Λουδοβίκου των Ανωγείων.

Ιζαμπέλ Αλιέντε

2007-07-16T04:56:00.000-07:00

Μικροκαμωμένη, κομψή, αεικίνητη, με μάτια γεμάτα πάθος, η Αλιέντε φαίνεται να ’ναι πλασμένη από το ίδιο μαγικό υλικό με τους ήρωές της.

Συνέντευξη στην Πόπη Μουσουράκη

Γεννημένη στο Περού το 1942, το διάστημα που ο πατέρας της ήταν διαπιστευμένος εκεί ως διπλωμάτης, αναγκάστηκε μετά το χαμό του να επιστρέψει στη Χιλή μαζί με τη μητέρα της. «Τη θυμάμαι να φαίνεται πάντα άρρωστη», λέει για τη μητέρα της, σήμερα 86 χρόνων, «κι αυτό σαν παιδί μ’ έκανε να νιώθω ανήμπορη και ένοχη, γιατί αισθανόμουν ότι δεν μπορούσα να τη βοηθήσω με κανέναν τρόπο».
Από τότε φαίνεται να στέριωσε μέσα της η απόφαση να μη γίνει η ίδια ποτέ μια αδύναμη γυναίκα. Σ’ όλη της τη ζωή θα υψώνει θαρραλέα τη φωνή της και δε θα πάψει ποτέ να υποστηρίζει ανοιχτά και με κάθε κόστος τις απόψεις της. Και το κόστος ήταν πραγματικά βαρύ, όταν μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1973 στη Χιλή και τη δολοφονία του θείου της, Σαλβαντόρ Αλιέντε, θα αναγκαστεί να καταφύγει στη Βενεζουέλα, προκειμένου να γλιτώσει από τις απειλές κατά της ζωής της. Το ίδιο διάστημα, η μητέρα της και ο πατριός της θα γλιτώσουν παρά τρίχα τη δολοφονία, ενώ ο αδελφός της θα αποκλειστεί αβοήθητος στη Μόσχα.
Στη Βενεζουέλα θα μείνει τελικά 13 ολόκληρα χρόνια, απολαμβάνοντας την ασφάλεια της ανωνυμίας που τόσο είχε στερηθεί.
Η Αλιέντε θα ασχοληθεί αρχικά με τη δημοσιογραφία και θα είναι πια κοντά στα 40, όταν θα γράψει το πρώτο της βιβλίο, «Το σπίτι των πνευμάτων», που θα την εκτινάξει μονομιάς στις κορυφαίες θέσεις της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας. «Σκέφτομαι πως ίσως να χρειαζόταν να χάσω τη χώρα μου, για ν’ αρχίσω να γράφω», λέει η ίδια, καθώς «“Το σπίτι των πνευμάτων” ήταν μια προσπάθεια να δημιουργήσω ξανά τη χώρα που είχα χάσει, την οικογένεια που είχα χάσει». Σήμερα, για να μην ξεχνά το πρώτο μεγάλο χαμόγελο της ζωής της, έχει δώσει το ίδιο όνομα στο σπίτι που ζει, στην Καλιφόρνια.
Αν και η ζωή τής έδωσε το ίδιο απλόχερα και την πίκρα. Η «Πάουλα», το βιβλίο που η ίδια θεωρεί το αριστούργημά της, είναι το χρονικό μιας τρομερής προσωπικής εμπειρίας, του θανάτου της κόρης της. Το βιβλίο, γραμμένο κυριολεκτικά στο προσκεφάλι της κόρης της, όταν εκείνη έπεσε σε κώμα, είναι το πιο σπαρακτικό ξόρκι για την τελεσίδικη κραυγή που πλησιάζει.
Η γραφή της Αλιέντε, παρόλο που η ίδια δηλώνει πως έχει κουραστεί να την κατατάσσουν στη σχολή του μαγικού ρεαλισμού, κουβαλάει όλα τα χαρακτηριστικά της συνολικής λατινοαμερικάνικης συνείδησης. Θέτει στο κέντρο της λογοτεχνικής της δημιουργίας τη φαντασία, μια φαντασία όμως που δεν είναι ανεξάρτητη από την εμπειρία, αλλά αντίθετα τροφοδοτείται απ’ αυτήν μετουσιώνοντάς τη σε μια αρχετυπική λειτουργία. Τα δύο τελευταία της μυθιστορήματα, «Ζορρό, η αρχή του θρύλου» και «Ινές, ψυχή μου» είναι, όπως και όλα τα βιβλία της Αλιέντε, έργα πληθωρικά, ορμητικά, με σπάνια δύναμη και εικονοποιητική ικανότητα.

Ας δούμε τι μας είπε η ίδια για τα δύο τελευταία της βιβλία.

Για ν’ αρχίσουμε με τον «Zορρό», ποιες ήταν οι βασικές δυσκολίες που είχατε ν’ αντιμετωπίσετε στην προσπάθειά σας να μετατρέψετε ένα «χάρτινο» ήρωα σε χειροπιαστή φιγούρα; Επίσης, όλο αυτό δεν κουβαλούσε το ρίσκο του να καταστρέψετε ένα μύθο; Η πιο μεγάλη δυσκολία όταν έγραφα τον «Ζορρό» ήταν να περιγράψω τις μάχες με τα σπαθιά κι άλλες παρόμοιες σκηνές έντονης δράσης μέσα στην πλοκή. Οι αναγνώστες είναι συνηθισμένοι να βλέπουν τον Ζορρό στην οθόνη. Πώς θα μπορούσα, λοιπόν, να επιτύχω το ρυθμό, το σασπένς και την ταχύτητα της δράσης που έχουμε συνδέσει μ’ αυτού του είδους τον ήρωα; Πήρα μερικά μαθήματα ξιφομαχίας, αλλά δε βοήθησαν και πολύ. Μετά διάβασα ένα βιβλίο για τον τρόπο που στήνεται η χορογραφία των μονομάχων στις ταινίες κι αυτό αποδείχτηκε πραγματικά πιο χρήσιμο. Δε είχα κανένα πρόβλημα με το μύθο του Ζορρό. Ο Ζορρό είναι ένα κανονικό ανθρώπινο πλάσμα, δεν είναι ένας ήρωας με ειδικές δυνάμεις (όπως ο Σούπερμαν ή ο Μπάτμαν). Μπορούσα πολύ εύκολα να τον φανταστώ σαν αγόρι ή σαν νέο άντρα.

Πώς νιώσατε την ανάγκη να ασχοληθείτε και να γράψετε για τον Ζορρό; Η ιδέα γι' αυτό το βιβλίο δεν ήταν δική μου. Μια μέρα, τον Αύγουστο του 2003, ήρθαν στο σπίτι μου κάποιοι άνθρωποι. Μου είπαν ότι εκπροσωπούσαν τη «Zorro Prod» κι ότι είχαν τα δικαιώματα για το χαρακτήρα. Μου εξήγησαν πως είχαν κάνει τα πάντα σχετικά με τον Ζορρό: τηλεοπτικές σειρές, ταινίες κ.λπ., αλλά δεν είχαν ένα λογοτεχνικό έργο για τον ήρωα και μου ζήτησαν να το γράψω εγώ. Μου είπαν πως ήμουν η ιδανική για κάτι τέτοιο, επειδή γράφω στα ισπανικά, γνωρίζω την ισπανική κουλτούρα, ζω στην Καλιφόρνια κι ακόμα γιατί έχω γράψει ιστορίες περιπέτειας και ιστορικά μυθιστορήματα.

Στο «Ινές, ψυχή μου» νιώσατε ότι η ηρωίδα εκφράζει σ’ ένα μεγάλο βαθμό και το δικό σας ψυχισμό; Ναι, πραγματικά τη νιώθω πολύ κοντά μου. Θα ’λεγα ότι έχουμε την ίδια αποφασιστικότητα να παλέψουμε για τη ζωή. Στα 5 μου ήμουν ήδη φεμινίστρια, παρόλο που η λέξη ήταν ακόμη άγνωστη στη Χιλή. Η Ινές Σουάρεθ ήταν μια γυναίκα που τόλμησε να πάρει τη μοίρα της στα χέρια της. Πολύ λίγα έχουν γραφτεί για τις γυναίκες που βοήθησαν εκείνη την εποχή με τον αγώνα τους να εδραιωθεί η ισπανική κυριαρχία.
Αλλά ειδικά η Σουάρεθ ήταν μια περίπτωση μοναδική: ήταν η μόνη γυναίκα ανάμεσα στους Ισπανούς κονκισταδόρους που έφτασαν στη Χιλή το 1540. Αγωνίστηκε και στη συνέχεια ήταν από τους θεμελιωτές της Χιλής.

Κατά πόσο τα ιστορικά γεγονότα και στα δύο βιβλία είναι πραγματικά και κατά πόσο ανήκουν στη σφαίρα της μυθοπλασίας; Τα ιστορικά γεγονότα και στα δύο βιβλία είναι ακριβή: στον «Ζορρό» η εισβολή των ναπολεόντειων στρατευμάτων στην Ισπανία, οι μυστικές οργανώσεις, ο κουρσάρος Ζαν Λαφίτ, το πολιτικό σκηνικό εκείνης της εποχής είναι απόλυτα ακριβή. Πήγα κι έκανα έρευνα σ’ όλα τα μέρη που διεξάγεται η ιστορία, στην Καλιφόρνια, στη Βαρκελώνη, στη Νέα Ορλεάνη. Το ίδιο και στην «Ινές». Η έρευνα για να γράψω το βιβλίο μού πήρε σχεδόν τέσσερα χρόνια.

Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα, η αφορμή που σας έκανε να στραφείτε από τη δημοσιογραφία στη συγγραφή βιβλίων; Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1973 στη Χιλή, που τερμάτισε μια μακρά και συμπαγή δημοκρατική περίοδο, έφυγα από τη χώρα με την οικογένειά μου κι έζησα εξόριστη στη Βενεζουέλα για 13 χρόνια. Εκεί δεν μπορούσα να βρω δουλειά ως δημοσιογράφος κι άρχισα να δουλεύω σε διάφορες δουλειές, για να βγάζω τα προς το ζην και να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Στις 8 Ιανουαρίου του 1981 δέχτηκα ένα τηλεφώνημα στο Καράκας -ότι ο παππούς μου, που τον λάτρευα, πέθαινε στη Χιλή.
Ξεκίνησα τότε να του γράφω κάτι σαν «πνευματικό» γράμμα για να τον αποχαιρετήσω. Ο παππούς μου πέθανε κι εγώ συνέχισα να γράφω για ένα χρόνο. Στο τέλος είχα 500 σελίδες κι αυτό ήταν το πρώτο μου μυθιστόρημα, το «Σπίτι των Πνευμάτων».

Ποιο από τα βιβλία σας σάς έχει δώσει τη μεγαλύτερη ικανοποίηση μέχρι τώρα, ποιο νιώσατε να εκφράζει βαθύτερα την ψυχή σας; Η «Πάουλα». Η ιστορία του πρόωρου θανάτου της κόρης μου. Μέσα σ’ εκείνες τις σελίδες άνοιξα απόλυτα την ψυχή μου. Ηταν μια βαθιά θεραπευτική εμπειρία.

Ολο αυτό το σκληρό πολιτικό παρασκήνιο που αναγκαστήκατε να υποστείτε με ποιον τρόπο νιώθετε να επηρεάζει τα βιβλία σας; Η ζωή μου είναι σημαδεμένη από την πολιτική. Ως εκ τούτου η πολιτική παίζει σημαντικό ρόλο σ’ όλα μου τα βιβλία. Δεν μπορώ να φανταστώ μια ιστορία αποκομμένη από τον τόπο και το χρόνο της, έχω ανάγκη να περιγράψω καθετί που συνέβη στους χαρακτήρες μέσα στον κόσμο που το έζησαν. Πώς θα μπορούσα λοιπόν ν’ αγνοήσω την πολιτική; Συχνά είναι αυτό που καθορίζει το είδος της ζωής που θα ζήσουν.

Πιστεύετε ότι ένας συγγραφέας έχει την ηθική υποχρέωση να επισημαίνει τις πληγές μιας κοινωνίας και να υψώνει τη φωνή του; Δεν μπορώ να μιλήσω για τους άλλους συγγραφείς, αλλά σε ό,τι με αφορά γράφω για τα θέματα που μ' ενδιαφέρουν. Τα πολιτικά και κοινωνικά θέματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά στη ζωή μου και δε γίνεται να μην είναι και στα βιβλία μου. Εντούτοις, δεν προσπαθώ να περάσω κάποιο μήνυμα ή να κάνω κήρυγμα. Οι ιδέες που βγαίνουν μέσα από το γράψιμό μου δεν έχουν να κάνουν μόνο με την πολιτική, αλλά και με την οικογένεια, τις γυναίκες, την αγάπη, τη βία, τις σχέσεις, τη φύση, την ιστορία...

Οι κριτικοί της λογοτεχνίας χρησιμοποιούν συχνά τον όρο «μαγικός ρεαλισμός», για να χαρακτηρίσουν τη γραφή σας. Εχω γράψει 16 βιβλία και υπάρχουν στοιχεία μαγικού ρεαλισμού μόνο σε τρία μυθιστορήματα για μεγάλους και σε τρεις νεανικές νουβέλες, άρα μάλλον ο όρος δε μου ταιριάζει ιδιαίτερα. Είμαι ανοιχτή στα μυστήρια της ζωής, είναι τόσα πολλά που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ή να ελέγξουμε. Προσπαθώ να γράφω με το μυαλό μου ανοιχτό και με την ιδέα πως καθετί είναι πιθανό. Παρ’ όλα αυτά, ο μαγικός ρεαλισμός δεν είναι κάτι σαν αλάτι και πιπέρι που μπορείς να το βάλεις σε κάθε ιστορία. Μερικές φορές είναι απαραίτητο να πεις την ιστορία στα ίσια κι άλλες φορές δε δουλεύει καθόλου.

Ποιες θα λέγατε ότι ήταν οι μεγαλύτερες λογοτεχνικές σας επιρροές; Υπήρξα μια παμφάγος αναγνώστρια σ’ όλη μου τη ζωή και δεν είμαι σίγουρη για τις επιρροές που έχω δεχτεί. Οταν ήμουν νέα διάβαζα πολλή ρώσικη και αγγλική λογοτεχνία, επίσης βιβλία μυστηρίου, επιστημονικής φαντασίας κι όλα τα έργα των μεγάλων συγγραφέων της λεγόμενης Σχολής του Λος Αντζελες. Σήμερα διαβάζω πιο πολύ αγγλική λογοτεχνία. Αλλά κουβαλώ, επίσης, επιρροές από ταινίες, θεατρικά έργα και σίγουρα από την προφορική παράδοση της αφήγησης, που είναι τόσο σημαντική στην ισπανική γλώσσα.

Ποια άλλη ασχολία σάς γεμίζει χαρά εκτός από το γράψιμο; Δεν έχω πολλά χόμπι, εκτός από το να φτιάχνω κοσμήματα για τους φίλους μου. Λατρεύω να παίζω με τις χάντρες! Διαβάζω, πηγαίνω για περίπατο με το σκύλο μου, περνάω την ώρα μου με την οικογένειά μου... Στ’ αλήθεια είμαι ένα πολύ βαρετό πρόσωπο. Το γράψιμο είναι ό,τι αγαπώ. Δεν είναι δουλειά για μένα, είναι η απόλαυσή μου.

273EDITO

2007-07-16T04:47:00.000-07:00

Είχαν περάσει τουλάχιστον δέκα χρόνια από την τελευταία φορά που πήγα στη Χαλκιδική με το ΚΤΕΛ. Μέχρι το περασμένο Σάββατο.

«Ανακάλυψα»…

ότι πλέον δεν κόβουν μηδενικά εισιτήρια. Δηλαδή, θέσεις για… όρθιους. Αυτό που είχαμε πάθει κάποτε -α ρε Ολγί, σ' έφαγαν τα Λονδίνα-, να πάρουμε σαν κυρίες τα εισιτηριάκια μας και να συνειδητοποιήσουμε εν κινήσει ότι έγραφαν «θέση 0», με έχει σημαδέψει. Αντε, τσούκου τσούκου μέχρι τη Λαγόμανδρα. Τώρα, ούτε μέχρι τη Δελφών δεν αντέχω την ορθοστασία. Πλέον είναι πολύ ανθρώπινα να ταξιδεύεις με ΚΤΕΛ. Εκτός από σίγουρη θέση έχει και air condition. Χλίδες.

Αλλά και…

κάτι άσχετο με το ΚΤΕΛ, αλλά και σχετικό, καθώς το ταξίδι με το λεωφορείο σού δίνει το χρόνο και τη δυνατότητα να παρατηρείς πράγματα που προσπερνάς στην καθημερινότητά σου. Οπως το ότι ένας ωραίος άνθρωπος είναι παντού τέτοιος. Συνταξίδευα τυχαία με τον κ. Χ.Τ., έναν καθηγητή του ΑΠΘ. Μεγάλος δάσκαλος. Πρωί πρωί Σαββάτου, στο δρόμο για τις παραλίες είχε μαζί του μια τσάντα βιβλία και γραπτά και διάβαζε με… αγάπη, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Μετά αποκοιμήθηκε λίγο, όπως και η μικρή μου. Οταν ξύπνησαν κι οι δύο, άρχισε να της μιλάει κι εκείνη του έκανε ντροπές.
«Πώς σε λένε;», τη ρωτά. «Ειρήνη», του απαντά, εκείνη, αλλά κι εγώ, για να βοηθήσω τη συζήτηση ενός καθηγητή Πανεπιστημίου με το δίχρονο. Λες και με είχαν ανάγκη! «Υπάρχει πιο όμορφο όνομα στον κόσμο;», αποκρίθηκε εκείνος.
Οταν ήρθε η ώρα να κατέβει, ο εισπράκτορας τον «μάλωσε», επειδή κατέβηκε λίγα μέτρα μετά το χωριό για το οποίο έβγαλε εισιτήριο (και πολλά μέτρα, δηλαδή λίγα χιλιόμετρα πριν από το επόμενο). «Την άλλη φορά να βγάλετε εισιτήριο για το επόμενο», του είπε ο νεαρός. Εκείνος του έκανε ένα νεύμα κατανόησης και… συμπόνιας μου φάνηκε και κατέβηκε.

«Ανακάλυψα», όμως, και…

ότι κάποιοι από τους υπαλλήλους που δίνουν πληροφορίες από το τηλέφωνο είτε βαριούνται τη ζωή τους, τη δουλειά τους και όλους εμάς που τους… ενοχλούμε είτε απλώς δεν ξέρουν τη δουλειά τους.
Το απόγευμα πριν ταξιδέψω τηλεφωνούσα επί περίπου δύο ώρες στα τηλέφωνα του ΚΤΕΛ Χαλκιδικής και άλλοτε έκανε σαν να είναι χαλασμένο, άλλοτε σαν να μιλάει, άλλοτε σαν να μην υπάρχει ο αριθμός. Δύο και πλέον ώρες μετά πετυχαίνω το στόχο μου. Εντωμεταξύ, είχα ενημερωθεί από τη σχετική ιστοσελίδα (http: //www.in-ktel. gr/) ότι Σάββατο πρωί έχει δρομολόγιο για τη Χανιώτη στις 8.00. Το επιβεβαιώνει και η κυρία που απαντάει στο τηλέφωνο. Μου λέει ότι εκείνη την ώρα έχει πολύ κόσμο και με συμβουλεύει να πάω μισή ώρα νωρίτερα. Ρωτάω αν για να έχει θέση ένα παιδί 2 ετών πρέπει να βγάλω και γι' αυτό εισιτήριο και μου απαντά καταφατικά. Φτάνουμε πράγματι στις 7.30. Ο κόσμος ελάχιστος. Πηγαίνουμε να βγάλουμε εισιτήρια. Για μένα και το παιδί. Ο ταμίας γελάει: «Το παιδί δε χρειάζεται εισιτήριο. Γρήγορα, το λεωφορείο φεύγει. Το προλαβαίνετε», μου λέει. Πριν αρχίσω να τρέχω, έμεινα για δευτερόλεπτα να αναρωτιέμαι στο ΚΤΕΛ Χαλκιδικής ποιανής χώρας είχα τηλεφωνήσει την προηγουμένη. Καλά, δεν το συζητώ. Οι πινακίδες που σε οδηγούν στις νέες εγκαταστάσεις του εν λόγω ΚΤΕΛ είναι πολύ διακριτικές (!) και μόνο στα ελληνικά. Πού να το εξηγείς τώρα σε άλλες γλώσσες…

Δήμητρα Κεχαγιά, dkexagia@ekdotiki.gr

2007-07-01T05:11:00.000-07:00

Επιστροφή στη φύση

Της Σόνιας Ταλαντινού

Μόλις χθες διαπίστωσα ότι το σύνθημα του '70 - για τους Ελληνες, γιατί οι Αμερικανοί το είχαν θέσει σε εφαρμογή ήδη από το '60 - «σεξ, χασίσι κι επιστροφή στη φύση», είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Να διευκρινίσω, για να μη σπεύσουν οι κακόβουλοι να κράξουν, ότι δεν αναφέρομαι στο χασίσι και εν προκειμένω ούτε στο σεξ - αν και θα 'πρεπε -, καθώς η νεολαία το αγνοεί, όπως παρατήρησε εύστοχα η Παυλίνα Νάσιουτζικ σε πρόσφατη συνέντευξή της. Κακώς βέβαια, αφού ευθύνεται τόσο για την ψυχική όσο και για τη σωματική μας υγεία, αλλά τέλος πάντων. Αυτά είναι προσωπικές επιλογές και δεν τις κρίνω.
Οι προηγούμενες εβδομάδες κυλούσαν μεταξύ γυμναστηρίου, φυσιοθεραπευτή και ορθοπεδικού. Λίγο το γονατάκι, λίγο η μεσούλα, λίγο η μέρα, λίγο τα λόγια του παπά και ήμουν για γενικό ρεκτιφιέ. Οι φίλοι φαγώθηκαν «Το τένις σε μάρανε»! Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα! Κι έτσι ο κουφός κατέληξε και κουτσός. Δηλαδή εγώ!
Και τι να σου πουν οι γιατροί; Κάτι σε χοντροπάθεια στο γόνατο, κάτι ένα νεύρο στη μέση βαρούσε το χαβά του. Ο γιατρός να μου κάνει σχεδιάκια στο χαρτί, για να δω και οπτικοποιημένα τι έχω, κι εγώ σαν μαθήτρια στο τελευταίο θρανίο να κάνω φασαρία και να μην καταλαβαίνω γρι από την παράδοση. Τελικά, με κατάφεραν να νιώσω μεταξύ 60 και 85 ετών, επίτιμο μέλος του δημοτικού ΚΑΠΗ. «Κάνε ασκήσεις, αλλά όχι αυτές που έκανες, βγάλε ακτίνες, αλλά όχι μαγνητική, γυμνάσου, αλλά κόψε για λίγο το τένις». Σα να μου μπήγανε μαχαίρι στην καρδιά (το βάρυνα ε;).
Κανείς δε μου είπε «πέρνα καλά, κάνε αυτό που σε ευχαριστεί, βγαίνε έξω και διασκέδαζε» και το σημαντικότερο, «αποκατάστησε τη σχέση σου με τη φύση». Τρεις μέρες σε κάποιο απόμερο κομμάτι της Χαλκιδικής και μου πέρασαν όλα ως δια μαγείας. Αποχαιρέτα τους, τους πόνους που χάνεις, αποχαιρέτα τις γκρίζες ζώνες του μυαλού!
Γιατί, όταν πάσχουμε από κάτι, ποτέ κανείς δε μας συμβουλεύει να πάμε μια βόλτα στην εξοχή, να κολυμπήσουμε ή να πατήσουμε χώμα; Εχουμε αποξενωθεί από την ίδια μας τη φύση, που είναι η φύση. Δε γεννηθήκαμε να δουλεύουμε μέσα σε τσιμεντένια κουτιά, να κοιτάμε οθόνες και να περιμένουμε ώρες μπροστά στον εκτυπωτή. Διαφορετικά, η μαμά μας θα μας κυοφορούσε μέσα σ' ένα τούβλο με συνθετικά κουφώματα, θα γεννιόμασταν με κινητό στο χέρι και χτενισμένοι. Προφανώς γεννιόμαστε, όπως θα έπρεπε να κυκλοφορούμε και να ζούμε - ή στο περίπου, για να μην προσβάλλω και τη δημόσια αιδώ. Δεν είμαστε φτιαγμένοι για τόσο τσιμέντο και μαυρίλα. Είναι τυχαίο, νομίζεις, ότι στις σύγχρονες νόσους συγκαταλέγονται αυτές «των κτιρίων»; Το πράσινο ξεκουράζει το μάτι, δε λένε; Φυσικά, αφού αυτό είναι η φύση μας. Τι θα το ξεκούραζε το μάτι, η μπουγάδα της απέναντι και τα spam στον υπολογιστή;
Μια μέρα που είσαι χάλια ψυχολογικά ή σωματικά, μπες σ' έναν κήπο, περπάτα ξυπόλυτος, μύρισε τα λουλούδια, κοίταξε τον ουρανό ή τη θάλασσα - ό,τι έχεις εύκαιρο. Ξέχασε ότι είσαι μεταλλαγμένος. Γίνε ένα με τη γη, κοινώς... γειώσου. Το σώμα έχει μνήμες, εμπιστεύσου το. Επιστροφή στη φύση σημαίνει επιστροφή σ' αυτό για το οποίο δημιουργήθηκες και θα έπρεπε να είσαι.

269 edito

2007-06-18T06:44:00.000-07:00

Αλήθεια, ποιος θυμάται έστω κι ένα τραγούδι από αυτά που διαγωνίστηκαν και βραβεύτηκαν στα δύο προηγούμενα Φεστιβάλ Τραγουδιού; Πολύ φοβάμαι, κανένας.
Φυσικά, δε φταίνε οι δημιουργοί γι' αυτό. Οι συμμετοχές τους - και όχι μόνο όσες βραβεύτηκαν από κοινό και επιτροπή - ήταν κάτι παραπάνω από ευπρόσωπες. Τα τραγούδια δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα από το «Αν ήμουν Πλούσιος» και το «Παλιό κανόνι», που σίγουρα πολλοί τα θυμούνται ακόμη, τριάντα χρόνια μετά, και σίγουρα δεν έχουν καμιά σχέση με τα σκουπίδια που μας «ταΐζει» καθημερινά η μικρή οθόνη μέσα από τα πανηγυρτζίδικα σόου και τα πρωινά γλεντοκόπια. Ομως, μιλάμε για δύο διαφορετικές εποχές.
Τότε, τη δεκαετία του ’60 ο κόσμος διψούσε να ακούσει καινούργια πράγματα, τα αναζητούσε, γέμιζε τις μπουάτ, τα γήπεδα, τα αναψυκτήρια, τα θέατρα, όπου δινόντουσαν συναυλίες, έτρεχε να βρει την πρώτη εκτέλεση του «Επιταφίου» του Μίκη Θεοδωράκη, το νέο «45άρι» του Καζαντζίδη ή του Τσιτσάνη, τους ελάχιστους ξένους δίσκους που κυκλοφορούσαν και, βέβαια, «αγκάλιαζε» το Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης -προσκύνημα κανονικό για τους μουσικόφιλους της εποχής, αλλά, κυρίως, για τον πολύ κόσμο. Βέβαια, τότε δεν υπήρχαν 5.500 ραδιοφωνικοί σταθμοί και 2.500 τηλεοπτικά κανάλια να τους βομβαρδίζουν καθημερινά με λαϊκο-ποπ αηδίες, μέσα από διατεταγμένες playing lists, ίδιες και σχεδόν απαράλλακτες από τη μία άκρη των ερτζιανών ως την άλλη, όπως γίνεται σήμερα.
Και το ερώτημα ξαναμπαίνει: πόσες φορές ακούσατε σε κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό, έστω κι ένα τραγούδι από αυτά που διαγωνίστηκαν και βραβεύτηκαν στα δύο προηγούμενα Φεστιβάλ Τραγουδιού; Εκτός από τις ημέρες πέριξ της διοργάνωσης, καμία. Ούτε καν από τους σταθμούς της ΕΡΤ. Κι αυτό πια ανήκει στη σφαίρα του παραλόγου -όταν η ίδια ξοδεύει εκατομμύρια για το φεστιβάλ, να μη μεταδίδει μετά τα τραγούδια που συμμετέχουν. Τι να περιμένεις, δηλαδή, από τον κόσμο; Να τα γράψει την ημέρα της μετάδοσης σε Dvd, για να τα ακούει μετά;
Ομως, δεν είναι εκεί το θέμα. Το Φεστιβάλ Τραγουδιού καλώς κάνει και υπάρχει, παρά τις όποιες ενστάσεις. (Σίγουρα θα ήταν πολύ καλύτερα να γίνεται στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, στο Παλέ ή στο Λιμάνι, να έχει περισσότερες παράλληλες συναυλίες από όλο το φάσμα της μουσικής σκηνής- από παραδοσιακά μέχρι χαρντ ροκ συγκροτήματα κι από τον Χατζηγιάννη μέχρι τους «Active Member», να συνεχίζει να υποστηρίζεται από την ΕΡΤ, όχι μόνο μια εβδομάδα, αλλά και πενήντα δύο εβδομάδες). Το θέμα είναι ΠΟΙΟΙ και με ΠΟΙΟ κριτήριο αποφασίζουν και διατάσσουν ΤΙ και ΠΟΙΟΥΣ θα ακούμε!
Διαβάζοντας τα στοιχεία της έρευνας που κάναμε σε συνεργασία με τα «Public» και που σήμερα δημοσιεύουμε, τρίβουμε τα μάτια μας. Ούτε λίγο ούτε πολύ διαπιστώνουμε ότι άλλα θέλει ο κόσμος και άλλα του προσφέρει η βιομηχανία του θεάματος. Διότι, πώς αλλιώς εξηγείται το ότι ο κόσμος προτιμάει το ελληνικό έντεχνο τραγούδι και τη ροκ μουσική (με ποσοστά 43% και 42% αντίστοιχα) και το ότι η πόλη είναι γεμάτη με αφίσες λαϊκο-ποπ «ινδαλμάτων» και νικητών σε ριάλιτι της κακιάς συμφοράς; Πώς εξηγείται το ότι ο κόσμος θέλει συναυλίες, το ότι δεν υπάρχει ούτε ένας μεγάλος συναυλιακός χώρος και το ότι πρέπει να «μπουζουριάζονται» μερικές χιλιάδες κόσμος σε ένα περίπτερο της ΔΕΘ, όπως συνέβη προχθές με τους Placebo, που είχαν την… ατυχία να γίνουν sold out και να χρειαστεί να μεταφερθούν σε άλλο χώρο κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή; Πώς γίνεται να μας έχουν κολλήσει τη «ρετσινιά» της «πόλης-σκυλάδικου», όταν «βουλιάζει» το Παλέ στη συναυλία για το Μάνο Λοΐζο, όταν στη συναυλία των Αρβανιτάκη - Ξυδάκη είμαστε «πατείς με πατώ σε», όταν κλείνουν δρόμοι, για να ακουστεί η ποιήτρια Κική Δημουλά; Μήπως είναι τυχαίο - μου το έχουν πει άνθρωποι που εργάζονται χρόνια στις δισκογραφικές - ότι εκείνοι που ακούν όσα παίζονται στα μαγαζιά της νύχτας είναι οι καλύτεροι πελάτες των πειρατικών Cd, ενώ, αντίθετα, αυτοί που ακούν έντεχνο ελληνικό και ξένο είναι σταθεροί πελάτες των δισκοπωλείων και των on-line καταστημάτων;
Οχι, δεν ισχυρίζεται κανείς ότι έχουμε κάνει μαζική «στροφή στην ποιότητα». Ούτε ότι όλο το εύπεπτο λαϊκό τραγούδι των ημερών είναι για τα σκουπίδια. Ούτε καν ότι όλα τα νυχτερινά κέντρα είναι για τα σκουπίδια, ότι οι πελάτες τους είναι λούμπεν και περιθωριακοί, ότι ακόμη και κάποιος που ακούει έντεχνο δε θα (πρέπει να…) πάει έστω και μία φορά το χρόνο σε αυτά. Ολα χρειάζονται και όλα είναι μέσα στο παιχνίδι κι ευτυχώς δεν υπάρχει ακόμη... Αστυνομία της αισθητικής. Αλλωστε, ένα από τα καλύτερα τραγούδια των τελευταίων χρόνων είναι το «Πόσο σ’ αγαπώ» του Σταμάτη Κραουνάκη. Κι ας έγινε γνωστό ως το τραγούδι των τίτλων της «Μαρίας της Ασχημης». Ισα ίσα αυτό αποδεικνύει ότι τα αληθινά διαμάντια όχι μόνο δε χάνουν τη λάμψη και την αξία τους, ακόμη και μέσα στις τηλεοπτικές λάσπες, αλλά και περνούν από χείλι σε χείλι και δεν ξεχνιούνται μόλις σβήσει η μικρή οθόνη. Εκείνο που λέμε είναι ότι ο κόσμος θέλει και αξίζει το καλύτερο και όχι εκείνο που του πουλάνε με το ζόρι και το στανιό.

Αντρέας Παναγόπουλος
apanagopoulos@ekdotiki.gr

Dolores O’ Riordan

2007-06-18T06:23:00.000-07:00

To «Linger» ν’ ακούγεται δυνατά από τη συνοικιακή καφετέρια κι εσύ στο παγκάκι να δίνεις το πρώτο σου φιλί. Με το «Zombie» έκανες την πρώτη σου κοπάνα απ’ το σχολείο, ενώ το «Promises» σε βρήκε με piercing στη μύτη, να προσπαθείς να κάνεις την εφηβική σου επανάσταση. Οκτώ χρόνια μετά, εσύ κάνεις το ξεκίνημά σου στη «γενιά των 800 ευρώ» και η Dolores O’ Riordan ξεκινά μια σόλο καριέρα. Για σένα δε ρωτάω, ας ρωτήσουμε καλύτερα την Dolores…

της Παυλίνας Εξαδακτύλου, pavlina6ktilou@yahoo.gr

Το πρώτο σου προσωπικό άλμπουμ έχει το γενικό τίτλο «Are you listening?». Τι είναι αυτό που πρόκειται να ακούσει το κοινό σε αυτήν την πρώτη σου δισκογραφική απόπειρα;
Ολα σχεδόν τα τραγούδια του άλμπουμ έχουν έναν στενό σύνδεσμο μαζί μου. Ενα έντονο προσωπικό στοιχείο. Ευτυχώς, αυτό το προσωπικό στοιχείο αναδεικνύεται μέσα από ολόκληρο το άλμπουμ. Ολα τα κομμάτια είναι για μένα από τα καλύτερα που έχω γράψει ποτέ και είμαι πολύ περήφανη για το αποτέλεσμα. Ελπίζω πραγματικά αυτός που θα ακούσει το «Are you listening?» να το απολαύσει τόσο, όσο εγώ δουλεύοντάς το.

Το «Ordinary day» έχει ήδη ξεχωρίσει στη Θεσσαλονίκη. Πόσο εύκολα μπορούν οι μέρες σου να είναι συνηθισμένες;
Καταρχήν, χαίρομαι πολύ που μαθαίνω ότι το τραγούδι αυτό αρέσει και ακούγεται. Προσπαθώ, όσο βέβαια αυτό είναι εφικτό και δυνατό, να έχω μια φυσιολογική ζωή, μια συνηθισμένη πραγματικότητα. Αυτό το καταφέρνω περνώντας χρόνο με τα παιδιά μου. Η οικογένειά μου με κρατά πάντα προσγειωμένη.

Οι Cranberries υπήρξαν ένα επιτυχημένο και δημοφιλές συγκρότημα. Τι ήταν αυτό που σ’ έκανε να πάρεις την απόφαση να συνεχίσεις μόνη δισκογραφικά;
Ηταν κάτι που είχα ανάγκη να κάνω. Το ήθελα πολύ. Βασικά, όλα τα μέλη του γκρουπ ήθελαν να δοκιμάσουν σόλο καριέρα κι έτσι τα πράγματα ήρθαν από μόνα τους. Ηταν μια απόλυτα φυσική εξέλιξη.

Σχεδόν σε όλες σου τις συνεντεύξεις καλείσαι ν’ απαντήσεις σε ερωτήσεις σχετικά με τους Cranberries. Εχεις πιάσει τον εαυτό σου να ενοχλείται ή να εκνευρίζεται, ειδικά τώρα που ακολουθείς τη δική σου πορεία;
Σε καμία περίπτωση. Είμαι κατηγορηματική σ’ αυτό. Οι Cranberies ήταν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της μουσικής μου διαδρομής και δεν μπορώ παρά να είμαι περήφανη γι’ αυτό.

Ενα απ’ τα τραγούδια που καθιέρωσαν τη φωνή σου και την έκαναν ιδιαίτερα αναγνωρίσιμη ήταν το «Zombie» το 1994. Τι έχει αλλάξει σ' εσένα ύστερα από 13 χρόνια;
Δεν μπορώ να πω σε τι έχω αλλάξει ως άνθρωπος που ζει σε μια κοινωνία από τότε μέχρι σήμερα, αλλά είμαι σίγουρη ότι μουσικά έχω αλλάξει. Αυτό είναι, εξάλλου, γνώρισμα της μουσικής. Να αλλάζει διαρκώς.

Εχεις γράψει όλα τα τραγούδια του πρώτου σου άλμπουμ κι επιπλέον είσαι και συμπαραγωγός. Αυτό σημαίνει ότι οι fans σου θα ανακαλύψουν, ακούγοντάς το, κομμάτια του εαυτού σου που δεν είχαν μέχρι πρότινος αποκαλυφθεί;
Αυτό ελπίζω πραγματικά να συμβεί. Οπως είπα και πριν, το κάθε τραγούδι σημαίνει κάτι ξεχωριστό για μένα. Υπάρχει ένα προσωπικό δέσιμο με το καθένα. Σ’ όλο το άλμπουμ είναι διάχυτο το προσωπικό στοιχείο. Εχω επηρεαστεί από τα γεγονότα που συνέβησαν στη ζωή μου τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια.

Αρκετοί συνάδελφοί σου έχουν φτιάξει το δικό τους blog (ηλεκτρονικό ημερολόγιο) και επικοινωνούν με αυτόν τον κάπως πιο εναλλακτικό τρόπο με το κοινό. Εχεις σκεφτεί να το κάνεις κι εσύ;
Είναι ένας τρόπος να επικοινωνείς με το κοινό σου, αλλά, για να είμαι ειλικρινής, δεν το έχω δοκιμάσει μέχρι τώρα. Προς το παρόν τουλάχιστον…

Σε λίγες μέρες θα βρεθείς στη Θεσσαλονίκη. Αλήθεια, έχεις ακούσει τίποτε για την πόλη;
Οχι πολλά, αλλά μαθαίνω ότι είναι ένα όμορφο μέρος.

Με το σύζυγό σου, Don Burton, έχετε αποκτήσει τρία παιδιά. Πώς είναι να γράφεις στίχους, μουσική και να τραγουδάς, να βρίσκεσαι σε μια παγκόσμια τουρνέ και παράλληλα να μεγαλώνεις και τρία παιδιά;
Μόνο μια λέξη μπορεί, νομίζω, να περιγράψει όλο αυτό που ζω. Πυρετώδες!

Info - Το όνομά της είναι Dolores Mary Eileen O' Riordan.
- Το 1990 κερδίζει τη θέση της τραγουδίστριας στο συγκρότημα The Cranberry saw us που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε The Cranberries.
- Το πρώτο της προσωπικό άλμπουμ «Are you listening?» κυκλοφόρησε το Μάιο και μέσα σε λίγες εβδομάδες πούλησε περισσότερα από 100.000 αντίτυπα σε όλο τον κόσμο.
- Θα εμφανιστεί για μια συναυλία στη Μονή Λαζαριστών, στις 21 Ιουνίου. Τιμή εισιτηρίου: 35 ευρώ προπώληση, 40 ευρώ ταμείο.

links
www. doloresoriordan.ie
www. myspace. com. doloresoriordan.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα!

2007-06-18T06:08:00.000-07:00

Της Σόνιας Ταλαντινού

- «Πάνε μίλα του, μην είσαι εγωίστρια, θα νιώσεις πολύ καλύτερα. Δε θες να νιώσεις καλύτερα; Κάνε εσύ το πρώτο βήμα κι άσε τι θα πει αυτός και το πώς θα αντιδράσει. Δεν μπορώ να σε καταλάβω. Πάνε τώρα, να τον συγχαρείς κιόλας -είχε εκλεγεί πρώτος σε κάποιο φορέα του κλάδου μας-, ευκαιρία είναι».
Σαν παρότρυνση καλό ακούγεται, αλλά έλα που εγώ μάλλον δεν έχω μάθει να αρπάζω τις ευκαιρίες σε αυτήν τη ζωή. Στην άλλη, μου υπόσχομαι ότι θα αρπάζω κάθε ευκαιρία και δε θα πιαστώ κορόιδο του εαυτού μου. Και μου το έγραφε το ζώδιό μου: «Αυτήν την εβδομάδα αρπάξτε τις ευκαιρίες». Ηταν ξεκάθαρο. Τίποτα εγώ, στον κόσμο μου. Ξέρεις, παιδάκι μου, τι είναι ο λιονταρίσιος εγωισμός; Κι αν μπλέξει και με έναν αντίστοιχου ζωδίου, άστα να πάνε...
Αλλα επειδή η «άλλη ζωή» αργεί... carpe diem και πήρα μια βαθιά αναπνοή. Οχι ότι δεν το ήθελα, αλλά να, κάτι ο καιρός που περνάει, κάτι η αμηχανία, κάτι η οικειότητα που χάνεται -τον εγωισμό τον ανέφερα;- και δυσκολευόμουν. Τι ακριβώς; Να αποδεχτώ ότι, όταν αγαπάς κάποιον μια φορά, τον αγαπάς για πάντα. Η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ, ζει μαζί μας, όπως μας είπε και στην ομιλία περί αγάπης η Σοφία από το «Χώρος και Αρμονία» στο «Electra» και στην οποία έδωσαν το «παρών» μόνο τέσσερις άντρες. Ερώτηση: Η αγάπη είναι αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση;
Και πάνω που πίστευα ότι δεν ξέρω να αγαπώ... Οταν πήγα να τον συγχαρώ και να τον φιλήσω, μπορεί οι ματιές να πείσμωσαν για λίγο, ήταν, όμως, σαν μην πέρασε μια μέρα. Κι ας πέρασαν πέντε χρόνια σχεδόν. Μπορεί ποτέ να μην του είπα πόσο σημαντικός ήταν για μένα. Μπορεί ποτέ να μην του έδειξα πόσο ευγνώμων ήμουν που ήταν πάντα εκεί. Οταν εγώ δεν ήξερα και μου μάθαινε, όταν δεν είχα και μου πρόσφερε, όταν δεν καταλάβαινα και μου εξηγούσε, όταν φοβόμουν και μου άνοιγε ένα παράθυρο στην τόλμη μου, όταν ήταν απλώς εκεί. Χωρίς χαρακτηρισμούς και επιθετικούς προσδιορισμούς, απλώς εκεί. Και μετά ήρθε η παρεξήγηση και κουβάλησε μαζί της την ψύχρα, την παγωμάρα, την αποφυγή, τα «δε σε ξέρω - δε με ξέρεις»...
Και ήταν μια από αυτές τις ημέρες που δεν πίστευα ότι κάτι μπορεί να πάει χειρότερα και άλλα τέτοια «ευχάριστα». Και να που χρειάστηκε μόνο ένα «κλικ», μια τόση δα σχισμή του χρόνου, για να τσαλαπατήσω ανασφάλειες, φόβο και κακό εγωισμό και να κάνω το minimum για μένα, να διώξω το μούδιασμα και να λαδώσω μια σκουριασμένη κλειδαριά. Γιατί το να ξεχνάς ότι κάποτε εκτίμησες και αγάπησες έναν άνθρωπο είναι ύβρις απέναντι στην ευτυχία σου.

Υ.Γ. Δ. σ' ευχαριστώ.

268EDITO

2007-06-12T03:23:00.001-07:00

Την Παρασκευή 1 Ιουνίου εκατοντάδες Ελληνες ιστολόγοι ένωσαν τη φωνή τους «για την Αμαλία», το κορίτσι που έδωσε επί 18 χρόνια μια ηρωική μάχη με τον καρκίνο, αλλά και με την αδιαφορία και την ανικανότητα του συστήματος υγείας.
Η Αμαλία άφησε με το δικό της ιστολόγιο (το fakellaki. blogspot. com) σπουδαία κληρονομιά στην ελληνική κοινωνία. Κι αυτή η κληρονομιά δεν είναι μόνο η ευαισθητοποίηση, πρόσκαιρη ίσως, γύρω από το πρόβλημα που η ίδια, αλλά και χιλιάδες συμπολίτες μας αντιμετωπίζουν. Χάρη στην Αμαλία καθιερώθηκε και στην Ελλάδα ένα Νέο Μέσο επικοινωνίας: Τα blogs (web + log= διαδικτυακό σημειωματάριο ή ιστολόγιο, όπως τείνει να ονομάζεται, με μία λέξη, στα ελληνικά)!
Η αυθόρμητη κινητοποίηση των Ελλήνων ιστολόγων δε θα μπορούσε να μείνει απαρατήρητη από τα παραδοσιακά Μέσα Επικοινωνίας, που αφιέρωσαν χρόνο και χώρο στο θέμα. Αλλά και από την πολιτική εξουσία. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρώην υπουργός και βουλευτής (αλλά και ιστολόγος!) Ευάγγελος Βενιζέλος κατέθεσε στη Βουλή των Ελλήνων ολόκληρο το περιεχόμενο του ιστολογίου της Αμαλίας, ενώ κατατέθηκε και σχετική επερώτηση.
Στη σύντομη ιστορία τους, τα ελληνικά ιστολόγια, τα οποία σήμερα ξεπερνούν τα 2.000, έδειξαν κι άλλες φορές τη δυναμική τους. Την άνοιξη του 2006 δεκάδες ιστολόγοι, αντιδρώντας σε συγκεκριμένες εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης και με σύνθημα «θέλω να μην πληρώνω για την ΕΡΤ», πρότειναν να μην καταβάλλεται το ανταποδοτικό τέλος για την ΕΡΤ που έρχεται μαζί με το λογαριασμό της ΔΕΗ. Την ίδια περίπου εποχή, πολλά θεσσαλονικιώτικα (και όχι μόνο) ιστολόγια αντιτάχθηκαν στα περίφημα σχέδια για την «ανάπλαση» της πλατείας Αριστοτέλους και συνέβαλαν, με τον τρόπο τους, στην ακύρωσή τους. Πάλι στη Θεσσαλονίκη, αρκετά ιστολόγια εξέφρασαν την αντίθεσή τους στην υποθαλάσσια αρτηρία, αλλά και στην επέκταση του αεροδιαδρόμου 10-25. Πλήθος, όμως, ήταν και οι διαμαρτυρίες για το κλείσιμο του web site «cultureguide. gr» από το υπουργείο Πολιτισμού, αλλά και για την απομάκρυνση της Μαριάννας Κορομηλά από την ΕΡΑ με πρόσχημα τη λήξη της σύμβασής της. Εν εξελίξει είναι, επίσης, η συγκέντρωση υπογραφών για τον Αντώνη Τσιπρόπουλο, ο οποίος πρόκειται να δικαστεί σύντομα, επειδή στην ιστοσελίδα του www. blogme. gr (ένα ηλεκτρονικό ευρετήριο-«βιβλιοθήκη») υπήρχε σύνδεσμος, που παρέπεμπε σε τρίτο web site το οποίο, σύμφωνα με καταγγελία γνωστού εκδότη, φιλοξενούσε κείμενα «υβριστικού περιεχομένου». Τέλος, η πρόσφατη λογοκρισία ενός έργου στην έκθεση «ArtAthina» ξεσήκωσε, επίσης, κύμα αντιδράσεων στον ελληνικό ιστοχώρο.
Τόσο τα παραπάνω όσο και η πρωτοφανής σε μέγεθος και ένταση κινητοποίηση - παρέμβαση των ιστολόγων «για την Αμαλία» δείχνουν πως είμαστε μάρτυρες μιας πραγματικής επανάστασης στο χώρο της επικοινωνίας, αλλά και της δημιουργίας ενός νέου δημόσιου χώρου που κανείς πλέον δεν μπορεί και δε δικαιούται να αγνοεί, αλλά και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την εξέλιξή του στο άμεσο μέλλον.
Εχουμε λόγους να είμαστε επιφυλακτικοί, υιοθετώντας μια κριτική στάση απέναντί στα ιστολόγια, καθώς κάθετι που έχει δύναμη γίνεται πάντοτε αντικείμενο διεκδίκησης, ελέγχου, προσεταιρισμού και εκμετάλλευσης. Εχουμε λόγους να ανησυχούμε, γιατί το νέο μέσο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από λογής λογής κακόβουλους, υβριστές, προβοκάτορες, οι οποίοι μάλιστα προστατεύονται από την «ανωνυμία» που μπορεί να τους παρέχει. Κι έχουμε, ακόμη, λόγους να προβληματιζόμαστε για το κενό στην ενημέρωση από τα παραδοσιακά -κυρίως από τα τηλεοπτικά- μέσα ενημέρωσης και την αδυναμία τους να εκφράσουν τη σύγχρονη κοινωνία.
Σίγουρα, όμως, έχουμε πολύ περισσότερους λόγους να αισιοδοξούμε για μια κοινωνία που οι πολίτες της μπορούν να είναι ενεργοί, που μπορούν να εκφράζονται χωρίς διαμεσολάβηση, που τα ανακλαστικά τους θα είναι οξυμμένα και δε θα βουλιάζουν στον καναπέ της παθητικής τηλοψίας. Και σε μια τέτοια κοινωνία οι ιστολόγοι πρόκειται να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Οσο για τα παραδοσιακά μέσα, τις εφημερίδες, τα περιοδικά, το ραδιόφωνο, οι δημοσιογράφοι δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν, εάν ανοίξουν τις σελίδες, τις συχνότητες και την καρδιά τους στα ιστολόγια. Χωρίς τσιγγουνιές, χωρίς ανταγωνιστική διάθεση, χωρίς καχυποψία. Το «Sunday» είναι ένα από τα πρώτα περιοδικά ποικίλης ύλης στην Ελλάδα που το έκανε καταγράφοντας το φαινόμενο στα πρώτα του βήματα, ανοίγοντας μια σελίδα για τα blogs και τα web sites. Και θα συνεχίσουμε και στο μέλλον…

Αντρέας Παναγόπουλος
apanagopoulos@ekdotiki.gr
sunday-date. blogspot. com

Οικογένεια Κουστό

2007-06-12T03:21:00.000-07:00

«Μ' αγαπάνε πολύ τα ζώα, άρα δεν πρέπει να είμαι και τόσο κακός». Χάρη σε αυτόν μάθαμε τα μυστικά του βυθού, ταξιδέψαμε στην πλάτη ενός δελφινιού, δίπλα σ' ένα λευκό καρχαρία και συναντήσαμε τους ιθαγενείς των νησιών του Ειρηνικού. Δέκα χρόνια μετά το θάνατο του καπετάν Κουστό, η δυναστεία του συνεχίζεται από το γιο και τους εγγονούς του.

της Σόνιας Ταλαντινού, stalantinou@ekdotiki.gr

Ζακ Ιβ
- Γεννήθηκε το 1910, στο Σεν Αντρέ.
- Στη λίμνη Χάρβεϊ του Βερμόντ έμαθε να κρατάει την αναπνοή του και να βουτάει στον πυθμένα.
- Αποβλήθηκε από το γυμνάσιο, γιατί έσπασε 17 από τα παράθυρα του σχολείου.
- Στα 20 μπήκε στη Γαλλική Ναυτική Ακαδημία και υπηρέτησε ως αξιωματικός του Πυροβολικού.
- Λάτρευε τα αεροπλάνα, τα γρήγορα αυτοκίνητα και τις γυναίκες.
- Είχε ένα σοβαρό ατύχημα με το σπορ αυτοκίνητο του πατέρα του.
- Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου δούλεψε για την Αντίσταση, αλλά πολλοί ισχυρίστηκαν ότι έκανε το διπλό κατάσκοπο. Μετά τον πόλεμο, τιμήθηκε με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
- Το 1943, μαζί με το μηχανικό Emile Gagnan δημιούργησαν το φορητό σύστημα πεπιεσμένου αέρα ή «πνευμόνι της θάλασσας». Πέντε χρόνια αργότερα, έπιασε το ρεκόρ των 100 μέτρων και ανακάλυψε την αγάπη του για την ωκεανογραφία.
- Το 1950, ο λόρδος σερ Γκίνες του πρόσφερε χρήματα, για να αγοράσει ένα παλιό ναρκαλιευτικό. Ξεκίνησε την περιπλάνηση με το «Καλυψώ», που μετέτρεψε σε ωκεανογραφικό και κινηματογραφικό εργαστήρι.
- Η «Universal» αγόρασε όλο το έτοιμο κινηματογραφικό υλικό του.
- Του πήρε δυο χρόνια και 1.000 καταδύσεις, για να ολοκληρώσει την ταινία «Ο κόσμος της Σιωπής». Για τη συγκεκριμένη και για το «Ο κόσμος χωρίς ήλιο» κέρδισε Οσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ, το '56 και το '63 αντίστοιχα.
- Ο Τεντ Τέρνερ τον χαρακτήρισε «πατέρα της περιβαλλοντικής κίνησης».
- Ο Τζον Φ. Κένεντι του απένειμε το Χρυσό Μετάλλιο του National Geographic Society, ο Ρ. Ρέιγκαν το Μετάλλιο της Ελευθερίας, ο Φιντέλ Κάστρο αποφυλάκισε 20 κρατούμενους για χάρη του, ο Ντε Γκολ και ο Μπομπιντού τον καλούσαν σε γεύματα.
- Το 1978, δημιούργησε την οργάνωση «Κοινωνία του Κουστό».
- Το 1989, ξεκίνησαν οι διαμάχες με τον πρωτότοκο γιο του, Ζαν Μισέλ (από τον πρώτο του γάμο με τη Σιμόν Μελχιόρ), για τη διαχείριση της οργάνωσης. Ο Ζαν παραιτήθηκε, αλλά οδηγήθηκαν σ' ένα πολύκροτο δικαστικό αγώνα για τη χρήση του ονόματος Κουστό σ' ένα θέρετρο στα Φίτζι. Λέγεται ότι τα βρήκαν λίγο πριν από το θάνατο του Κουστό και ότι ο γιος ορκίστηκε να συνεχίσει το έργο του.
- Το 1991, στην Παγκόσμια Διάσκεψη για τη Γη στο Ρίο, υπέβαλε γραπτή διαμαρτυρία για τα δικαιώματα των μελλοντικών γενιών, που υπογράφηκε από 5 εκατομμύρια ανθρώπους. Τα μίντια τον βάφτισαν «καπετάνιο του πλανήτη». Την ίδια χρονιά, παντρεύτηκε την ερωμένη του και αεροσυνοδό, Φρανσίν Τριπλέ, με την οποία απέκτησε την Νταϊάν και τον Πιερ Ιβ.
- Το 1996, το «Καλυψώ» βυθίστηκε στη Σιγκαπούρη και ξεκίνησε μια μεγάλη προσπάθεια να μαζέψει χρήματα για το «Καλυψώ ΙΙ», που θα είχε τούρμπο πανιά.
- Βουτούσε και μετά τα 80 με ειδικές μπουκάλες.
- Το κύκνειο άσμα του ήταν η 39 επεισοδίων τηλεοπτική σειρά «Ανακαλύπτοντας ξανά τον κόσμο» και ο εγκαινιασμός των πανεπιστημιακών εδρών Κουστό, που ξεπερνούν τις 100 παγκοσμίως.
- Πέθανε στις 25 Ιουνίου του 1997 από καρδιακή προσβολή.
- Ο Vangelis και ο Ζαν Μισέλ Ζαρ κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ με τραγούδια αφιερωμένα στον Κουστό, το «Cousteau's Dreams» (2000) και το «En Attendant Cousteau» (1990).

Ζαν Μισέλ
- Γεννήθηκε το 1938. Είναι ο πρωτότοκος γιος του Ζακ Ιβ.
- Η πρώτη του κατάδυση με φιάλες ήταν το 1945, σε ηλικία 7 ετών.
- Είναι εξερευνητής, περιβαλλοντολόγος, εκπαιδευτής και παραγωγός ντοκιμαντέρ. Χρησιμοποιεί την τεράστια εμπειρία του για να μεταδίδει στους ανθρώπους την αγάπη και τις ανησυχίες του για το θαλάσσιο κόσμο.
- Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στα ωκεανογραφικά σκάφη του πατέρα του, «Καλυψώ» και «Αλκυονίς».
- Μετά το θάνατο της μητέρας του, το 1990, και μια δικαστική διαμάχη που σήμανε το τέλος της συνεργασίας με τον πατέρα του, ίδρυσε το «Ocean Futures Society», το 1999, έναν ερευνητικό και εκπαιδευτικό οργανισμό.
- Εχει κάνει την παραγωγή σε 70 ταινίες κι έχει τιμηθεί με τα βραβεία Emmy, Peabody Award και Cable Ace Award.
- Εμφανίστηκε σ' ένα τύπου ντοκιμαντέρ ειδικό αφιέρωμα για το Dvd του «Μπομπ ο Σφουγγαράκης», όπου μιλάει για όλα τα πλάσματα του βυθού που παρουσιάζονται -και όχι μόνο- στο καρτούν. Το ίδιο έκανε και για το «Ψάχνοντας το Νέμο». Μάλιστα, στο τελευταίο, συζητάει με τους ήρωες για περιβαλλοντικά θέματα.
- Το 2006, κυκλοφόρησε μια σειρά ντοκιμαντέρ, το «Ocean Adventures». Ενα από τα επεισόδια ενέπνευσε τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους να δημιουργήσει το «Northwestern Hawaiian Islands National Monument», τη μεγαλύτερη θαλάσσια προστατευόμενη περιοχή στον κόσμο.

Φιλίπ
- Γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1940, στην Τουλόν. Ηταν ο δευτερότοκος γιος του Ζακ Ιβ.
- Βούτηξε για πρώτη φορά με φιάλες το 1945, σε ηλικία 5 ετών.
- Τα παιδιά του, Αλεξάνδρα και Φιλίπ Τζ., ο οποίος γεννήθηκε μετά το θάνατό του, είναι οι συνεχιστές της οικογενειακής παράδοσης στην ωκεανογραφία.
- Πέθανε στις 28 Ιουνίου 1979 στη Λισσαβόνα, σε αεροπορικό δυστύχημα.

Φαμπιάν
- Γεννήθηκε το 1967, στο Παρίσι. Είναι γιος του Ζαν Μισέλ.
- Ασχολείται με υποβρύχια ντοκιμαντέρ και είναι εξερευνητής των βυθών.
- Πολλές φορές συνόδευε τον παππού του και τον πατερά του στα ταξίδια τους.
- Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Βοστόνης.
- Η πρώτη του «βουτιά» διήρκεσε μιάμιση ώρα και την έκανε με έναν οικογενειακό φίλο σε πισίνα, στα τέταρτα γενέθλιά του.
- Εκανε μελέτες για τους καρχαρίες στο φυσικό τους περιβάλλον, με τη βοήθεια ενός υποβρύχιου σκάφους σε σχήμα λευκού καρχαρία, το «Troy». Ξόδεψε εκατοντάδες ώρες τραβώντας με την κάμερα καρχαρίες για το ντοκιμαντέρ του «Mind of a Demon».
- Ανέπτυξε την ιδέα του υποβρύχιου σκάφους σε σχήμα καρχαρία εμπνευσμένος από το εξώφυλλο του γαλλικού κόμικ «Οι περιπέτειες του Τεν Τεν».

Φιλίπ Τζ.
- Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1980, στη Σάντα Μόνικα.
- Είναι περιβαλλοντολόγος.
- Δουλεύει για το «Animal Planet» και το «Discovery Channel».
- Εχει μάστερ στην Ιστορία από το Πανεπιστήμιο St. Andrews.
- Ηταν κοντά στον «Κροκοδειλάκια» Στιβ Ιργουιν, όταν αυτός σκοτώθηκε το 2006, ενώ γυρνούσε το ντοκιμαντέρ «Ocean's Deadliest». Ο Φιλίπ ολοκλήρωσε μόνος του το ντοκιμαντέρ τις επόμενες εβδομάδες.
- Προτάθηκε για διοικητικό μέλος του Εθνικού Ιδρύματος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης το 2006 από το διοικητή της Υπηρεσίας Προστασίας του Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Πολιτειών, Στ. Τζόνσον.
- Είναι μέλος σε περισσότερους από 10 οργανισμούς, επιτροπές και συμβούλια για το περιβάλλον.
- Είναι πρόεδρος και συνιδρυτής του «EarthEcho International», ενός site που δημιούργησε με την αδελφή του, Αλεξάνδρα, το 2003, στη μνήμη του πατέρα τους.

Χαλκιδική: Πάει με όλα

2007-06-12T03:19:00.000-07:00

Δεν την παινεύουμε, γιατί είναι το σπίτι μας (άντε καλά, το εξοχικό μας ή το εξοχικό του κολλητού μας), αλλά επειδή τα έχει όλα. Από ελεύθερο κάμπινγκ -παράνομο μεν, κλασικό δε- μέχρι υπερπολυτελή μπανγκαλόου, που νοικιάζονται για 10.000 ευρώ ημερησίως.

του «Sunday»

Κι αν νομίζετε ότι την ξέρετε σαν την παλάμη του χεριού σας, απατάσθε. Κρύβει συνέχεια εκπλήξεις.
Εκπληξη 1η: Σε πόση ώρα θα φτάσεις. Δεν ξέρεις ποτέ.
Εκπληξη 2η: Εκεί που βρίσκεσαι σε μια παραλία γεμάτη παιδάκια και κουβαδάκια, με το που φεύγει ο ήλιος μετατρέπεται σε ρέιβ πάρτι.
Εκπληξη 3η: Εσύ, ο Βορειοελλαδίτης, που συχνά πλέον την σνομπάρεις, γιατί «την έχεις φάει με το κουτάλι», συνειδητοποιείς ότι τείνεις να γίνεις μειονότητα. Οι Αθηναίοι δεν προλαβαίνουν να κλείνουν ξενοδοχεία -μέτρα πόσες αθηναϊκές πινακίδες σε περιτριγυρίζουν-, ενώ σε χαμηλές σεζόν, όπως ο Ιούνιος, θα ξαναδείς εκεί Αγγλους και Γερμανούς που είχαν χαθεί για χρόνια. Οταν, δε, ανεβαίνει κατακόρυφα η θερμοκρασία μαζί με τις τιμές -βλέπε Ιούλιο και Αύγουστο-, αντιλαμβάνεσαι ότι τα βουλγάρικα, τα ρουμάνικα και τα ρωσικά αρχίζουν να κυριαρχούν.
Εκπληξη 4η: Ολα τα 'χει ο μπαξές. Σε όποια φάση της ζωής σου και να βρίσκεσαι, παιδί, έφηβος, φοιτητής, με τον καλό σου, με την οικογένειά σου ή συνταξιούχος, υπάρχει μια παραλία, ένα κάμπινγκ, ένα κατάλυμα και για σένα.

Τάπερ, κουβαδάκια, γενική μετακόμιση
Φούρκα, Σίβηρη, Χανιώτη αποτελούν τη χαρά του γονιού, λόγω των λούνα παρκ και των παιδότοπων που διαθέτουν. Σαγιονάρα, σούπερ μάρκετ, εφημερίδες και βόλτα με το αυτοκίνητο για 500 μ. Αφού είναι όλοι τους παιδιά της πόλης και αδυνατούν να αφήσουν τις συνήθειές τους στο διαμέρισμα, τι στο καλό τις θέλουν τις διακοπές; Στο Κασσανδρινό θα κάτσει όλη η οικογένεια σε κάποια ταβέρνα για κρέας και δε θα αφήσει τις υπόλοιπες παρέες από το σαματά να φάνε με την ησυχία τους. Στην Αγ. Παρασκευή θα πάνε τη γιαγιά στα λουτρά και μετά στάση για ένα παγωτό με θεά από τη «Villa Stasa». Ρηχές, δηλαδή ιδανικές για παιδιά, είναι και οι παραλίες Τρανή Αμμούδα, Αγ. Μάμας και Ν. Ρόδα. Οικογενειοκατάσταση θα συναντήσεις και στην Ποτίδαια, πριν από τη διώρυγα, στις μικρές παραλίες που θα πάρει το μάτι σου από ψηλά, έτσι όπως αναπτύσσεις ταχύτητα, για να περάσεις στο «πόδι».

Πτυχιακή στο ξενύχτι
Αμμουλιανή: «Μωρό μου, φέτος, θα σε πάω σε νησί». Σε ποιο νησί τώρα είναι άλλο θέμα. Οχι ότι έχει τίποτα να ζηλέψει από τα άλλα. Και τις καταγάλανες παραλίες του τις έχει και τα κάμπινγκ του και όλα τα καλά. Μέχρι και το δικό της μοναδικό σύμπλεγμα νησιών, ονόματι Γαϊδουρονήσια, έχει. Στα νησάκια αυτά πηγαίνετε συνήθως με ΙΧ βάρκα. Αν κάνετε το λάθος να πάτε μόνοι σας, πάρτε και μια μπάλα του βόλεϊ μαζί σας, να σας κάνει παρέα, όπως στο «Ναυαγό».
Ποσείδι: Τι να πρωτοπεί κανείς; Το πιο ποθητό κάμπινγκ της χώρας για ηλικίες 18-25 και βάλε. Πρώτη Ιούλη μέχρι και τέλος Αυγούστου λειτουργεί το κάμπινγκ του ΑΠΘ και γίνεται η νύχτα μέρα. Προτεινόμενη περίοδος, αν δεν έκανες γυμναστική μέσα στη χρονιά, το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου, καθώς το πρώτο κυκλοφορούν μόνο τα ΤΕΦΑΑ. Ασε φίλε μου, η χούντα του κοιλιακού.
Καλλιθέα: Η Μύκονος της Χαλκιδικής. Οποιο νυχτερινό σχήμα και clubάκι δε θέλει να φάει την πίκρα της πόλης μετακομίζει εδώ. Rooms to let και άγιος ο Θεός. Το δε βράδυ είναι σαν να περπατάς στην Τσιμισκή σε περίοδο εκπτώσεων. Στα πολύ συν, οι υπαίθριοι τατουατζήδες και το μεξικανικό εστιατόριο. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για το Μαρμαρά, για τους πιστούς του δεύτερου «ποδιού».
Πλατανίτσι: Τι κι αν τα ενοικιαζόμενα, από τη μία, σου φαίνονται απλησίαστα και το Ποσείδι τρελοκομείο; Στο Πλατανίτσι θα βρεις τη χρυσή τομή. Με λίγα ευρουλάκια per night «τη βγάζεις» μια χαρά. Αρκεί να μη στήσεις τη σκηνή σου κάτω από ακακίες, γιατί θα κολλήσει το σύμπαν.
Ν. Πλάγια: Καλά, από νερά δε λένε και τίποτα, αλλά από λουκουμάδες της γιαγιάς respect. «Αν φας, ξανατρώς». Αν, λοιπόν, σε φέρει προς τα 'κει ο δρόμος σου, μια επίσκεψη στο λιμανάκι, στην δεξιά άκρη του, θα σε αφήσει ικανοποιημένο. Ασε που στην επιστροφή θα νιώσεις την ηδονή της οδήγησης με 100 χλμ. την ώρα. Ανοιξε και το ραδιόφωνο ν' ακούσεις τις εκπομπές «της επιστροφής». Οταν οι άλλοι θα στριμώχνονται στα δύο «πόδια», εσύ θα πίνεις καφέ στο μπαλκόνι.
Για σένα, ορεινέ Χαλκιδικιώτη, που περιμένεις τη δικαίωση και την προσοχή μου, αλλά επειδή δε διαθέτεις θάλασσα δε σου την δίνω, μια κουβέντα μόνο. Γελάει καλύτερα όποιος θα γελάσει το 2080. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, τότε θα λιώσουν οι πάγοι και όλη η Χαλκιδική θα γίνει νησί. Εκεί να δεις χαρές που θα κάνεις, όταν ξαφνικά τα κτήματά σου γίνουν παραθαλάσσια -λες κάτι χωράφια που έχω στον Αγιο Πρόδρομο να πάρουν τελικά αξία; Ας φάω κάνα σουβλάκι, μέχρι να το σκεφτώ καλύτερα...

Fly me to the moon
Κολπάκια στο τρίτο «πόδι», όπως αυτά της Ουρανούπολης, είναι μια κάποια λύση, μόνο πρόσεχε μην παραβιάσεις το «άβατο» και η μικρή έχει μπλεξίματα. Στα Πυργαδίκια, θα απολαύσεις βραδινό μπάνιο και θα απορήσεις για το πόσο σιγανά παίζουν μουσική τα μπαράκια. Αν βρεις κανένα ανοιχτό… Η περιοχή έχει γεμίσει ωραίες βίλες. Δε θα ξέρεις πια να διαλέξεις, μέχρι που θα μάθεις τις τιμές και θα πεις: «Βρε, τα Πυργαδίκια».
Στα κολπάκια του «Καρρά» μπορεί και να αγανακτήσεις με τις περιφράξεις, αλλά θα σε αποζημιώσουν η νηνεμία και η απίστευτη ησυχία. Κι αν «λαλήσεις» από το πολύ τζιτζίκι, βάλε κάτι πάνω σου και πήγαινε στο καζίνο -αρέσουν κάτι τέτοια στις γυναίκες. Ασε που έχει και ρομαντικά εστιατόρια.
Στο Κάστρο Τορώνης θα δείτε το δειλινό. Σούπερ κατάσταση, αρκεί να μην καίγεται η Χαλκιδική. Ανέβα όσο πιο ψηλά μπορείς και βγάλε φωτογραφίες με φόντο το κόκκινο του ήλιου την ώρα που σβήνει.
Ρομαντσάδα σε ισχυρές δόσεις θα ζήσεις και στο Παλιούρι. Τέρμα κάτω, στη «μύτη», αλλά και στο χωριό, που είναι γραφικό κι έχει κάτι ταβέρνες φο-βε-ρές. Να φάτε ψάρι εκεί, και θα με θυμηθείς. Ο έρωτας περνάει απ’ το στομάχι κι ένα καλό δείπνο αντικαθιστά επάξια τα κεριά, το χαμηλό φωτισμό και την απαλή μουσική που δε θα βρεις στην πλατεία. Μην ξεχάσεις να πιεις ένα ποτό στο «Πόρτο Βαλίτσα». Μπαλκόνι στη θάλασσα, μέσα στα πεύκα, με υπόκρουση Χατζιδάκι και Ρενέ Ομπρί. Πιάνει πάντα.

Αρτος και θεάματα
Ολη η Χαλκιδική «βουτηγμένη» στην κουλτούρα είναι καλοκαιριάτικα. Στα Ν. Μουδανιά, στο Λόφο της Σάνης, στη Σίβηρη, στα κάμπινγκ του Αρμενιστή και του Καλαμιτσίου και στο Παλιούρι, γίνονται συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις που αυτοαποκαλούνται φεστιβάλ, άσχετα αν εκεί δίνει το «παρών» η Σάρα, η Μάρα και το κακό συναπάντημα -από καλλιτέχνες και κοινό.
Αρμενιστής: Αν πας φέτος, θα χορτάσεις συναυλίες. Τριήμερα ska-reggae, Οnirama, Rootsman, Flintstones και χίλιοι μύριοι άλλοι θα παρελάσουν από το κάμπινγκ. Και να ‘ταν βέβαια μόνον αυτό με τα πολιτιστικά... Από τον Ιούνιο μέχρι τα τέλη του Σεπτέμβρη, μπορεί να πέσεις σε συναυλία ακόμη και στο πιο απομακρυσμένο χωριουδάκι του νομού, ενώ η παράγκα που θα δεις μπροστά σου ίσως και να έχει μετατραπεί σε αίθουσα τέχνης, για να φιλοξενήσει έναν αυθεντικό «Παχατουρίδη».

Αδρεναλίνη στα κόκκινα
Αρμενιστής, Σάνη και «Καρράς» αποτελούν τους απόλυτους προορισμούς για σένα που δεν κάθεσαι λεπτό ήσυχος και τα σπορ είναι τρόπος ζωής, ακόμη και το καλοκαίρι. Θες να δεις τον κόσμο... υποβρυχίως, με αναπνευστήρα και φιάλες; Θες να νιώσεις να σου φεύγει η ψυχή στο θαλάσσιο «παρά πέντε»; Ή μήπως γουστάρεις tubes με ταχύτητα για maximum αδρεναλίνη; Απ' όλα έχει ο μπαξές κι ακόμη περισσότερα. Οι τιμές είναι προσιτές και η δράση ατελείωτη. Κι αν είσαι σέρφερ, δε σε φοβάμαι. Εσύ, τόλμησε να πιάσεις Ποσείδι πλευρά -στο Ακρωτήρι- και μόλις ο αέρας γυρίσει, ρίξε τη σανίδα και το πανί σου και ξεκίνα. Τέλος, κατευθύνσου στα κατά τόπους μπιτς μπαρ που φιλοξενούν bunjee jumping ή ξεκίνα πεζοπορία στα δάση του Χολομώντα και του Ταξιάρχη. Αν είσαι «προεδρικός», τότε δοκίμασε γκολφ στον «Καρρά» κι ευχήσου να μη βρει το μπαλάκι σου... τζαμαρία.

Οι παρέες γράφουν... καλοκαίρια
Αν ένας από εσάς θυμίζει Βουτσά, με το περίφημο «Εχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;», ανοίξτε πανιά για Πόρτο Κουφό. Στο λιμάνι του, το οποίο είναι το μεγαλύτερο και ασφαλέστερο στην Ελλάδα, αξίζει να κάνεις αυτοκρατορική είσοδο με το σκάφος. Μόνο συνεννοηθείτε από πριν ποιος θα αναλάβει το παρκάρισμα και το δέσιμό του -μη γίνετε ο περίγελος του κόλπου.
Αν πάλι ως άνθρωποι και ως παρέα δε διαθέτετε τέτοιες πολυτέλειες, υπάρχει πάντα και το ΚΤΕΛ, το οποίο από μόνο του εγγυάται περιπέτεια είτε ξεκινήσετε για Ν. Μουδανιά, είτε για Σάρτη.

Ολα στη φόρα
Στις πολυσύχναστες πλέον Καβουρότρυπες ο θεσμός του γυμνισμού καλά κρατεί. Οσοι θέλετε να νιώσετε ελεύθεροι και ωραίοι, ξεκινήστε για εκεί, αλλά κάντε πρώτα και μια εξάσκηση στην αναρρίχηση σε βράχια. Θα σας χρειαστεί.
Εχεις πάει στα Γαϊδουρονήσια στην Αμμουλιανή; Μόνο... γαϊδούρια δε θα βρεις, σε αντίθεση με τους γυμνούς πειρασμούς. Βγάλτα κι εσύ, για να νιώσεις καλύτερα, αλλά μην κάνεις σαν τους ήρωες του «Παρά Πέντε», γιατί ο κόσμος εκεί θέλει την ησυχία του και μπορεί να τον αγριέψεις. Σε κάποια πονηρά κολπάκια της Αμμουλιανής και του δεύτερου «ποδιού» μπορείς, επίσης, να «τα πετάξεις» και να επιστρέψεις στην αγκαλιά της φύσης. Απαραίτητη προϋπόθεση, να έχει βάρκα.

Μοναχός σου χόρευε...
Νικήτη: Τι να σου πω παραπάνω από αυτά που ξέρεις... Για την Παλιά Νικήτη, όμως; Καλά άκουσες. Λίγο πριν μπεις στη Νικήτη, σκας αριστερά και βρίσκεσαι στην Παλιά Νικήτη, ένα χωριό που είναι σαν να μην το έχει αγγίξει ο χρόνος. Για του λόγου το αληθές, προτείνω να «την πέσεις» στο καφενείο στο κέντρο του χωριού και να αφουγκραστείς τους ρυθμούς. Ούτε ο Αρναούτογλου δεν έχει πάει εκεί. Φαντάσου.
Αν βρίσκεσαι στο δεύτερο «πόδι» και θέλεις να πας μια βόλτα μόνος σου, μακριά από πολυκοσμία, παρασέλα παρεό και τρέντι σαγιονάρες, ανηφόρισε προς Παρθενώνα. Εκεί θα δοκιμάσεις καλό φαγητό, θα κάνεις βόλτες στα λιθόστρωτα δρομάκια και θα βιώσεις την εμπειρία της ησυχίας.

The beat goes on
Καλλιθέα, Μαρμαράς, Φούρκα, Τριστινίκα, Καλλικράτεια. Τα πιο γνωστά meeting points των Ελλήνων και ξένων ξενύχτηδων παραθεριστών. Κλαμπ, ελληνάδικα, μπαράκια, γυράδικα και ταβέρνες συγκεντρώνουν χιλιάδες κόσμο, κυρίως τα Σαββατοκύριακα, και μετατρέπονται σε πασαρέλες εγχώριων και μη επισκεπτών. Αν ξεπεράσεις το μποτιλιάρισμα και φτάσεις στον προορισμό σου χωρίς τη βοήθεια του Lexotanil -πράγμα που σημαίνει είτε ότι είσαι κάτω των -άντα ή ότι σου έλειψαν οι έξοδοι όταν ήσουν έφηβος-, τότε η νύχτα είναι όλη δική σου. Κάποια λίγο πιο λαϊκά και κάποια άλλα με μια επίφαση πιο «ψαγμένης» διασκέδασης, όλα, όμως, με έναν κοινό παρονομαστή: να μη σε αφήσουν να ξεχάσεις ότι το καλοκαίρι είναι εδώ και ότι πρέπει να το ζήσεις στο maximum και μέχρι πρωίας.

Η θάλασσα μέσα τους

2007-06-12T03:15:00.000-07:00

«Τα νιάτα του έφαγε ο Στρατής στα ναυπηγεία. Φτιάχνει τα πιο γερά σκαριά, να πάνε οι άλλοι μακριά, να ταξιδέψουνε τη γη οι τυχεροί...»

της Παυλίνας Εξαδακτύλου, pavlina6ktilou@yahoo.gr
φωτ.: Γρηγόρης Σιαμίδης

Είναι κάποιοι από τους λιγοστούς πια τεχνίτες παραδοσιακών ξύλινων σκαφών. Οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται καραβομαραγκοί. Για περισσότερες από δεκατρείς ώρες την ημέρα «φτιάχνουν καράβια και κάνουν όλη τη μαραγκοσύνη». Τα τρεχαντήρια τους είναι τα παιδιά τους και τη στιγμή της καθέλκυσης καθενός από αυτά η ψυχή τους ξεκινά κι ένα καινούργιο ταξίδι.

«Ο γάντζος»
Οι στίχοι με το Στρατή είναι γραμμένοι σ’ έναν τοίχο στο ναυπηγείο παραδοσιακών ξύλινων σκαφών του κυρίου Βασίλη Κεφαλά. Οι ψαράδες τον αποκαλούν «γάντζο», έτσι όπως ονομάζεται και το ναυπηγείο του στην περιοχή του Σταυρού. «Κάνω αυτήν τη δουλειά από δέκα ετών. Σαράντα χρόνια, δηλαδή. Στο χωριό υπήρχε ένα μικρό καρνάγιο, στο οποίο πήγαινα κάθε απόγευμα μετά το σχολείο. Οταν υπηρέτησα στο Ναυτικό, πήγαινα στο Πέραμα και οι παλιοί μάστορες μου έδειχναν τη δουλειά. Τελικά, πριν από 21 χρόνια έφτιαξα αυτό το μικρό ναυπηγείο που βλέπεις». Μιλά για καρνάγιο του και στο βλέμμα του είναι καθρεφτισμένη η θάλασσα, με όλα τα καράβια που ‘χει φτιάξει να την ταξιδεύουν. «Τα καράβια είναι η ανίατη αρρώστια μου. Ποτέ δε βαρέθηκα κι ούτε ποτέ κουράστηκα. Κι ας δουλεύω 13 -14 ώρες τη μέρα. Εγώ, κορίτσι μου, δε θα μπορούσα ούτε ένα λεπτό να δουλεύω σε γραφείο. Δε φαντάζεσαι πόσες συγκινήσεις μου έχει προσφέρει αυτή η δουλειά. Κάθε φορά που το σκαρί είναι έτοιμο για καθέλκυση, έχω την ίδια αγωνία. Τα χείλη μου είναι σφαλισμένα και η καρδιά μου κοντεύει να σπάσει».

Ο σταυρός του νότου
Ο μαστρο-Βασίλης μου μιλά χωρίς να σταματά ν' ασχολείται με το σκαρί που φτιάχνει αυτήν την περίοδο. Ενα «λίμπερτ» για έναν ψαρά από την Κατερίνη. «Το πρώτο πράγμα που θα φτιάξω είναι ο σταυρός. Πρώτα ο σταυρός και μετά όλα τ’ άλλα. Αχ, όλα τα μεράκια μου είναι μέσα σ’ αυτά τα σκαριά. Είναι το γραφτό μου, η μοίρα μου», λέει χαρακτηριστικά. Το μοναδικό του παράπονο είναι ότι οι νέοι δεν ασχολούνται με αυτό το επάγγελμα. «Οι νέοι δεν έρχονται σ’ αυτήν τη δουλειά. Δυστυχώς, προτιμούν τα εύκολα. Ετσι, αναγκάζομαι να διώχνω πελάτες, που λέει ο λόγος. Δεν υπάρχουν εργατικά χέρια». Παρ' όλα αυτά, ο Αγγελος, ο 22χρονος γιος του, ακολούθησε τη δουλειά του πατέρα του. «Δε μου την επέβαλε ο πατέρας μου αυτήν τη δουλειά. Την επέλεξα συνειδητά. Αν σου πω όμως ότι έχω την ίδια τρέλα για τα καράβια με τον πατέρα μου, θα σου πω ψέματα. Κάθε μέρα, όμως, νιώθω πως δένομαι με τη θάλασσα ολοένα και πιο πολύ».

Το καρνάγιο και ο ψαράς
Μια νωχελική παχουλή γάτα κι ένα λαμπραντόρ μας υποδέχονται στο ναυπηγείο του Παναγιώτη Ιωάννου στην Ιερισσό. «Η τρέλα για τα καράβια πάει πάππου προς πάππου, αφού το καρνάγιο μας λειτουργεί εδώ και δύο αιώνες», μου εξηγεί ο Παναγιώτης και συνεχίζει: «Φτιάχνω σκαριά για όλη την Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια έχω μαζί στη δουλειά και τους γιους μου. Δουλεύουμε μέρα νύχτα σαν τα σκυλιά, αλλά δεν παραπονιέται κανείς. Τα πονάμε τα σκάφη που φτιάχνουμε. Βάζουμε την ψυχή μας, το είναι μας». Λίγο πιο δίπλα, ένας ψαράς επισκευάζει το τρεχαντήρι του. « Κάποτε ζούσα στην Αθήνα και είχα μελίσσια. Μια μέρα τα παράτησα όλα και ήρθα στην Ιερισσό για να ασχοληθώ με το ψάρεμα. Μεγάλη πλανεύτρα η θάλασσα, με κράτησε κοντά της. Οι ψαράδες της περιοχής κάνουμε καλή παρέα με τους καραβομαραγκούς. Το βράδυ που λιμανιάζουμε, κάποιος αναλαμβάνει να μαγειρέψει ψαρόσουπα και μαζεμένοι σ’ ένα καΐκι, κουβεντιάζουμε με τις ώρες».

Το μεγάλο θηρίο
Ο μαστρο-Δημήτρης δε μου έχει πει το επίθετό του. Για όλους, εξάλλου, είναι ο Τζιμάκος. Αυτό γράφει και η ξύλινη ταμπέλα που μαρτυρά το καρνάγιο του, που βρίσκεται επίσης στην Ιερισσό. «Τρεις γενιές καραβομαραγκοί ήμαστε στην οικογένεια. Τρεις γενιές κουβαλάμε τη θάλασσα μέσα μας. Κάποτε ήμασταν διακόσιοι, τώρα πια δεν είμαστε ούτε πέντε σε όλη την Ελλάδα». Σκέφτομαι ότι τα κέρδη θα είναι αρκετά. «Πίστεψέ με, δε με ενδιαφέρουν τα χρήματα. Θα μπορούσα, φυσικά, να έχω βγει στη σύνταξη, αλλά αν το κάνω, θα με φάει το σαράκι. Ξέρεις γιατί; Επειδή κάθε φορά που ένα σκάφος μου συστήνεται με τη θάλασσα, κλαίω σαν παιδί και αισθάνομαι δέος. Αυτό το σκαρί θα παλέψει με το μεγάλο θηρίο». Ο μαστρο-Δημήτρης βιάζεται να επιστρέψει στις μαραγκοσύνες του. «Είναι μικρόβιο αυτή η δουλειά. Ο κόσμος με θεωρεί μαραγκό, εγώ, όμως, κοπέλα μου νιώθω καλλιτέχνης».

Τελειώνοντας το κομμάτι, συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει να γράψω για τους στίχους που ήταν, επίσης, χαραγμένοι στον τοίχο κάποιου από τα τρία ναυπηγεία. Δε θυμάμαι σε ποιο. Δεν έχει καμιά σημασία. «Οσοι με το χάρο γίναν φίλοι, με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη, στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι... Πάντα γελαστοί».

Μάγια Τσόκλη

2007-06-12T03:09:00.000-07:00

Μόλις έχει γυρίσει από ένα ταξίδι και ετοιμάζεται για το επόμενο. Ο,τι ώρα, ό,τι μέρα και να της μιλήσεις, αυτό είναι το πρόγραμμά της. «Μη με ζηλεύετε», σπεύδει να σημειώσει. «Ζω μια αρκετά μοναχική ζωή».

Παρ' όλα αυτά, γνωρίζω πολλούς που την ζηλεύουν για το γεγονός ότι κατάφερε να ζει από τα ταξίδια της. Και ακόμη περισσότερους που την θαυμάζουν για τον τρόπο που σε ταξιδεύει με αυτά, είτε μέσα από την εκπομπή της στη «ΝΕΤ», είτε μέσα από τα Dvd που κυκλοφορούν μαζί με το περιοδικό «Passport», είτε μέσα από τις σελίδες του περιοδικού.

της Δήμητρας Κεχαγιά, dkexagia@ekdotiki.gr

Ενας φίλος, στέλεχος πολυεθνικής εταιρίας, μου έλεγε ότι ήθελε να σας στείλει βιογραφικό, για να δουλέψει μαζί σας. Δέχεστε τέτοιου είδους περίεργα αιτήματα;
Δεν ξέρετε πόσο συχνά ακούω τέτοιες… προσφορές. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι θεωρούν τη δουλειά μου διακοπές. Μια χαρά περνάει, σκέφτονται, κάνει το ταξιδάκι της και επί τη ευκαιρία τραβάνε και κανένα δυο πλάνα… Εμ, δεν είναι καθόλου έτσι! Βεβαίως και είναι προνόμιο να μη χρειάζεται να κάνεις εκπτώσεις στη δουλειά σου, όμως οι συνεχείς μετακινήσεις, ο περιορισμένος χρόνος, η φυσική καταπόνηση, η ατέλειωτη μελέτη, οι υπερβολικές πληροφορίες που συσσωρεύεις στο μυαλό σου κάνουν τη ζωή σου πολύ ιδιαίτερη. Οχι και τόσο ισορροπημένη. Πάντως ψάχνουμε για συνεργάτες. Οχι τόσο για να μας κουβαλούν τα μηχανήματα, όσο για τη δημοσιογραφική έρευνα. Περιμένω βιογραφικά παθιασμένων ανθρώπων που δε βλέπουν τη δουλειά σαν υποχρέωση και διεκπεραίωση, αλλά σαν χαρά και δημιουργία!

Το όνομά σας αναφέρεται σε δεκάδες blogs ως συνώνυμο του περιπετειώδη ταξιδευτή. Διαβάζω για παράδειγμα πως «... στη δυτική, φτωχή, επικίνδυνη και ταραχώδη πλευρά της χώρας δεν υπάρχει κάλυψη παρά μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα, αν και εκεί θα βρεθείτε μόνο αν είστε πολύ πωρωμένος ταξιδιώτης, αν σας λένε Μάγια Τσόκλη ή αν θέλετε να αυτοκτονήσετε...».
Σας φαίνεται περίεργο;
Οχι. Μετά από 9 χρόνια συνεχούς παρουσίας στον τηλεοπτικό χώρο είναι μάλλον φυσικό. Το ευχάριστο είναι ότι το όνομά μου έχει συνδεθεί με το σκεπτόμενο, υπεύθυνο ταξίδι και όχι με τον αφελή και ανόητο τουρισμό.

Τι διαχωρισμό θα κάνατε ανάμεσα στον ταξιδευτή και τον τουρίστα; Μπορείτε πια να ξαναγίνετε τουρίστρια;
Ο τουρίστας ξεκουράζεται και ακολουθεί, ο ταξιδευτής ταλαιπωρείται, ψάχνει, ενδιαφέρεται, συμμετέχει. Ο τουρίστας έχει μια υπεροψία στην επιφανειακή κριτική του, ο ταξιδιώτης εκτιμά τη διαφορετικότητα, παλεύει να κατανοήσει και να δικαιολογήσει τα φαινόμενα. Ο τουρίστας μεταφέρει μαζί του τον κόσμο του και τις απαιτήσεις του, ο ταξιδιώτης αφήνεται στην αλήθεια του προορισμού. Αν θα μπορούσα να ξαναγίνω τουρίστρια; Ποτέ μην πεις ποτέ! Αλλά δύσκολο το βλέπω, γιατί δυσκολεύομαι πια να συνδυάσω το ταξίδι με τις διακοπές ή την ξεκούραση.

Χάρη στον πατέρα σας, εικαστικό Κώστα Τσόκλη, το ταξίδι μπήκε από νωρίς στη ζωή σας. Πως και πότε αποφασίσατε να το κάνετε επάγγελμα; Πώς εξελίχθηκε η πορεία: σχεδιάστρια μόδας, γκαλερίστα, δημοσιογράφος, παραγωγός ντοκιμαντέρ;
Το ταξίδι μπήκε από νωρίς στη ζωή μου, γιατί ζούσαμε στο Παρίσι. Ετσι, η διαδρομή Ελλάδα-Γαλλία έμοιαζε λιγάκι με Ομόνοια-Σύνταγμα. Η μετακίνηση ήταν πάντα φυσική για μένα, η αίσθηση του να είσαι στο δρόμο. Από εκεί και πέρα η επαγγελματική μου πορεία ήταν λιγάκι περίεργη: άρχισα σπουδές Ιατρικής με φιλοδοξία να ενταχτώ στους «Γιατρούς χωρίς Σύνορα», τέλειωσα Κοινωνιολογία, επέστρεψα στην Ελλάδα και σε οικογενειακά βιώματα: στην Αισθητική, μέσω της Μόδας. Εχοντας ένα ωραίο σπίτι στο Θησείο, άνοιξα μια γκαλερί, όπου φιλοξένησα νέους καλλιτέχνες που γνώριζα. Οι επαγγελματικές μου δραστηριότητες με οδήγησαν -ως καλεσμένη καταρχάς- στα πλατό του «Συν και Πλην» της τότε «ΕΤ2», όπου και μου έγινε μια πρόταση συνεργασίας. Εκεί ξεκινήσαμε με το σκηνοθέτη Χρόνη Πεχλιβανίδη να προβάλλουμε κοντινούς ελληνικούς προορισμούς που αγαπούσαμε και μετά από προτροπή της διοίκησης της «ΕΡΤ» ξεκινήσαμε το «Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα», που με τα χρόνια ενηλικιώθηκε, μεγάλωσε σε διάρκεια, εγκατέλειψε τα πάτρια εδάφη και ωρίμασε… Επαγγελματικά, ακολούθησα λιγάκι το κάρμα μου...

Σε ποια ταξίδια συναντήσατε τις μεγαλύτερες πρακτικές δυσκολίες και σε ποια τις μεγαλύτερες πνευματικές και ηθικές;
Συνήθως, αυτά τα πράγματα πάνε μαζί. Τις πνευματικές-ηθικές δυσκολίες τις συναντάς σε μέρη που δεν έχουν την ίδια κουλτούρα με τη δική σου. Λογικό είναι εκεί να δυσκολεύεσαι και σε πρακτικά θέματα. Στο Αφγανιστάν και την Υεμένη, ας πούμε, τα γυρίσματα ήταν δύσκολα, αλλά συγχρόνως απέραντα γοητευτικά, γιατί επρόκειτο για έναν άλλο κόσμο. Με άλλες αξίες, άλλους στόχους, άλλες ελπίδες…

Εχει αποτυπωθεί στη μνήμη σας κάποια εικόνα, ένα πρόσωπο, ένα βλέμμα, μία κουβέντα που θα δυσκολευτείτε να ξεχάσετε;
Η καλή μου μνήμη είναι η φωτογραφική. Τις κουβέντες, δυστυχώς, τις ξεχνάω. Οπότε ναι, θυμάμαι το μοναδικό φως του Θιβέτ στα 5.000 μ., τις εύφορες κοιλάδες του Αφγανιστάν, το πράσινο της λίμνης στην κορυφή του ηφαιστείου του Ομετέπε στη Νικαράγουα, τα πρόσωπα των προσηλωμένων στην προσευχή τους ινδουιστών του Μπενάρες, τα λυγερά κορμιά των γυναικών του Μάλι, τα χαμόγελα των παιδιών που ζούσαν στους σκουπιδότοπους της Λουσάκα, τα τραγικά πρόσωπα των ασθενών στο Καπίρι της Ζάμπιας… Θυμάμαι πολλά. Ολα μέσα μου είναι και επηρεάζουν το βλέμμα και τις απόψεις μου.

Υπήρξαν κάποια ταξίδια στα οποία φοβηθήκατε εξαιτίας των συνθηκών υγιεινής;
Στην αρχή, είχα κάποιες δυσκολίες, όμως μετά, θες δε θες, συνηθίζεις και μαθαίνεις να εφοδιάζεσαι με τα απαραίτητα. Ακόμη και στην Αθήνα πια, οι φίλοι διασκεδάζουν με το πόσο αυτάρκης είμαι! Από φαγητό μέχρι σαπούνι, για να μην μπω και σε άλλες λεπτομέρειες, όλα τα κουβαλάω στο σακίδιό μου που έχει πλέον γίνει προέκταση του σώματός μου. Χωρίς αυτό νιώθω άβολα.

Πώς έχει επηρεαστεί η προσωπική σας ζωή από τη δουλειά σας;
Η προσωπική μου ζωή είναι η δουλειά μου. Ετσι έχει επηρεαστεί. Παντρεύτηκα το Χρόνη Πεχλιβανίδη, το σκηνοθέτη μου, τι άλλο να σας πω;! Ετσι, η σχέση χαίρεται με τις επιτυχίες και υποφέρει από τα άγχη της δουλειάς. Ουσιαστικά, η σχέση έγινε συνεργασία. Με τα καλά και τα κακά της. Οσο για τους φίλους, και αυτοί μετά από λίγο αναγκάζονται να καλύψουν τη φυσική σου απουσία με καινούργιες παρέες… Είμαι ένας άνθρωπος που γνωρίζει μεν πολύς κόσμος λόγω της τηλεόρασης, ζω όμως, εκ των πραγμάτων, μια αρκετά μοναχική ζωή… Τα λέω, για να μη ζηλεύετε!

Νιώθετε πιο ασφαλής όσο περνούν τα χρόνια;
Ισως να είμαι πιο ήρεμη. Ομως, έχω συνείδηση ότι όλα μπορούν να ανατραπούν σε κλάσματα δευτερολέπτου, ειδικά στις χώρες που επισκεπτόμαστε. Νιώθω πιο έτοιμη όσο περνούν τα χρόνια να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες, όχι πιο ασφαλής. Ποιος νοήμων άνθρωπος μπορεί πια να νιώθει ασφαλής;

Τι είναι επιτυχία και τι αποτυχία;
Δεν έχω ιδέα. Φαντάζομαι ότι η επιτυχία ή η αποτυχία έχει να κάνει με τους στόχους που βάζεις. Η επιτυχία η δικιά σας μπορεί να είναι η δική μου αποτυχία… ή αντίστροφα. Πάντως, αυτό που ξέρω είναι ότι η κοινωνική επιτυχία δεν είναι καθόλου συνώνυμο της ψυχικής ισορροπίας… που ίσως αυτό να είναι η μέγιστη επιτυχία στη ζωή.

Τι ετοιμάζετε τώρα;
Τώρα φεύγουμε για ένα ταξίδι στο Νεπάλ και βρισκόμαστε στην παραγωγή των εκπομπών για το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και το Αφγανιστάν, που θα προβληθούν πριν το καλοκαίρι.

Ποια μέρη απ' όσα έχετε επισκεφτεί σκέφτεστε ως ιδανικά για να…
Ερωτευτείτε
Το Παρίσι, τον Απρίλιο… Είναι κλισέ βέβαια, αλλά δικαίως!
Κάνετε οικογένεια
Αυτό δεν είναι θέμα τοποθεσίας, είναι θέμα συγκυριών και συντρόφου!
Πίνετε τον πρωινό σας καφέ
Τον Περίβολα, στην Οία.
Το αγαπημένο σας ποτό
Πάνω σ ' ένα ιστιοπλοϊκό, στο μέσον του Αιγαίου, με 3 μποφοράκια (άντε 4), και μια ωραία δύση να μας συντροφεύει.
Συζητάτε με ανθρώπους
Το αεροδρόμιο της Χεράτ στο Αφγανιστάν, περιμένοντας μια πτήση που δε θα έρθει ποτέ...
Να φωτογραφίζετε
Τη Νουβία του Σουδάν! Και τυφλός να είσαι θα βγάλεις αριστουργήματα!
Να χορεύετε
Ξυπόλητη στην παραλία του Σαν Χουάν ντελ Σουρ, στη Νικαράγουα…
Να αυτοσυγκεντρωθείτε
Το σπίτι μου στην Τήνο, κλείνομαι στο καβούκι μου και βγάζω ταμπέλα «Μην ενοχλείτε»!
Να… χαθείτε
Την Κολομβία… Και με την ευκαιρία να μάθω και ισπανικά…
Να κλάψετε
Κλαίω εκεί που πίνουν τα δάκρυά μου…

Οι 5 καλύτεροι προορισμοί για καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό
«Στην Ελλάδα αγαπώ πολύ την Υδρα, τη Σύμη, το Καστελόριζο, την Εξω Μάνη και τους Παξούς. Στο εξωτερικό θα πρότεινα την ποικιλία της Νοτίου Αφρικής, τα βουκολικά τοπία της Νέας Ζηλανδίας, την επιστροφή στη φύση στην Κόστα Ρίκα, τους γοητευτικούς μάγους της χώρας των Ντογκόν στο Μάλι και πάντα τα παράλια της Μικράς Ασίας».

Πέντε μπλε ιστορίες τέχνης

2007-06-12T03:07:00.000-07:00

Ηταν ακριβό χρώμα, γι’ αυτό άλλωστε δεν το συναντούμε συχνά στους πίνακες του παρελθόντος. Αν βέβαια αυτός που παρήγγελνε έναν πίνακα είχε παραδάκι, τότε πρόβλημα κανένα. Δείτε, για παράδειγμα, τα έργα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ξεχειλίζουν μπλε.

του Θανάση Βικόπουλου

Ο Μιχαήλ Αγγελος ανάγκασε τον Πάπα να γράψει στο συμβόλαιο της Capella Sixtina ότι η εκκλησία θα πλήρωνε για τις μπλε απαιτήσεις της. Ο λόγος για την πρώτη απόχρωση του μπλε, το κυανούν του ουλτραμαρίνου, που παραγόταν από τον ημιπολύτιμο λίθο «λάπις λάζουλι». Σήμερα παράγεται τεχνητά με τη μορφή μεικτού πυριτικού άλατος του νατρίου και του αργιλίου, που περιέχει ενωμένη και ορισμένη ποσότητα θείου.
Η δεύτερη απόχρωση του μπλε είναι το κυανούν της Πρωσίας ή κυανούν του Μιλορί, προς τιμήν του Γάλλου χημικού που παρασκεύασε για πρώτη φορά πρωσικό μπλε υψηλής ποιότητας. Τελευταία απόχρωση το μπλε κοβαλτίου, που είναι συνθετικής ή φυσικής προέλευσης και έχει ως βάση μια σειρά από άλατα του κοβαλτίου.
Το μπλε -όπως επίσης το κόκκινο και το κίτρινο- είναι πρωτογενές χρώμα, δηλαδή δεν μπορεί να παραχθεί από συνδυασμό άλλων χρωμάτων, όπως για παράδειγμα το πράσινο που προκύπτει από την ανάμειξη μπλε και κίτρινου.
Σύμβολο της θεϊκότητας και της γαλήνης, αλλά και της τραγωδίας και της μοναξιάς, το μπλε λατρεύτηκε από πολλούς καλλιτέχνες. Είχε, όμως, και εχθρούς. «Το μπλε είναι ο θάνατος των χρωμάτων», είχε πει ο Καραβάτζιο, που άντε να το χρησιμοποίησε δύο φορές, όχι παραπάνω. Πέντε έργα θα δούμε. Πέντε έργα στα οποία το μπλε κάτι θέλει να μας πει.

Το μπλε «παντρεύεται» το φως
Χτισμένο τον 5ο αιώνα μ.Χ., το Μαυσωλείο της Galla Placidia στη Ραβένα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα της παλαιοχριστιανικής τέχνης. Η εξωτερική αρχιτεκτονική λιτότητα δεν προϊδεάζει για τον πλούτο του εσωτερικού, όπου τα ψηφιδωτά κυριαρχούν. Οι μικρές μπλε γυάλινες ψηφίδες, όλες διαφορετικές μεταξύ τους, έχουν τοποθετηθεί με τέτοιες κλίσεις πάνω στον τοίχο, ώστε να προκαλούν παιχνιδίσματα του φωτός, που εισέρχεται από μικρές εισόδους, ενισχύοντας έτσι την ατμόσφαιρα της νύχτας μέσα στην οποία διαδραματίζονται οι σκηνές των ψηφιδωτών. Ομως, το φως που έπεφτε πάνω στις ψηφίδες είχε για την εποχή εκείνη ένα σημαντικότατο συμβολισμό. Το φως, δηλαδή ο Θεός, πέφτει πάνω στην ύλη, δηλαδή την αμαρτία, και την φωτίζει, συνεπώς την νικά.

Το θείο μπλε
Από τους κορυφαίους ζωγράφους των πρώτων χρόνων της Αναγέννησης, ο Fra’ Giovanni da Fiesole, πιο γνωστός ως Beato Angelico, ανήκε με τους Masaccio και Donatello στην πρωτοπορία της τέχνης που άφηνε πίσω της το Μεσαίωνα και περνούσε σε μία νέα εποχή. Υπερβολικά θρησκευόμενος, δημιουργούσε πάντα μέσα από εκκλησιαστικό πρίσμα. Για τον Beato Angelico το μπλε είναι το θεϊκό χρώμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πίνακας «La Deposizione di Santa Trinita» (Αποκαθήλωση), που χρονολογείται γύρω στο 1425 και βρίσκεται στο Μουσείο του Αγίου Μάρκου, στη Φλωρεντία. Εδώ το μπλε είναι παντού, όπως και ο Θεός. Από τον ουρανό ως το ρούχο της Παναγίας.

Το μπλε μας πάει μακριά
Μέγας εκπρόσωπος της δεύτερης περιόδου της Αναγέννησης, ο Ραφαέλο χαρακτηρίστηκε, για την τελειότητα και τη γλυκύτητα των έργων του, θεϊκός ζωγράφος. Το έργο του κινήθηκε στη λογική πως στη ζωή όλα γεννιούνται από το όμορφο και το καλό. Στη «Scuola di Atene» (1509 -1510), που κοσμεί το παλάτι του Βατικανού, ο Ραφαέλο θέλει να συνδέσει το πνεύμα και το μεγαλείο του αρχαίου κόσμου με την εκκλησιαστική παράδοση. Ο πίνακας ξεδιπλώνεται από κάτω, όπου στα σκαλοπάτια κάθονται οι μαθηματικοί, προς τα πάνω, όπου στο κέντρο δεσπόζουν οι φιλόσοφοι Πλάτωνας (που φέρει το πρόσωπο του Leonardo Da Vinci) και Αριστοτέλης. Σε αντίθεση με το κόκκινο, το πορτοκαλί ή το κίτρινο, που έχουν την τάση να φέρνουν την εικόνα πιο κοντά, το μπλε δημιουργεί την αίσθηση της απόστασης. Ο Ραφαέλο, λοιπόν, ντύνει εσκεμμένα τους δύο μεγάλους φιλοσόφους με διαφορετικές αποχρώσεις του μπλε έχοντας έναν και μοναδικό σκοπό. Να τους απομακρύνει από τα μάτια του θεατή τοποθετώντας τους ουσιαστικά, ως κορυφαίες προσωπικότητες, στο σημείο φυγής του σχεδίου.

Το κρύο μπλε της τραγωδίας
Στην «Deposizione» (1526-1528) του μανιεριστή Pontormo κυριαρχεί το δράμα, που υπογραμμίζεται από τα απελπισμένα πρόσωπα, την πυραμίδα που σχηματίζουν τα σώματα, αλλά και την έλλειψη ισορροπίας, καθώς μόνο για τρεις φιγούρες είναι εμφανές το σημείο πάνω στο οποίο στηρίζονται. Από τις λίγες Αποκαθηλώσεις στις οποίες ο Σταυρός δεν υπάρχει, ενώ το νεκρό σώμα του Ιησού, σε πρώτο πλάνο, ουσιαστικά προσφέρεται στους ανθρώπους. Κι όμως το δράμα δεν έχει τελειώσει. Το μεταλλικό μπλε στα ρούχα της Παναγίας, στα ρούχα των γυναικών που την απομακρύνουν και στου νεαρού που κρατά τον Ιησού κάνει την εικόνα κρύα, μη πραγματική. Ο Pontormo εκφράζει με το μπλε του έναν εφιάλτη, ενώ οι διαφορετικές αποχρώσεις του αυξομειώνουν τον πόνο. Αν βρεθείτε στη Φλωρεντία, αξίζει να το δείτε στην εκκλησία της Santa Felicita.

Το μπλε της φτώχειας
Το 1901 ο 20χρονος Πικάσο δημιουργεί ένα καθαρά προσωπικό στιλ, το οποίο χαρακτηρίζεται από τη χρήση σχεδόν εξολοκλήρου του μπλε χρώματος, που θα αποτελέσει το σήμα κατατεθέν της πρώτης περιόδου του καλλιτέχνη, γνωστής και ως «μπλε περιόδου». Η απόρριψη της πολυχρωμίας και η επιλογή του συγκεκριμένου χρώματος ανταποκρίνονται σε συγκεκριμένες εκφραστικές ανάγκες. Το μπλε του Πικάσο είναι κρύο, μελαγχολικό, στατικό. Εκφράζει τη θλίψη χωρίς την παρηγοριά και χωρίς την ελπίδα των φτωχών και κατατρεγμένων ηρώων του. Εργο του 1903, «Ο Γέρος Εβραίος» κοσμεί το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Μόσχας και τα λέει όλα.

Ο πρίγκιπας της Παλιάς Παραλίας

2007-06-12T03:01:00.000-07:00

Ιστιοπλόος να γράψω; - Οχι, βέβαια. Μούτσος. Ναύτης. Αυτό είμαι.
Το Γιώργο Συμεώνίδη θα τον έχετε δει κάπου κατά μήκος του Θερμαϊκού. Κι αν όχι τον ίδιο, ίσως έχετε προσέξει το ξύλινο σκαφάκι του, τη «Θάλασσα», με το οποίο κάνει συχνά βόλτες γύρω από το Λευκό Πύργο και κοντά στο λιμάνι.

της Δήμητρας Κεχαγιά
φωτ.: Γρηγόρης Σιαμίδης

Οχι, το καλοκαίρι. Τότε γυρνάει στο Αιγαίο. Ούτε Φεβρουάριο και Μάρτιο. Τότε γυρίζει σε άλλες θάλασσες. Ξένες. Εξωτικές.
Το Φεβρουάριο ήταν στο Σάο Πάολο και του χρόνου έχει βγάλει πρόγραμμα για Περού και για το βόρειο κομμάτι της Βραζιλίας. Τώρα το καλοκαίρι, ετοιμάζεται για «Τήλο, Χάλκη, Ρόδο και βλέπουμε...». Τα τελευταία δέκα καλοκαίρια ταξιδεύουν μαζί με το σκάφος του συνεταίρου του Μεγακλή Σωτηρόπουλου, την «Καλυψώ», σε όλο το Αιγαίο.

Πρώτο ταξίδι...
«Μεγαλώσαμε στο Θερμαϊκό. Προλάβαμε να κάνουμε βουτιές σε αυτόν. Τα πρώτα ταξίδια που κάναμε ήταν με βάρκες τη δεκαετία του '60 μέσα στον κόλπο. Τα ταξίδια ήταν πάντα στο αίμα μου. Εξοδος και φευγιό σε μόνιμη βάση. Από τα 10 και μετά, το καλοκαίρι θυμάμαι να είμαι μόνιμα στη θάλασσα. Ψάρεμα, μικρές ιστιοπλοΐες στην Περαία και στο Μπαχτσέ.
Το πρώτο μεγάλο μου ταξίδι στην Ασία, στο Κονγκό, το 1980 με ένα φίλο. Φτάσαμε αεροπορικώς και μετά κάναμε βόλτες στην ευρύτερη περιοχή με τοπικά σκάφη. Ωραία σκαφάκια έχουν η Ινδονησία, η Ταϊλάνδη και οι Φιλιππίνες, τα οποία λειτουργούν σαν καταμαράν. Οι κινέζοι έχουν τις περίφημες ζώγιες. Είναι εκπληκτικά».

Η μικρή «Θάλασσα»
Με τη «Θάλασσα», εκτός από βόλτες στο Θερμαϊκό, πηγαίνει Χαλκιδική, Σποράδες, μέχρι και στο Ναύπλιο έχει φτάσει.«Είναι ίσως το τελευταίο παραδοσιακό σκαφάκι που κατασκευάστηκε στη Θεσσαλονίκη, το 2000. Το έφτιαξε ο καραβομαραγκός Γιώργος Τσιρογιάννης, «Γερμανός» στο παρατσούκλι. Ελπίζω να κατασκευαστούν κι άλλα. Σήμερα, όμως, δεν υπάρχουν όνειρα για τέτοια σκάφη. Η ιστιοπλοΐα έχει θυσιαστεί λίγο στις πωλήσεις των φουσκωτών. Εκείνα είναι γρήγορα και βολικά για τα Σαββατοκύριακα. Το σκάφος θέλει χρόνο».

... και η μεγάλη
«Πάντα φοβάσαι τη θάλασσα. Πρέπει να έχεις το νου σου. Να είσαι προετοιμασμένος. Στο Αιγαίο τα απολαμβάνεις τα ταξίδια. Κάποιες φορές το καλοκαίρι, στα δυνατά μελτέμια ίσως συναντήσεις κάποιες δυσκολίες, αλλά αν είσαι προσεκτικός δεν υπάρχει πρόβλημα. Το χειμώνα στους μεγάλους νοτιάδες θέλει προσοχή.
Ωραία είναι και στον Ειρηνικό και στον Ατλαντικό και στη Γη του Πυρός, αλλά το καλοκαίρι δεν υπάρχει θάλασσα σαν το Αιγαίο. Σε φιλοξενεί στην αγκαλιά του. Εχει πολιτισμό».

Κλειστόν λόγω καλοκαιριού
Το καφέ-μπαρ που διατηρούν με το Μεγακλή στην Παλιά Παραλία Θεσσαλονίκης κάθε καλοκαίρι κλείνει. Κι ας είναι πρώτο στη θάλασσα. «Το μαγαζί είναι φτιαγμένο για χειμώνα. Είναι κακό να το ταλαιπωρείς το καλοκαίρι και να ταλαιπωρείς και τον κόσμο σου, βγάζοντας άλλα δυο τραπεζάκια. Δε μας ενδιαφέρει αυτή η κατάσταση».

Για τους φίλους
Μιλάει για τα σχέδιά τους να αγοράσουν ένα μεγαλύτερο ξύλινο σκάφος. «Για τους φίλους μας», εξηγεί. «Είναι μεγάλη υπόθεση να μπορείς να φιλοξενείς το καλοκαίρι τους φίλους σου σε σκάφος. Δεν είναι αλήθεια αυτό που λένε ότι παρέες μαλώνουν και ζευγάρια χωρίζουν. Δεν μπορείς να προσεγγίζεις το ταξίδι εγωκεντρικά, όπως όταν είσαι στο διαμέρισμα ή στο σαλόνι σου. Οταν πηγαίνουμε διακοπές με ένα σκάφος, πρέπει να είμαστε όλη τη μέρα με το μαγιό και το αλάτι. Σαν μέδουσες ή σαν γοργόνες. Να μαζέψεις δυο σκοινιά, δεν είναι σοβαρή δουλειά».

Θεσσαλονίκη
«Η θέα από τη θάλασσα, όταν έρχεσαι στη Θεσσαλονίκη, είναι εκπληκτική. Η πόλη είναι πιο όμορφη από μέσα. Γιατί δεν μπορούμε να έχουμε βάρκες, όπως παλιά, να κάνουν βόλτες στη Θεσσαλονίκη; Επειδή δεν έχουμε ονειροπόλους να το υλοποιήσουν. Το πρώτο μέλημα των αρχών της πόλης θα έπρεπε να ήταν να καθαρίσουν το Θερμαϊκό κόλπο. Το πιο μεγάλο όφελος της Θεσσαλονίκης θα ήταν να ξαναγίνει ζωτική η παραλία της. Τώρα, κυριαρχούν τα τραπεζοκαθίσματα και οι μουσικές στην τσίτα. Χυδαιότητα».

Ξεχωρίζει...
στην Ελλάδα
«Το Καστελόριζο, τη Σύμη και την Τήλο. Από τις ωραιότερες εικόνες στο Αιγαίο είναι κατεβαίνοντας νοτιοανατολικά, όταν περνάς το δίαυλο μεταξύ Σάμου και Ικαρίας, που έχεις μπροστά τους Φούρνους και αν ο καιρός είναι καθαρός, στο βάθος βλέπεις το κάστρο της Πάτμου. Και το Καστελόριζο, όταν αφήνεις τον τελευταίο κάβο και μπαίνεις στο λιμάνι... Η είσοδός του είναι εκπληκτική. Και στη Σύμη, μπαίνοντας στο λιμάνι απόγευμα».

Στο εξωτερικό
Το κομμάτι της Παταγονίας και η κόστα του Ατλαντικού μέχρι τη Γη του Πυρός. Το κανάλι του Μαγγελάνου είναι εκπληκτικό, όπως και η οροσειρά των Ανδεων, η κορυφογραμμή που χωρίζει τη Χιλή από την Αργεντινή.

Διάπλους Τορωναίου

2007-06-12T02:53:00.000-07:00

Από τον Καββαδία μέχρι το Ζηργάνο και από τον ανώνυμο ναυτικό μέχρι τον τρελαμένο δύτη, οι άνθρωποι της θάλασσας, όσοι αντιλαμβάνονται το μπλε βελούδο της ως προέκταση του εαυτού τους, γοητεύουν.

της Χριστίνας Τσόρμπα

Μιλώντας με ανθρώπους που συμμετέχουν σε μαραθώνιους κολύμβησης, όπως ο διάπλους του Τορωναίου στη Χαλκιδική, δεν είναι δυνατό να μην επηρεαστείς από τη λατρεία τους για τη θάλασσα και το κολύμπι. Δεν μπορεί να μη σε εξιτάρει η αφήγηση των εμπειριών τους. Να μη σε συνεπάρει η δύναμη της πίστης, της θέλησης και του αγώνα τους.

Γιώργος Μαθάς
Απλός, επικοινωνιακός, με μία εσωτερική δύναμη που αγγίζει το συνομιλητή του, ο Γιώργος Μαθάς χαρακτηρίζεται από τους άλλους αθλητές της μαραθώνιας κολύμβησης ως «πατριάρχης». Είναι ο υπεραθλητής με τις απίστευτες συμμετοχές σε ελληνικούς και διεθνείς αγώνες. Ο πρώτος που κολύμπησε τη Μάγχη (1998, 33 χλμ., 14 ώρες και 50 λεπτά), ο μόνος που κολύμπησε το γύρο του Μανχάταν -μετά τον Ιάσονα Ζηργάνο-, ο πρώτος Ελληνας που συμμετείχε σε αγώνα υψηλού ψύχους Pils Τσεχίας(CH) 6 βαθμούς θερμοκρασία, με 11 συμμετοχές στο διάπλου Τορωναίου και πάει λέγοντας.
Κάνει λόγο για τα μοναδικά συναισθήματα, διαφορετικά για τον καθένα, που βιώνει ο αθλητής της μαραθώνιας κολύμβησης. Για την αγαλλίαση και την ατελείωτη ευτυχία, όταν αφήνεσαι στο απέραντο γαλάζιο, όταν βρίσκεσαι μεσοπέλαγα στον Τορωναίο -περίπου στα 12 χλμ.- και αντικρίζεις μόνο θάλασσα, ουρανό και το καΐκι που σε συνοδεύει. Τότε, εκείνη την ώρα που ταυτίζεσαι με το υγρό στοιχείο, «είναι που συνομιλείς με το βαθύτερο κομμάτι του εαυτού σου. Ακριβώς τότε, χάνεις την αίσθηση του χρόνου, ακυρώνεις το ίδιο σου το σώμα, κάνεις την υπέρβαση…». Πιστεύει στην ιδιαίτερη γοητεία και στη φιλοσοφία των αγώνων που καλύπτεις υπεραποστάσεις, στην ωριμότητα που απαιτούν. Επειδή, όμως, ο αθλητισμός δεν είναι μόνο πίστη και μυαλό, εστιάζει ιδιαίτερα στη βαρύτητα της καλής προπόνησης. Αλλωστε, η έλλειψη προπόνησης είναι ο λόγος που δε θα συμμετάσχει στο φετινό διάπλου Τορωναίου. Επειδή «πρέπει να γνωρίζεις τα όριά σου». Τον ίδιο, άλλωστε, δεν τον φοβίζει η αποτυχία. Το αντίθετο. Την θεωρεί πολύ σημαντική, γιατί «μας βοηθά στη διαδικασία της γνώσης».

Αριστείδης Πολύζος
Οι φήμες έλεγαν πως ο Αρης Πολύζος έχει καταφέρει σχεδόν τα πάντα. Μια ματιά στις συμμετοχές και επιτυχίες του απλώς τις επιβεβαιώνει. Διάπλους της Μάγχης το 2003, διπλός διάπλους Τορωναίου σε 18 ώρες και 16 λεπτά, 4η θέση (η καλύτερη από Ελληνα αθλητή) στην κατηγορία 19-39 χρόνων στο διάπλου της λίμνης Ζυρίχης -έναν από τους πιο δυνατούς διεθνείς μαραθώνιους αγώνες κολύμβησης- και ατελείωτες συμμετοχές σε ελληνικούς και διεθνείς αγώνες. Ο ίδιος δηλώνει «άνθρωπος των προκλήσεων «που θέλει να τα δίνει όλα». Δεν του αρέσει το λίγο, το μέτριο. Διεκδικεί, προσπαθεί και αγωνίζεται για το καλύτερο. «Αν δεν ήμουν άνθρωπος, θα ήθελα να ήμουν ψάρι», λέει χαρακτηριστικά. Για εκείνον, «ο Τορωναίος έχει κάτι το μαγικό. Κάτι που δεν υπάρχει αλλού. Η ομορφιά της θάλασσας, τα καθάρια νερά της Χαλκιδικής, η παρέα με τους συναθλητές, η υπέροχη ατμόσφαιρα και βέβαια ο κόσμος. Στην ακτή σε περιμένουν πάνω από 2.000 άτομα που σε χειροκροτούν, ζητωκραυγάζουν…». Πρότυπό του είναι ο δάσκαλός του Γιώργος Μαθάς. «Εκείνος ήταν το εφαλτήριο, για να αρχίσουμε μαραθώνια κολύμβηση».

Αλέξανδρος Πολύζος
Το «νέο αίμα» της μαραθώνιας κολύμβησης στην Ελλάδα ακολουθεί την παράδοση του γενεαλογικού του δέντρου στον αθλητισμό. Ο Αλέξανδρος, γιος του Αρη Πολύζου, συμμετείχε τον Αύγουστο του 2006 στον 3ο Διεθνή Κολυμβητικό Διάπλου της λίμνης Κοζάνης, απόστασης 5 χλμ., κατακτώντας τον τίτλο του μικρότερου κολυμβητή -μόλις 8 χρόνων- που έχει κάνει διάπλου.

Στέλιος Τούμπας
Με 15 συμμετοχές σε διάπλους σε θάλασσες και λίμνες, ο Στέλιος Τούμπας παίρνει μέρος σε αγώνες, ενώ παράλληλα ακολουθεί προπονητική καριέρα στις ακαδημίες πόλο του Αρη. Ολη του η ζωή φαίνεται πως είναι συνυφασμένη με το κολύμπι, καθώς η θάλασσα «είναι το αγαπημένο μου στοιχείο». Με μια ζωντάνια που χαρακτηρίζει τους παρορμητικούς και τολμηρούς ανθρώπους προσπαθεί να περιγράψει τα αισθήματα που νιώθει, όταν αγωνίζεται στον Τορωναίο. «Νιώθω ελευθερία, ξενοιασιά. Το υγρό στοιχείο, ο ήχος του νερού όταν κολυμπάς, η υπερ-προσπάθεια που καταβάλλεις, όλα συνωμοτούν στο να βιώνεις μια εμπειρία μοναδική». Μεγάλο ατού του Τορωναίου είναι ο κόσμος, οι τουρίστες, οι fan του αθλήματος που επευφημούν όσους τερματίζουν -κυρίως, εκείνους που τερματίζουν τελευταίοι. Αλλωστε σύμφωνα με τον ίδιο, «στον Τορωναίο νιώθεις πρωταθλητής, έτσι κι αλλιώς».

Κατερίνα Παπαρνάκη
Οι γυναίκες που συμμετέχουν σε μαραθώνιους δεν είναι πολλές, είναι όμως εξαιρετικές. Οπως η Κατερίνα Παπαρνάκη, που αν και πολύ νέα, μετράει ήδη πολλές συμμετοχές σε ελληνικούς αγώνες κολύμβησης και τουλάχιστον 12 στο διάπλου του Τορωναίου. «Πρώτη φορά που συμμετείχα ήμουν 13 χρόνων. Είχε πάει ο αδελφός μου κι εγώ ήμουν συνοδός», θυμάται, ενώ διευκρινίζει πως για την ίδια ο καλύτερος συνοδός είναι η μητέρα της. «Την είχα 6 ή 7 φορές μαζί μου. Με ενισχύει, με γνωρίζει καλά, ξέρει πότε και τι έχω ανάγκη». Μιλά για τους αγώνες μαραθώνιας κολύμβησης και νιώθεις πως είναι ό,τι πιο φυσιολογικό μπορεί να κάνει. «Δεν έχεις κέρδος από τέτοιες συμμετοχές. Το κάνεις για σένα. Βάζεις στοίχημα με τον εαυτό σου». Για το γεγονός ότι λίγες γυναίκες ασχολούνται με το άθλημα η Κατερίνα έχει εξήγηση: «Με το κολύμπι ασχολούνται στη μικρή ηλικία. Μετά παντρεύονται, δουλεύουν πολύ, οι υποχρεώσεις αυξάνονται και δεν μπορούν να προπονηθούν». Και οι άντρες; Πώς αντιμετωπίζουν μία γυναίκα των μαραθωνίων; «Αλλοι γοητεύονται κι άλλοι φοβούνται», διαπιστώνει και αφήνει σ' εμάς να βγάλουμε συμπέρασμα

Νικόλας Ρεπανάς Οι ταχύτητές του, αλλά και ο τόνος της φωνής του όταν μιλάει σου μεταδίδουν κέφι και διάθεση για ζωή. Μια ζωή που «δεν υπάρχει χωρίς θάλασσα», όπως λέει. «Η γυμναστική σου παίρνει τα προβλήματα», βεβαιώνει (ο ίδιος εκτός από τις πολλές συμμετοχές σε διάπλους υπήρξε και άριστος συνοδός-προπονητής σε ελληνικούς και διεθνείς αγώνες, αλλά και προπονητής πόλο μέχρι το 2001). Αναφέρεται με το καμάρι του δημιουργού στο πρόγραμμα μαραθώνιας κολύμβησης στην Καλαμαριά -στο οποίο ο ίδιος είναι υπεύθυνος- τονίζοντας πως είναι το μόνο κολυμβητήριο στην Ελλάδα που διαθέτει τέτοιο πρόγραμμα. Δηλώνει «ρομαντικός της κολύμβησης» που ενδιαφέρεται για τη βόλτα, το ταξίδι και τον τερματισμό και όχι για τα ρεκόρ. Αλλωστε, για το Νικόλα ο Τορωναίος ήταν παιδικό όνειρο. Στα μάτια του φάνταζε ως «η μπανιέρα» που ήθελε να κολυμπήσει, μια που κάθε θάλασσα που κολυμπά τη θεωρεί δική του, κομμάτι του, μπανιέρα του…«Ή την κερδίζεις τη θάλασσα ή σε κερδίζει. Παλεύεις μαζί της, αλλά πάντοτε την εκτιμάς και την σέβεσαι. Κι όταν σου πάει κόντρα, εγκαταλείπεις», υποστηρίζει ο Νικόλας, υποδεικνύοντας με νόημα το απόφθεγμα που ο Γιώργος Μαθάς έχει οδηγό στα ταξίδια του:«Δεχόμαστε ταπεινά τη νίκη και περήφανα την αποτυχία».

Tips
*Ο Βολιώτης Ιάσονας Ζηργάνος άνοιξε το δρόμο για τη μαραθώνια κολύμβηση στην Ελλάδα.
*Ο 37ος Διεθνής Κολυμβητικός Διάπλους Τορωναίου Κόλπου θα διεξαχθεί φέτος το Σάββατο 28 Ιουλίου 2007.
*Αιτήσεις συμμετοχής στο διάπλου Τορωναίου γίνονται δεκτές έως κι ένα μήνα πριν από τη διοργάνωση και αποστέλλονται με βιογραφικό στο fax: 23750 23710. Για πληροφορίες στην επίσημη ιστοσελίδα www. sithon. org.gr
*Οσοι ενδιαφέρονται για τη μαραθώνια κολύμβηση, θα βρουν πληροφορίες στην ιστοσελίδα www. marathonswim.gr

Ποιοι αγώνες γίνονται και πού
1. Διάπλους Tορωναίου Κόλπου, 26 χλμ., Χαλκιδική, «Νικήτη»
O πιο γνωστός δύσκολος και εντυπωσιακός κολυμβητικός μαραθώνιος στην Ελλάδα. Διοργανώνεται τον Ιούλιο από το δήμο Νικήτης και τον ΕΕΝ ΣΙΘΩΝ. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους αγώνες διεθνώς, γι' αυτό και η συμμετοχή ξένων αθλητών είναι ιδιαίτερα μεγάλη.

2. Διάπλους της Λίμνης Πλαστήρα, 5 χλμ.
Εντυπωσιακός κολυμβητικός μαραθώνιος, με φόντο τις ομορφιές της Ελλάδας. Διοργανώνεται τον Αύγουστο μήνα από το μορφωτικό και εκπολιτιστικό σύλλογο Λαμπερού Καρδίτσας «Το Λαμπερό».

3. Διάπλους Μαλλιακού Κόλπου, 11 χλμ.
Κολυμβητικός μαραθώνιος, με φόντο την όμορφη Χαλκίδα. Διοργανώνεται τον Ιούλιο μήνα από το δήμο Εχιναίων. Θεωρείται ένας όμορφος αγώνας με πολλές δυσκολίες.

4. Διάπλους της λίμνης Τριχωνίδας, 16 χλμ.
Διεθνής κολυμβητικός μαραθώνιος με μεγάλη δυσκολία, αλλά και άρτια οργάνωση. Διοργανώνεται τον Αύγουστο μήνα από το δήμο Θεστιέων και τον αθλητικό σύλλογο «Δόξα» Καινούργιου. Θεωρείται όμορφος, αλλά και δύσκολος αγώνας.

5. Διεθνής Αγώνας Χειμερινής
Κολύμβησης, Ακτή Νέων Επιβατών - Παλίρροια.
Αγώνας υψηλού ψύχους, άρτια οργανωμένος, με μεγάλη συμμετοχή αθλητών σε υπέροχο περιβάλλον.

6. Χειμερινός Κολυμβητικός Αγώνας, «Μυαούλια» - στο Μεσολόγγι, 3,5 χλμ.
Κολυμβητικός αγώνας στο όμορφο Μεσολόγγι, που διοργανώνεται από το δήμο Μεσολογγίου.

7. 24ωρος Κολυμβητικός Υπερμαραθώνιος «Ιάσονας Ζηργάνος»
Ο πιο δύσκολος και πιο εντυπωσιακός μαραθώνιος κολύμβησης στην Ελλάδα, που πραγματοποιείται κάθε 2 χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Γίνεται προς τιμήν του Ιάσονα Ζηργάνου. Οι αθλητές που λαμβάνουν μέρος είναι υποχρεωμένοι να κολυμπήσουν 24 ώρες στην πισίνα, ενώ ο συνολικός χρόνος διαλείμματος δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 3 ώρες.

8. Διεθνής Κολυμβητικός Μαραθώνιος του Μεσσηνιακού Κόλπου
Ο πιο μεγάλος μαραθώνιος κολύμβησης σε θάλασσα στην Ελλάδα, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην Καλαμάτα. Είναι ο διάπλους του Μεσσηνιακού Κόλπου συνολικής, απόστασης 30 χλμ., με εκκίνηση από το δήμο της Κορώνης.

9. Διεθνής Χειμερινός Κολυμβητικός Διάπλους
«Μέντωρ», 5,5 χλμ., Κολπος Κεφαλλονιάς. Αγώνας υψηλού ψύχους με άψογη διοργάνωση.

Σωτήρης Καλυβάτσης

2007-06-12T02:17:00.000-07:00

Η θάλασσα αποτελεί το «κλειδί» για όλες τις στεριές. Κι αν αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να καταλάβεις, τότε είτε δεν έχεις ταξιδέψει ποτέ σου εν πλω είτε δεν έχεις την επιθυμία να φτάσεις κάπου. Για το Σωτήρη Καλυβάτση, βέβαια, τίποτα δεν έχει τόση σημασία όσο το ταξίδεμα στη θάλασσα, αφού αυτή μπορεί να τον οδηγήσει παντού. Υπάρχει μεγαλύτερη αίσθηση ελευθερίας από αυτό;

της Σόνιας Ταλαντινού
φωτ.: Γρηγόρης Σιαμίδης

Αν και πατώ στεριά, βρίσκομαι σε σκηνικό καραβιού, τρώω μια μακαρονάδα με θαλασσινά, από το παράθυρο έχω θέα τη θάλασσα και τα «μπλε βιβλία» δε λείπουν από τα τραπέζια -ίσως το καλύτερο διακοσμητικό στοιχείο σ' ένα σπίτι. Σήμερα, μιλάμε για τη θάλασσα με το Σωτήρη.
Η σχέση του μαζί της είναι μια ιστορία που ξεκίνησε παιδιόθεν. Η έλξη που ασκούσε πάνω του έγινε γρήγορα αγάπη, αλλά όχι από αυτές που έχουν ημερομηνία λήξης. Ισως, γιατί αυτού του είδους οι αγάπες μπορεί να έχουν κανόνες, αλλά όχι «πρέπει». «Από μικρό με τραβούσε η θάλασσα και με ισορροπούσε. Πολλές φορές κατέβαινα στην παραλία, καθόμουν και την κοίταζα για ώρες». Το όφελος από την επαφή με τη φύση ήταν ένα μάθημα που πήρε νωρίς. Μη νομίζεις, όμως, ότι κάνει εξαιρέσεις, γιατί... φύση να 'ναι κι ό,τι να 'ναι. «Αυτό που νιώθω με τη θάλασσα μπορώ να το αισθανθώ και σε ένα βουνό», σπεύδει να συμπληρώσει.

Εσο έτοιμος!

Θυμάται τις καλοκαιρινές διακοπές πάντα στη θάλασσα. Από 7 ετών τον έστειλαν στους ναυτοπροσκόπους. Εκεί, η εκπαίδευση ξεκινούσε σταδιακά και σε ηλικία περίπου 9 ετών ήρθε σε επαφή με την ιστιοπλοΐα. «Κάναμε συντήρηση στα σκάφη, στο “Νεώσοικο Ναυτοπροσκόπων” στην Καλαμαριά, εκεί όπου ήταν οι βάρκες μας (σ.σ. οι γνωστές φαλαινίδες) και τα optimist, τα σκάφη εκμάθησης. Αυτό που μου άρεσε ήταν να είμαι στη θάλασσα μόνος μου και να αρμενίζω».
Η καλοκαιρινή κατασκήνωση των ναυτοπροσκόπων ήταν κινητή κι έτσι τους δινόταν η ευκαιρία να αλλάζουν διαρκώς μέρη και να βιώνουν νέες εμπειρίες. «Κάναμε το γύρο της Χαλκιδικής και μέναμε στις βάρκες. Ετοιμάζαμε τα σκάφη από την Καλαμαριά, κόστα κόστα πηγαίναμε Ποτίδαια, περνούσαμε από το Παλιούρι και από εκεί στο Μαρμαρά και ανεβαίναμε μέχρι την παραλία της Νικήτης. Μετά, πίσω πάλι στην Ποτίδαια και επιστροφή». Ολη η εκδρομή διαρκούσε 15 ημέρες και ο απόπλους γινόταν βράδυ προς ξημερώματα, γιατί εκείνη την ώρα «έβγαινε το στεριανό αεράκι και μας βοηθούσε να ταξιδεύουμε», όπως λέει χαρακτηριστικά.
Οι ναυτοπρόσκοποι μπορεί να ήταν μια λύση, για να διοχετεύσει την υπερκινητικότητά του ως παιδί, αλλά ταυτόχρονα αποτέλεσε μεγάλο σχολείο για τη θάλασσα και τη ζωή. «Το πρώτο και βασικότερο μάθημα που πήρα ήταν να σέβομαι την ίδια τη θάλασσα. Εμαθα, όμως, και ναυτικούς κόμπους, την ονοματολογία και τα είδη των σκαφών, τους αστερισμούς, κάποιες βασικές αρχές ιστιοπλοΐας και κωπηλασίας, πειθαρχία και υπευθυνότητα».

Δεν είναι κατασκήνωση, είναι ιδέα

Στα 8 του μπήκε και στη ζωή της ΧΑΝΘ ή μήπως η ΧΑΝΘ μπήκε στη ζωή του; Σημασία έχει ότι οι διακοπές, οι φίλοι, τα καλοκαίρια, αλλά και η ενήλικη δράση του είναι άρρηκτα συνυφασμένα με αυτήν. Κι εκεί, η ιστιοπλοΐα συνεχίζει να είναι η αγαπημένη του δραστηριότητα. «Μου έδινε μια αίσθηση ελευθερίας. Είσαι εσύ, το σκάφος σου, η θάλασσα και ο αέρας». Τι παραπάνω να ζητήσει κανείς; Το μοναδικό πράγμα που φοβόταν ήταν τα «μαύρα», τα οποία, όμως, περνούσε με το σκάφος, αφού με αυτό αισθανόταν πάντα ασφάλεια, και όχι κολυμπώντας. Εκεί, γνωρίζει και το μελλοντικό δάσκαλό του στην ιστιοπλοΐα, το Μιχάλη Μπριτάκη, ο οποίος ήταν υπεύθυνος ιστιοπλοΐας. Τον θυμάται χαρακτηριστικά από την τριήμερη εκδρομή στο Διάπορο, όταν ο Σωτήρης ήταν πλέον στη σχολή στελεχών της κατασκήνωσης.
Ο ίδιος πήρε μαθήματα ανοιχτής θαλάσσης και δίπλωμα, αλλά ποτέ του δεν είχε σχέση με αγωνιστική ιστιοπλοΐα, δεν ανήκε σε κάποιον όμιλο και δεν έτρεχε σε αγώνες. Τελικά, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι το πάθος του «ερασιτέχνη» μπορεί να είναι ισχυρότερο και από το ένστικτο του ανταγωνισμού.

Απ' το «Ρόδος» στον «Ανακρέοντα»

Οταν ήρθε η ώρα να δηλώσει σώμα για το στρατό, δεν είχε καμιά αμφιβολία: Πολεμικό Ναυτικό. Ελα, όμως, που η θητεία στο αρματαγωγό «Ρόδος» δεν είναι ακριβώς κατασκήνωση. «Δεν ξέρω τι φανταζόμουν ότι θα έκανα εκεί, ιστιοπλοΐα; Αν εξαιρέσεις ότι ήταν στρατός, ήταν καλά. Αν δεν ήταν η θάλασσα, μπορεί να μην το άντεχα κιόλας».
Τα τελευταία χρόνια ταξιδεύει με τον «Ανακρέοντα». Η ζωή στη θάλασσα του προσφέρει ηρεμία και γαλήνη. Αλήθεια, ποια είναι η καλύτερη συντροφιά για το ταξίδι με σκάφος; «Το φεγγάρι, ο ήλιος, ο καλός καιρός, εκ των πραγμάτων η θάλασσα και οι καλοί φίλοι, για να μπορείς να μοιράζεσαι τις μοναδικές ομορφιές. Τότε, η απόλαυση πολλαπλασιάζεται».
Αυθόρμητα αναρωτιέμαι για το μέγεθος της οικονομικής άνεσης που πρέπει να έχει κανείς, προκειμένου να ασχοληθεί με το πάθος, που λέγεται θάλασσα. Αντί απάντησης, σηκώνεται και μου φέρνει ένα βιβλίο που αναφέρεται στο Γιώργο Γκρίτση και τη σύντροφό του, Αννα Μαρία Μπίτερμαν, οι οποίοι έκαναν το γύρο του κόσμου με το ιστιοφόρο τους «Ιάσων», μήκους μόλις 7,88 μέτρων (16/7/1985 - 12/9/87). Οι ίδιοι έκαναν και για δεύτερη φορά τον περίπλου της Γης με το «Καλλίπυγος», 9 μέτρων (2/4/1992 - 10/1997), ύστερα από πεντέμισι χρόνια, έχοντας διασχίσει 44.000 ναυτικά μίλια περίπου. Αποστομωτικό, ε;

Με ούριο άνεμο

«Προτιμώ το ταξίδεμα και όχι τόσο τον προορισμό, τον οποίο, όμως, θεωρώ την επιβράβευση για το ταξίδι. Στο ταξίδι, η θάλασσα σου δίνει αυτό που έχει να σου δώσει, δηλαδή, να σε πάει σε διάφορους προορισμούς και να γνωρίσεις τόσο διαφορετικούς τόπους, ανθρώπους και συνήθειες. Αυτό είναι κάτι που σε γεμίζει. Να σκεφτείς, υπάρχουν νησιά που απέχουν μόλις λίγα μίλια το ένα από το άλλο κι όμως το μόνο κοινό μεταξύ των κατοίκων τους μπορεί να είναι η γλώσσα που μιλάνε -κι αυτή όχι πάντα- και οι φόροι που πληρώνουν». Η αμεσότητα που έχει με τον κόσμο είναι γνωστό πως αποτελεί το δυνατό του σημείο, αλλά η επαφή με απλούς ανθρώπους που «θα σου μιλήσουν, αν σε συμπαθήσουν, χωρίς περιστροφές και δε θα διστάσουν να σου κλείσουν την πόρτα, αν δεν τους αρέσεις» είναι αυτό που εκτιμάει περισσότερο από τις επισκέψεις του στα διάφορα μέρη.
Αγαπημένη διαδρομή δεν υπάρχει, αφού όλες είναι το ίδιο λατρεμένες. Γιατί «και μία διαδρομή να κάνεις δέκα φορές, θα τη δεις με δέκα διαφορετικούς τρόπους, δηλαδή, το πώς αλλάζουν τα χρώματα, ο αέρας, τα κύματα, το φως». Εντυπωσιακό; Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Πάντως, προτιμάει προορισμούς στο ανατολικό Αιγαίο, όπως οι Αρκιοί, η Κάλυμνος, η Τήλος, η Χάλκη κ.ά., παρόλο που έπαθε πλάκα όταν πρωτοείδε την Αλόννησο και την κυρα-Παναγιά. Γι' αυτόν, όλες αυτές οι εικόνες ήταν και παραμένουν μαγικές.

Επίλογος

Για το Σωτήρη υπάρχουν τρεις κόσμοι: η στεριά, η θάλασσα κι ένας κόσμος κάτω από αυτήν. Και πώς τα πας με τον τελευταίο; «Αρχίζω σταδιακά να βελτιώνω τη σχέση μου με αυτόν. Εχω αρχίσει να δουλεύω αναπνευστήρα - βατραχοπέδιλο».
Η θάλασσα χρειάζεται υπομονή και καλή προετοιμασία. Αυτό είναι αξίωμα. Επίσης, αξίωμα είναι ότι η ζωή στη θάλασσα σου μαθαίνει να κάνεις οικονομία, να είσαι τακτοποιημένος, καθαρός. «Αποκτάς, όμως, και πρακτικές γνώσεις, όπως το να προσφέρεις πρώτες βοήθειες και να επιδιορθώνεις πράγματα. Βασικά, σου μαθαίνει να βρίσκεσαι σε εγρήγορση». Και πότε χαλαρώνεις; «Οταν εξασφαλίσεις το λιμάνι, όταν ρίξεις άγκυρα, η ικανοποίηση ότι έφτασες στο στόχο και το κατάφερες με τα χέρια σου».
Οι ψαράδες λένε ότι αν θες να παντρευτείς μια γυναίκα, πάρτην μαζί σου για 15 μέρες στο καΐκι κι αν δεν την φουντάρεις ή την ξεμπαρκάρεις, τότε παντρέψου την. Το σχόλιό σου; «Στο σκάφος ο χώρος είναι περιορισμένος, δε γλιτώνει κανείς. Πρέπει να αντέχεις τον άλλον όπως είναι». Δηλαδή, εσύ θα το έκανες; «Οταν μιλάμε για τη θάλασσα, δε μιλάμε για άλλες γυναίκες».

Μη μ' ενοχλείς, κάνω καριέρα!

2007-06-12T02:11:00.000-07:00

Της Σόνιας Ταλαντινού

Κάποτε οι άνθρωποι δούλευαν, μοχθούσαν, για να θρέψουν την οικογένειά τους, να συντηρήσουν τον εαυτό τους, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Εκαναν ένα επάγγελμα, είτε αυτό ήταν το όνειρό τους είτε τους προέκυψε.
Σήμερα, οι άνθρωποι κάνουν καριέρα. Ξαφνικά, οι δουλειές εξαφανίστηκαν και όλοι κάνουν καριέρα. Με τη διάφορα ότι κάποιοι -δεν ντρέπονται- το δηλώνουν φωναχτά και απροκάλυπτα και κάποιοι άλλοι δεν το αναφέρουν, αλλά οποιαδήποτε έκφανση της ζωής τους, πράξη και λόγος τους συνηγορούν στο ότι κάνουν καριέρα... στα μουλωχτά.
Αν ξανακούσω άνθρωπο μεταξύ 25-35 ετών να δηλώνει ότι δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με τίποτα άλλο στη ζωή του, γιατί έχει βάλει ως προτεραιότητα την καριέρα του, θα αρπάξω το καριερο-βόλο και θα πυροβολώ αδιακρίτως. Κοίτα τώρα να δεις πώς η κακή χρήση της ελληνικής παραπλανά εκατοντάδες ανθρώπους και παραμυθιάζει άλλους τόσους. Για να γίνει, όμως, αυτό κατανοητό θα πρέπει πρώτα να ξεχωρίσουμε το σιτάρι απ' τα άχυρα.
Σύμφωνα με το ερμηνευτικό λεξικό του Μ. Τριανταφυλλίδη, καριέρα είναι η επαγγελματική δραστηριότητα στην οποία αφιερώνεται όλη η παραγωγική περίοδος της ζωής ενός ατόμου και η οποία δίνει τη δυνατότητα της σταδιακής ανόδου σε ανώτερες βαθμίδες και επάγγελμα νοείται κάθε εργασία, κοινωνικά η νομικά αποδεκτή, που ασκείται επί μικρό ή μεγάλο διάστημα για βιοπορισμό.
Καριέρα, δηλαδή, κάνουν η Μαντόνα, ο Μπιλ Γκέιτς, ο Μπραντ Πιτ, η Οπρα Γουίνφρεϊ και για να μην πάμε πολύ μακριά, στην Ελλάδα το αντίστοιχο συμβαίνει σε ελάχιστα άτομα, όπως σε ακαδημαϊκούς, πολιτικούς -λέμε τώρα-, γιάπηδες γραφειοκράτες σε πολυεθνικές, επιστήμονες, κάποιους καλλιτέχνες και αν παραλείπω κάποια κατηγορία, συγχωρέστε με. Οταν κάνω καριέρα, ξεχνάω εύκολα.
Σε πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη, που παίρνεις ένα μισθό ίσα ίσα για το ενοίκιο και τα πάγια ή σε άλλες περιπτώσεις, που δεν έχει να ανεβείς παραπάνω και που γκρινιάζεις διαρκώς γι' αυτό, που π-α-ς ρε Κ-α-ρ-α-μ-ή-τ-ρ-ο; Οι συζητήσεις των περισσοτέρων περιστρέφονται διαρκώς γύρω από τη δουλειά τους, με τόση ένταση και πάθος, που στο τέλος σε πείθουν ότι από το πρωί που ξυπνάνε μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθούν τετραγωνίζουν τον κύκλο ή είναι χωμένοι σε κάποιο εργαστήριο και κάνουν έρευνες για το νέο εμβόλιο κατά του καρκίνου.
Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά όλοι αυτοί οι καριερίστες χρησιμοποιούν την καριέρα ως άλλοθι, για να μην κάνουν σχέσεις, γάμο, παιδιά, για να μην έχουν μια νορμάλ ζωή με ταξίδια, γέλια και όχι με το handsfree στο αυτί να μιλάνε σαν τρελοί και plastic PR χαμόγελα.
Δηλαδή, μια Βρετανίδα broker στο City, στο Λονδίνο, που έκανε πέντε παιδιά και πήρε μετάθεση στην Αυστραλία ως διευθύντρια μιας τράπεζας - κολοσσού, πότε πρόλαβε και τα έκανε; Στο μεσημεριανό διάλειμμα για τσιγάρο και lunch;
Σοβαρέψου, λοιπόν, και άντε τράβα να κάνεις καριέρα στη ζωή σου!

Αντώνης Καλογρίδης

2007-06-04T00:30:00.000-07:00

Αν θέλεις να σε μισήσω, βάλε με να κάνω συνέντευξη Παρασκευή βράδυ. Ζευγάρια πηγαίνουν σινεμά, γιάπηδες νέας κοπής μερακλώνουν σε after job parties και ένα άυπνο φρικιό -δηλαδή εγώ- τρέχει να προλάβει το ραντεβού του. Ενα ραντεβού με τον Αντώνη Καλογρίδη.

του Οδυσσέα Μητσόπουλου, omitsopoulos@yahoo.gr
φώτο: Γρηγόρης Σιαμίδης

Σκηνοθετεί την Αγκάθα Κρίστι, σκηνοθετεί και τα «Mad Music Awards». Ντύνει τις νύχτες της Αθήνας με «Motel», ντύνει και την Αννα Βίσση άνδρα. Θέλει την απομόνωση, θέλει όμως και τη Μύκονο. Ποιος είστε, τελικά, κύριε Καλογρίδη; Σκηνοθέτης, σκηνογράφος, παντογράφος και mood director της νυχτερινής Αθήνας.
Είναι ο υπεύθυνος για το avant garde στιλ του «Motel», μα και αυτός που θα πετάξει τα τελευταία λουλούδια στην Πέγκυ Ζήνα. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που έχουν αυτό το μάτι του τρελού, είτε σου μιλάει για το «2» του Παπαϊωάννου, είτε για τις τηγανητές πατάτες. Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάτι μου λέει ότι το αποψινό τετ α τετ θα είναι μια καλή εμπειρία.
Πριν από λίγο καιρό είχε ανεβάσει στη Θεσσαλονίκη το «Μάρτυρα Κατηγορίας». Εβαλε, δηλαδή, τη Δανδουλάκη, της Βέρας στο Δεξί, να παίξει Αγκάθα Κρίστι; «Αυτή ακριβώς ήταν και η μαγεία της παράστασης. Μια ομάδα ετερόκλητων μεταξύ τους ηθοποιών και συντελεστών, που εν τέλει έδεσαν τέλεια μεταξύ τους. Εκτός από αυτό, ήθελα να δώσω και μια φρέσκια ματιά σε ένα κλασικό έργο, χωρίς όμως να αλλοιώσω το μεγαλείο της Κρίστι. Πέρασα μέσα και τις επιρροές μου από τα film noir, δίνοντας λίγο από το κλίμα της εποχής του '40».
Με ρωτάει αν είδα την παράσταση κάτω και του απαντάω «όχι». Δείχνει να μην του καίγεται καρφί. Τόσο που παραγγέλνει άλλες δύο μπίρες στο σερβιτόρο. Σε εκείνον που όποτε πάω στο μαγαζί με σνομπάρει, αλλά τώρα είναι ξαφνικά στο τσακίρ κέφι! Τι στο διάολο;

Sex and the cities
Ο Αντώνης έχει ένα ταττού στον αριστερό ώμο, που ξεπροβάλλει κρυφά από την μπλούζα του. «Είναι ένα ινδονησιακό tribal. Μη με ρωτήσεις για ποιον το χτύπησα, δεν έγινε για τέτοιο λόγο. Απλά μπήκα στο συούντιο, διάλεξα σχέδιο και τέλος. Ή το κάνεις ή όχι». Ωραίο, ρε παιδί μου, δε λέω, αλλά που να τρέχεις μετά για laser. Δεν είδες η Αντζελίνα Τζολί τι έπαθε; Την οποία σαφώς προτιμά από τη Μόνικα Μπελούτσι και σε ένα παράλληλο σύμπαν θα μπορούσε να είναι ηρωίδα σε έργο του. Αρκεί να φορούσε δωδεκάποντο και να κάπνιζε νωχελικά τσιγάρο, σκέφτομαι. Τώρα ο συνειρμός της Τζολί μας δίνει μία και ανοίγουμε το φάκελο «σεξ». «Για μένα σέξι είναι πάνω απ' όλα ένα έντονο βλέμμα, μια δυνατή ματιά. Σου βάζω και τη γλώσσα του σώματος, που άθελά μας αποκαλύπτει πράγματα που λέμε να κρύψουμε. Φυσικά, πάντα ένα καλό κρεβάτι θεωρείται σέξι. Ή ένα ατμοσφαιρικό δείπνο με κεριά».
Εμπρός καλή μου αδιακρισία, ρώτα τον πώς κουμαντάρει τα σεξουαλικά του απωθημένα.«Για μένα μάλλον δεν υπάρχουν. Εχω άλλου είδους απωθημένα σήμερα στη ζωή. Ας πούμε, ένα σπίτι σε νησί με δική του παραλία. Στη Μύκονο λόγου χάρη, αν και πλέον εκεί είναι πανάκριβα. Δεν ξέρω τι τρέχει με αυτό το μέρος, αλλά βρίσκεται μονίμως σε μια έκρηξη ενέργειας. Σου δίνει ολοένα και περισσότερο γκάζι να ξεσαλώσεις. Μπορεί να είναι ενεργειακό το θέμα». Και στη Θεσσαλονίκη, όμως, δεν περνάμε ωραία;
ΟΚ, πάμε πάσο, ζούμε σε μια πόλη - μινιατούρα. Η Αθήνα, όμως, είναι αρκετά μεγάλη, για να υποστηρίξει ένα star system; «Μωρέ δεν έχει να κάνει με το μέγεθος της υπόθεσης το σταριλίκι. Star μπορείς να είσαι και σε μια παρέα 5 ατόμων, πόσω μάλλον σε 3 εκατομμύρια πληθυσμό. Αλλο, όμως, που τα media έχουν “ξεχειλώσει” τον όρο, για να βγάζουν κάθε μέρα νέα πρόσωπα. Ξαφνικά όλοι δίπλα μας χρίζονται star. Ε, αυτό είναι λίγο αστείο». Υπάρχει πάντα και το εξωτερικό, όμως, Αντώνη. Φτιάχνουμε βαλίτσες και εξαφανιζόμαστε από προσώπου γης. «Την λατρεύω την Αθήνα, ρε γαμώτο. Εχω ζήσει Νέα Υόρκη, Λονδίνο, αλλά και Σίδνεϊ. Εντάξει, υπάρχουν άλλα ερεθίσματα εκεί, αλλά σαν τον αέρα της Ελλάδας δε βρίσκω πουθενά. Ασε που στη φάση που είμαι δε θέλω να την ψάξω για δουλειά στο εξωτερικό. Βέβαια, αν έρθει κάτι, δε θα το κλοτσήσω κιόλας. Τώρα, μένω κεντρικά στο Κολωνάκι και παλιότερα στο Θησείο. Μου αρέσει να αλλάζω γειτονιές και παραστάσεις. Είναι πολύ αναζωογονητικό αυτό για το μάτι». Μεταξύ μας, για να την πω την αμαρτία μου, ούτε εγώ θα είχα πρόβλημα να μένω Κολωνάκι. Αρκεί να μη μου έκλεινε το πάρκινγκ η Ελλη Στάη.

Σας ευχαριστούμε που επιλέξατε τις αερογραμμές μας Τσακίζουμε κάτι burgers, μιλώντας για την αδερφή του, τη Νατάσσα, που ξεκίνησε νέα σειρά στον Alpha, αλλά και για τη βροχή που τον τυράννησε στο στήσιμο των βραβείων «Mad». Μου δίνει την εντύπωση πως δεν τα κυνηγάει τα πράγματα ο Αντώνης. Ακούει, βλέπει, ζυγίζει και αναλόγως κινείται. Τη Βίσση, για παράδειγμα... Της σκηνοθέτησε το clip, γιατί την γουστάρει σαν άτομο. Και ναι, την θεωρεί star πρώτου μεγέθους. Εχει γνωρίσει και τους «Onirama» και τους βρήκε φοβερούς. Τον βάζω να μου προτείνει ένα βιβλίο. Εδώ σε θέλω κάβουρα, λέω από μέσα μου. «“Το Αρωμα του Ονείρου” του Τομ Ρόμπινς, γιατί ήταν ένα καλό “ταξίδι”. Γενικά, “μασάω” με τα βιβλία που σε ταξιδεύουν. Το έχω ανάγκη αυτό».
Θέλω να πληρώσω, με αγνοεί και κερνάει αυτός. Πρέπει να είναι στην Αθήνα μέχρι τις 12, για να τελειώσει ένα project που έχει στο μυαλό του. Θέλεις να σου κάνω έναν απολογισμό της βραδιάς; Τελικά, η εμπειρία μου μαζί του δεν ήταν τόσο καλή όσο περίμενα. Ηταν καλύτερη. Αντώνη, η Aegean έχει καθημερινά 10 πτήσεις για Θεσσαλονίκη. Δεν έχεις καμιά δικαιολογία...

Για τη Θεσσαλονίκη «Δε θέλω να σου πω τα τετριμμένα για το καλό φαγητό και τους μπριόζους ανθρώπους της πόλης. Αυτά, ευτυχώς, τα έχετε δεδομένα τόσα χρόνια. Κατά έναν παράξενο τρόπο, για μένα η Θεσσαλονίκη ακροβατεί μεταξύ κατάθλιψης και διασκέδασης. Εχει αυτά τα σκαμπανεβάσματα από το ναδίρ στο ζενίθ, που της δίνουν ένα ιδιαίτερο χρώμα. Είναι πάντως μια πόλη compact! Ολη η ζωή συρρικνωμένη στο κέντρο. Διαλέγεις και παίρνεις».

Mike Scott

2007-06-04T00:19:00.000-07:00

Ο κ. Waterboys

Το ραντεβού ήταν τηλεφωνικό και αυστηρό. Στις 2 το μεσημέρι. Στις… ακριβώς χτυπάει το τηλέφωνο. «Hi Dimitra, it' s Mike Scott». Τόσο απλά; Δεν το περίμενα. Διαχρονικό δίλημμα. Ενικός ή πληθυντικός; Ρωτάω. «Προτιμώ να με λες Μάικ». Τέλεια. Κι εγώ. Το Μr Scott μου ακούγεται περίεργο, αφού μέσα από τα τραγούδια του «γνωριζόμαστε» χρόνια τώρα.

της Δήμητρας Κεχαγιά

Οχι, πείτε μου, ποιος δεν έχει χιλιοτραγουδήσει το «The whole of the moon»; Λοιπόν, έχω στη διάθεσή μου 15 λεπτά. Κατευθείαν στο ψητό. Το οποίο στην περίπτωση του Mike Scott δεν μπορεί παρά να παραπέμπει στο θεό Πάνα*, στον οποίο έχει αναφερθεί σε δημοφιλή τραγούδια του, όπως το «The Pan within» και το «The return of Pan».

Στην προηγούμενη συναυλία σας στη Θεσσαλονίκη είχες αναφερθεί στη «συνάντηση» που είχες με τον Πάνα, κάπου, κάποτε στην Αρκαδία.

Ωχ, μπαίνεις αμέσως στα βαθιά. Στην πραγματικότητα τον γνώρισα στην Ιρλανδία. Αλλά, ναι, «είδα» κάποιες λάμψεις του στην Αρκαδία, όταν είχα πάει για ταξίδι του μέλιτος με την πρώτη σύζυγό μου, το 1990. Εκεί έγραψα το τραγούδι.

Από τα τραγούδια σου έχω την αίσθηση ότι ο Πάνας είναι ο άλλος μας εαυτός. Αυτός που κρύβουμε. Πώς τον αντιλαμβάνεσαι;

Εχω την αίσθηση ότι είναι ο θεός όλων των ζωντανών οργανισμών στη Γη. Οι άνθρωποι έχουν μία δυνατή σχέση με τον Πάνα. Αλλά είναι μία σχέση που κοιμάται. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Στις τσιμεντένιες πόλεις που ζούμε, έχουμε απομακρυνθεί από τη φύση και χάνουμε την επαφή με τον Πάνα. Σε όλη μου τη ζωή προσπαθώ να επανασυνδεθώ μαζί του.

Μέσα από τη μουσική;

Αν και ο Πάνας είναι μουσικός, όχι μόνο. Για μένα υπήρξε πάντοτε μια μορφή περιπλάνησης.

Εχεις έρθει αρκετές φορές στην Ελλάδα. Τι θυμάσαι από τη Θεσσαλονίκη;
Πώς προφέρεται την πόλη σας; Θε-σαλονίκη;

Σωστά Εχουμε έρθει δυο φορές και κάθε φορά ένιωθα ότι είναι μια πόλη πολύ... Waterboys. Ναι, μου άρεσε πολύ. Εκεί αγόρασα και δύο εξαιρετικά μουσικά όργανα από ένα μικρό μαγαζάκι στο κέντρο. Την πρώτη φορά ένα μπουζούκι και πέρυσι ένα καταπληκτικό μαντολίνο.

Αλήθεια, παίζεις μπουζούκι;
Είναι ένα ιδιαίτερα δημοφιλές όργανο στην Ιρλανδία. Το έμαθα, όταν ζούσα εκεί. Δεν παίζω πολύ καλά, όπως κιθάρα για παράδειγμα, αλλά προσπαθώ. Με επηρέασαν πολλοί μουσικοί, όπως ο Andy Ervine και ο Donal Lunny από ένα πολύ σπουδαίο Ιρλανδικό συγκρότημα φολκ μουσικής, τους Planxty. Και οι δύο έπαιζαν ελληνικό μπουζούκι.

Το άλμπουμ σας, που μόλις κυκλοφόρησε, «The book of lightning», είναι τελικά αυτοβιογραφικό, όπως αναφέρεται σε αρκετά μουσικά περιοδικά; Βγάζει και μια μικρή απαισιοδοξία ή μου φάνηκε;
Ναι, καναδυό τραγούδια είναι αυτοβιογραφικά, όπως το «She tried to hold me», αλλά πολλά δεν είναι. Είναι απλά τραγούδια. Δε νομίζω, όμως, ότι είναι απαισιόδοξα. Υπάρχει θυμός σε κάποια, όπως το «It' s going to rain» ή το «Love will shoot you down», αλλά όχι απαισιοδοξία.

Με τι είσαι θυμωμένος; Με όσους κάνουν κακή χρήση της εξουσίας.

Αναφέρεσαι σε κάποιους συγκεκριμένα;
Στη χώρα μου υπάρχει μεγάλος θυμός έναντι του Τόνι Μπλερ για την εισβολή στο Ιράκ και αυτό βρίσκει το δρόμο του στα τραγούδια μου.

Μια που αναφέρθηκες στον Μπλερ, επειδή σε λίγες ημέρες φεύγει από την Downing Street κι επειδή έχεις ιδιαίτερους δεσμούς με την Ιρλανδία, αποτιμάς θετικά τη συμβολή του στην εξομάλυνση του προβλήματος;
Αυτό υπήρξε πράγματι μια από τις μεγάλες του επιτυχίες. Η αλλαγή στη Βόρεια Ιρλανδία είναι σαν να έγινε θαύμα. Αλλά ο Μπλερ δεν ήταν ο μόνος που δούλεψε για αυτόν το σκοπό. Συνέβαλαν πολλοί άλλοι για πάρα πολύ καιρό, συμπεριλαμβανομένου του προκατόχου του Τζον Μέιτζορ.
Ωστόσο, για μένα, ο Μπλερ υπήρξε πολύ αλαζόνας πρωθυπουργός.

Από ποια άποψη; Απέναντι στους ψηφοφόρους.

Δεν ευθύνονται, όμως, και οι ψηφοφόροι; Ιδιαίτερα σε χώρες, όπως η Αγγλία, που το ποσοστό της αποχής στις εκλογές είναι μεγάλο; Αυτό είναι αλήθεια. Συνήθως ψηφίζει το 60%-70% του πληθυσμού. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν χάσει πάσα ιδέα για τους πολιτικούς και με αυτόν τον τρόπο, με την αποχή, διαμαρτύρονται.

Εχω ακούσει και διαβάσει ότι πολλοί δακρύζουν στις συναυλίες σας. Πώς νιώθεις για αυτό;
Δεν το ήξερα. Είναι καλό να κλαίνε οι άνθρωποι. Είναι καλό να νιώθουμε τα αισθήματά μας.

Ποια συγκροτήματα θεωρείς διαδόχους σας; Δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιο συγκρότημα που έχει επηρεαστεί τόσο από τους Waterboys ώστε να τους ονόμαζα διαδόχους. Βλέπω μικρά κομμάτια από εμάς σε πολλές διαφορετικές μπάντες.
Υπάρχουν κάποια νέα συγκροτήματα που λένε ότι έχουν επηρεαστεί, αλλά όταν ακούω τις μουσικές τους, δεν μπορώ να εντοπίσω δικά μας χαρακτηριστικά. Οπως μια πολύ καλή αμερικανική μπάντα, οι Decemberists, των οποίων ο τραγουδιστής δηλώνει μεγάλος φαν των Waterboys. Αν και παίζουν πολύ καλά, δεν μπορώ να βρω δικά μας στοιχεία.
Από την άλλη, υπάρχουν άλλα συγκροτήματα στα οποία αναγνωρίζω δικά μας χαρακτηριστικά, αλλά δεν έχουν πει ότι τους έχουμε επηρεάσει.

Με το να μην εντάσσεστε σε ένα μουσικό είδος (και ροκ και φολκ και κέλτικοι ήχοι και...) δεν είναι πιο δύσκολο να προσεγγίσετε το κοινό; Δεν υπάρχει ρίσκο;
Φυσικά έχει. Είναι, όμως, μουσική. Δε σχεδιάζω να κρατάω το ενδιαφέρον του κοινού, αλλά τελικά συμβαίνει κι αυτό.

Σκέφτεσαι τον κόσμο, όταν γράφεις μουσική; Φυσικά, ο κόσμος θα τα ακούσει. Αναρωτιέμαι τι αντίκτυπο θα έχουν στον ακροατή οι στίχοι που γράφω.

Υπάρχουν κείμενα που σε χαρακτηρίζουν μετενσάρκωση αρχαίου θεού. Πιστεύεις στη μετενσάρκωση; Πού το διάβασες αυτό; Ισως και να πιστεύω. Δε θυμάμαι προηγούμενες ζωές, γι' αυτό δεν είμαι σίγουρος. Αλλά νομίζω ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα. Κανένας δεν έχει αποδείξει με επιτυχία ότι δεν υπάρχει.

Ποιες είναι οι πιο δυνατές αναμνήσεις σου από τη «χρυσή εποχή» του γκρουπ, τα 80s;
Ξεχωρίζω τη μαγεία που ένιωσα, όταν πήγα να ζήσω στην Ιρλανδία, το 1986. Εγραφα τραγούδια με ταχύτατους ρυθμούς. Η μουσική με κατέκλυζε. Το θυμάμαι με πολύ αγάπη.

Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε 10 χρόνια; Δεν το σκέφτομαι. Ούτε πριν από 10 χρόνια το σκεφτόμουν.

* Θεός Πάνας: Μυθικός Θεός των βοσκών της Αρκαδίας, γιος του Ερμή. Είχε ανθρώπινο σώμα μέχρι τη μέση και πόδια, αυτιά και κέρατα τράγου.

Info
Waterboys: Το βρετανικό συγκρότημα σχηματίστηκε το 1981 από τον 23χρονο Σκοτσέζο τραγουδιστή και συνθέτη Mike Scott.

Web link
http: //www. mikescottwaterboys. com/

Συναυλία Waterboys
Σάββατο 9 Ιουνίου στο Principal Club Theater
Τιμή εισιτηρίου: 35  (προπώληση σε όλα τα κεντρικά δισκοπωλεία) - 40  (ταμείο). Τηλ. 2310 428088

Μετρό Θεσσαλονίκης

2007-06-04T00:14:00.000-07:00

Καναδυό χρόνια ακόμη και θα μετατρεπόταν στον κυρίαρχο αστικό μύθο της Θεσσαλονίκης.
Κυρίες και κύριοι, ναι. Οι εργασίες για το μετρό Θεσσαλονίκης ξεκίνησαν και σύμφωνα με το αισιόδοξο σχέδιο μέσα στο 2012 νθα ξεκινήσει και η λειτουργία του!

της Ντόνιας Κανιτσάκη
φωτ: Γρηγόρης Σιαμίδης

Σε πέντε χρόνια -έτσι τουλάχιστον λέει το χρονοδιάγραμμα- θα έχουμε στην πόλη το πιο σύγχρονο υπόγειο μέσο σε σταθερή τροχιά όλης της Ευρώπης, ένα μετρό, το οποίο θα είναι καλύτερο ακόμη και από αυτό της Αθήνας.
Τα συνεργεία εργάζονται ήδη σε τρεις από τους 13 σταθμούς, στο Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό, τη Βενιζέλου και το Σιντριβάνι, ενώ πολύ σύντομα θα πιάσουν δουλειά και στην πλατεία Δημοκρατίας, αλλά και στο Πανεπιστήμιο. Στο ΝΣ Σταθμό κατασκευάζεται η υποδομή, για να μπορέσει σε λίγους μήνες να μπει στα έγκατα της Θεσσαλονίκης ο μετροπόντικας.
Οι δύο μετροπόντικες -«Κάσσανδρος» και «Θεσσαλονίκη» είναι τα ονόματά τους- έχουν ήδη παραγγελθεί και ο πρώτος από τους δύο θα καταφτάσει στην πόλη μεταξύ 10 και 25 Σεπτεμβρίου. Τι σύμπτωση! 8 με 16 του ίδιου μήνα θα «τρέχει» και η 72η ΔΕΘ!

Τα δύσκολα
Η Εγνατία, στο ύψος της Βενιζέλου, για κάποια Σαββατοκύριακα θα απομείνει με μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά ρεύμα. Μια πρώτη γεύση πήραμε ήδη στα μέσα του Απρίλη. Επίσης, θεωρείται δεδομένο ότι θα έρθουν στο φως αρχαιολογικά ευρήματα. Ηδη αποκαλύφθηκαν απομεινάρια από τη Θεσσαλονίκη των μουσουλμανικών χρόνων, ενώ προχωρώντας οι εργασίες και όσο τα συνεργεία κατεβαίνουν πιο βαθιά, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα έρθουν στο φως θησαυροί από τα ρωμαϊκά χρόνια.
Στο σταθμό Σιντριβάνι, τα συνεργεία βρίσκονται ακριβώς έξω από τη ΔΕΘ. Εκεί ήρθαν στο φως τάφοι, οι οποίοι φαίνεται ότι υπάγονται στο ανατολικό νεκροταφείο της αρχαίας Θεσσαλονίκης. Αμεσα τα συνεργεία θα μετακινηθούν στην απέναντι πλευρά του δρόμου, μεταξύ του Ασυλου του Παιδιού και της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, προκειμένου να προχωρήσουν σε μετατοπίσεις των δικτύων των οργανισμών κοινής ωφελείας. Μέχρι το φθινόπωρο, προβλέπεται ότι θα έχουν αναπτυχθεί όλα τα εργοτάξια του έργου.

Πού θα εκτείνεται Ο βασικός κορμός του μετρό, μήκους 9,6 χλμ., θα εκτείνεται από το Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό μέχρι τη Νέα Ελβετία, διαθέτοντας συνολικά 13 σταθμούς: Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός, πλατεία Δημοκρατίας (Βαρδάρις), Βενιζέλου, Αγίας Σοφίας, Σιντριβάνι, Πανεπιστήμιο, Παπάφη, Ευκλείδη, Φλέμινγκ, Αναλήψεως, Πατρικίου, Βούλγαρη, Νέα Ελβετία.
Επιπλέον, η επέκταση του μετρό προς Καλαμαριά, με 5 χιλιόμετρα και πέντε σταθμούς έχει ήδη ενταχθεί στο Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς (Δ’ ΚΠΣ) με περίπου 400 εκατ. ευρώ, ενώ ήδη γίνονται γεωλογικές έρευνες για την επέκταση του υπόγειου μέσου σε σταθερή τροχιά προς Σταυρούπολη, με 6 χιλιόμετρα και πέντε σταθμούς.
Από μελέτες της «Μετρό Θεσσαλονίκης- Αττικό Μετρό ΑΕ» φάνηκε απαραίτητη η επέκταση του μετρό και προς το Κορδελιό, αλλά και προς το αεροδρόμιο.

Τεχνικά χαρακτηριστικά
Τα βασικά χαρακτηριστικά του μετρό στη Θεσσαλονίκη είναι τα εξής:
- 13 σύγχρονοι σταθμοί με κεντρική αποβάθρα.
- 9,6 χλμ. γραμμής (με δύο ανεξάρτητες σήραγγες μονής τροχιάς), που θα κατασκευαστεί στο μεγαλύτερο τμήμα της από δύο μετροπόντικες.
- 18 υπεραυτόματοι συρμοί τελευταίας τεχνολογίας, οι οποίοι θα κινούνται χωρίς οδηγό, αλλά με συνοδό.
- αμαξοστάσιο στην περιοχή της Πυλαίας (Βότση), σε έκταση 50.000 τ.μ.
- Το βάθος των σηράγγων θα κυμαίνεται από 14 μ. - 31 μ.
- Αρχαιολογική ανασκαφή που προβλέπεται να καλύψει συνολική έκταση 19.200 τ.μ. Η «Μετρό Θεσσαλονίκης - Αττικό Μετρό ΑΕ» (ο φορέας επίβλεψης του έργου), σε συνεργασία με το υπουργείο Πολιτισμού, θα αναδείξει τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα σε κεντρικούς σταθμούς του δικτύου.
- Η κατασκευή θα πραγματοποιηθεί με τη μέθοδο επικάλυψης και εκσκαφής («cover & cut»), προκειμένου να περιοριστεί αισθητά ή όχληση τόσο προς τους διερχόμενους πεζούς όσο και στην κίνηση των οχημάτων στους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης. Με αυτήν τη μέθοδο κατασκευής, το μεγαλύτερο τμήμα των κατασκευαστικών εργασιών θα πραγματοποιηθεί υπογείως και η αναπόφευκτη όχληση από τις επιφανειακές εργασίες θα είναι σημαντικά μικρότερη σε σχέση με τη μέθοδο ανοικτού ορύγματος («cut-and-cover»), που εφαρμόστηκε στους περισσότερους σταθμούς του μετρό της Αθήνας.

Παρτίδα μπιλιάρδο

2007-06-04T00:05:00.000-07:00

Στο σπίτι έχω μία σκονισμένη στέκα. Εχει ξεμείνει από κάτι παλιές απόπειρες. Τώρα τη χρησιμοποιώ, για να φτάσω τα άφταστα. Αλλά και το μπιλιάρδο άπιαστο δεν είναι; Ολα σε εγρήγορση τα θέλει. Και σώμα και μυαλό. Τι τένις και τι μπάσκετ... Πάμε για μονοστεκιές!

της Μαίρης Αλισάνογλου

Ωρα 5.30, απόγευμα Δευτέρας, σε ένα μπιλιαρδάδικο της Βασιλίσσης Ολγας. Ο Γιώργος και ο Γιάννης συναντιούνται γι’ άλλη μια φορά για την καθιερωμένη παρτίδα. Κι εγώ η άσχετη να προσπαθώ να καταλάβω πώς και γιατί χτυπάνε τις μπάλες και σύμφωνα με ποια λογική «δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν», για να καταλήξουν στις τρύπες του τραπεζιού.

Αρχίζει το ματς

Ο Γιώργος είναι πρωταθλητής πολλάκις. Παγκόσμιες, πανευρωπαϊκές και πανελλήνιες, εννοείται, διακρίσεις. Γι’ αυτό παίζει το «εννιάμπαλο» μονοστεκιά. Και θα εξηγηθώ αμέσως. Το «εννιάμπαλο» θεωρείται ένα από τα παιχνίδια του αμερικάνικου μπιλιάρδου που απαιτούν ιδιαίτερη δεξιοτεχνία. Στο τραπέζι υπάρχουν εννιά μπάλες και στόχος του κάθε παίκτη είναι, χτυπώντας τα νούμερα με τη σειρά, να βάλει στην τρύπα το 9. Ολο το παιχνίδι για μια μπάλα δηλαδή; «Ετσι είναι. Το μπιλιάρδο είναι άδικο μερικές φορές. Ακόμη και να έχεις βάλει όλες τις προηγούμενες μπάλες, αν σου ξεφύγει το εννιά, έχασες», εξηγεί ο Γιώργος, με τον αέρα, όμως, του νικητή. Γιατί εκείνος με ένα χτύπημα (μονοστεκιά) έκανε τις μπάλες να ακολουθούν το δρόμο που τους έχει χαράξει, έστω και νοερά. Μάγος ο άνθρωπος.
Στο μπιλιάρδο όσο κερδίζεις, συνεχίζεις. Και όσο ο Γιώργος συνεχίζει, ρωτάω το Γιάννη αν νιώθει ότι έχει ήδη χάσει το παιχνίδι. «Το ποιος θα νικήσει κρίνεται σε μεγάλο βαθμό από την ψυχολογία. Ηρεμία, αυτοπεποίθηση, επίγνωση των δυνατοτήτων σου, αυτά χρειάζονται και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά», μου λέει. Μάλιστα. Τέρας ψυχραιμίας, δηλαδή. Και η τύχη; Οσο μιλάμε, δεν αφήνει από τα μάτια του και το Γιώργο: «Οπ, σειρά μου». Ο Γιάννης παίρνει θέση «βολής» στο τραπέζι του μπιλιάρδου, ενώ ο Γιώργος παίρνει θέση δίπλα μου. «Κάναμε τίποτα; Τυχερός ήμουν σήμερα». Ναι καλά, μήπως να παίξεις και κανένα τζόκερ; Και οι υπολογισμοί, τα μαθηματικά, τα βραβεία; «Δεν κάνω πλάκα. Το μπιλιάρδο θεωρείται και είναι άθλημα, αλλά ο παράγοντας τύχη παίζει μεγάλο ρόλο». Τουλάχιστον, όμως, είναι ένα παιχνίδι στο οποίο δεν μπορείς να κλέψεις. «Λάθος. Αν ακουμπήσεις δήθεν τυχαία με τα ρούχα σου μια μπάλα και μετακινηθεί, έστω και χιλιοστά, μπορείς να επηρεάσεις το αποτέλεσμα. Αυτό συμβαίνει πολλές φορές με τις γυναίκες, που ακουμπάνε τις μπάλες με τα μαλλιά τους».

Μα πού πήγαν οι γυναίκες;

Κοιτάζω στα γρήγορα το χώρο. Παντού άντρες και μόνο δύο κορίτσια σε μια γωνία, αφοσιωμένα στο παιχνίδι τους. Ετυχε ή απέτυχε; «Στην Ελλάδα, οι γυναίκες δεν τα πάνε πολύ καλά στο μπιλιάρδο. Φταίνε τα μπιλιαρδάδικα που είναι ανδροκρατούμενοι χώροι και όποια μπει μέσα περνάει από “ακτινογραφία”. Φταίει που αν ξεκινήσεις και χτυπάς τις μπάλες, χωρίς να σου δείξει κάποιος, δε θα βρεις κανένα ενδιαφέρον, για να συνεχίσεις… Στο εξωτερικό είναι διαφορετικά. Το μπιλιάρδο έχει απενεχοποιηθεί. Δε θεωρείται παιχνίδι για τα καταγώγια, αλλά θεαματικό άθλημα κι ο κόσμος παίρνει τα παιδιά του και πάει να παρακολουθήσει αγώνες».

Η ελληνική εκδοχή

Τον έχει απορροφήσει η κουβέντα, αλλά ήρθε η ώρα να παίξει. Καλώς το Γιάννη. Στην Ελλάδα τι γίνεται; «Υπάρχει η Ελληνική Ομοσπονδία Μπιλιάρδου και σύλλογοι σε διάφορες πόλεις. Στη Θεσσαλονίκη αυτήν τη στιγμή είναι δυστυχώς ανενεργός». Πάμε καλά, όμως, στο εξωτερικό… «Οι ξένοι μπορεί να κατεβαίνουν στους αγώνες με τον προπονητή και τον ψυχολόγο τους και εμείς με δυο παπούτσια πάνινα και τελικά να κερδίζουμε».
Ποιος κερδίζει; «Εσύ ποιος λες;». Ρεζίλι θα γίνω. Γιώργο εσύ; Fifty fifty οι πιθανότητες, δεν μπορεί… «Μέσα είσαι». Χάσε, για να συνεχίσουμε την κουβέντα. Ο Γιώργος είναι πολιτικός μηχανικός και μπαμπάς. Το πρωί επιβλέπει δημόσια έργα. Περίεργος συνδυασμός… «Το μπιλιάρδο ευθύνεται. Πέρασα στη σχολή που διάλεξα λόγω των διακρίσεών μου. Οπως σε όλα τα αθλήματα, δηλαδή. Οταν ξεπόρτιζα, για να πάω στο μπιλιαρδάδικο, η μάνα μου φώναζε να ανοίξω και κανένα βιβλίο. Τελικά, τα έκανα όλα με το δικό μου τρόπο». Πώς δηλαδή; Υπάρχουν σχολές μπιλιάρδου; «Στην Ελλάδα δυστυχώς όχι. Ούτε προπονητές. Πρέπει να εμπιστευτείς κάποιον καλό παίκτη, για να σου δείξει».

Θέλω τον προπονητή μου

«Και να αφιερώνεις ώρες στην προπόνηση», φωνάζει ο Γιάννης. Για πες. Μπορείς να κάνεις practice και μάλιστα χωρίς κάποιον να σε επιβλέπει; «Πολεμάς τις αδυναμίες σου με διάφορες ασκήσεις και μετά μπορείς να διαλέξεις έναν άξιο αντίπαλο. Εσύ πότε θα έρθεις;». Μου βάζεις δύσκολα Γιώργο. Τι πρέπει να κάνω; «Καταρχήν, δεν πρέπει να έρθεις πιωμένη και φαγωμένη, γιατί δε θα μπορείς να σκεφτείς σωστά. Φαίνεται περίεργο, αλλά παίζει ρόλο η καλή φυσική κατάσταση». Μπάσκετ θα παίξουμε; «Ακόμη χειρότερα, μπιλιάρδο».

Ολα τα λεφτά

Και πόσο θα μου κοστίσει; Ρωτάω το Γιάννη, που είναι και λογιστής. «Είναι ακριβό σπορ. Η ώρα κοστίζει 8 ευρώ. Αν θέλεις να έχεις και μια καλή στέκα, το budget μεγαλώνει. Ξεκινάνε από 200 ευρώ και ανεβαίνουν». Κατάλαβα, πρέπει να ψάξω για χορηγό.

Τα βραβεία στο ράφι, παρακαλώ!

Η παρτίδα σε λίγο τελειώνει. Και τι κερδίζεις απ' όλο αυτό; Δόξα; «Μπα… Εχεις δει ποτέ αγώνα μπιλιάρδου στην τηλεόραση; Είχες ακούσει ποτέ το όνομά μου;». Εντάξει Γιώργο, με αποστόμωσες. Χρήμα; «Πιο πολλά δίνεις, παρά παίρνεις», με διακόπτει ο Γιάννης. Τότε τι; «Με έχει βοηθήσει στον τρόπο οργάνωσης της σκέψης μου». «Κι εμένα να είμαι ήρεμος, τακτικός και πειθαρχημένος. Με το μπιλιάρδο έχω μάθει ό,τι αναλαμβάνω να το κάνω σωστά, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα», θα συμπληρώσει ο Γιώργος.
Τελικά, όμως, κερδίζει ο καλύτερος. «Οχι πάντα. Σήμερα, πάντως, κέρδισα εγώ, κι ας έπαιξε καλύτερα ο Γιάννης». Ατιμη κοινωνία…

Info Επαιξαν οι: Γιώργος Τοπαλίδης και Γιάννης Ματσουκάκος.

Εκεί που οι ενήλικες αποτυχαίνουν...

2007-06-04T00:03:00.000-07:00

Οικολογική μετακίνηση. Σαν φάρσα δεν ακούγεται; Για τους περισσότερους από εμάς ο καλύτερος τρόπος να κινηθούμε οικολογικά μέσα στην πόλη είναι απλά... να μην κινηθούμε.

της Χάιδως Σκανδύλα

Οι «Ευρωποδηλάτες» από το Γυμνάσιο του Ευρωπού Κιλκίς, καθώς και η αντίστοιχη ομάδα του 6ου Γυμνασίου Σταυρούπολης είχαν ευτυχώς άλλη άποψη. Την κατέθεσαν στον πανελλήνιο διαγωνισμό που προκήρυξε η αστική μη κερδοσκοπική εταιρία «Ecocity» και κέρδισαν το Α' Συνολικό Βραβείο και το Βραβείο Ηλεκτρονικής Εκφρασης (κατέχοντας τη β' θέση βαθμολογικά) αντίστοιχα.

Ευρωπο - δηλάτες
Μέχρι και επιτραπέζιο παιχνίδι με δικούς τους κανόνες έφτιαξαν οι ευφάνταστοι «Ευρωποδηλάτες» - η Ελευθερία, η Ιωάννα, η Αναστασία, η Εφη, η Σμαραγδή και η Τριανταφυλλιά, με συντονιστή καθηγητή το Θεόδωρο Πιερράτο - για τις ανάγκες τους διαγωνισμού. Το «Μετακινήσου οικολογικά» θα εκτίθεται στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» της Αθήνας έως τον Οκτώβρη. Ακόμη, έγραψαν ένα παραμύθι, αλλά και ένα τραγούδι με ελληνικό και αγγλικό στίχο και έπαιξαν σκετς, το οποίο είχαν σκηνοθετήσει οι ίδιοι. Ολα αυτά είχαν ως θέμα τους τα κυρίαρχα προβλήματα κυκλοφορίας του Ευρωπού, τα οποία κατέγραψαν με τη βοήθεια κάμερας και φωτογραφικών μηχανών, αλλά και μέσω 300 ερωτηματολογίων που μοίρασαν σε γονείς, εκπαιδευτικούς και γενικότερα συνδημότες τους.
«Ολοι μάς βοήθησαν με μεγάλη προθυμία», μας αναφέρει η Εφη. «Ειδικά σε ένα γκάλοπ που κάναμε στη λαϊκή, βρήκαμε πολλούς ανθρώπους που μας παρακινούσαν να συνεχίσουμε, λέγοντας ότι όντως η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Στο χωριό μας, πολλά τρακτέρ κυκλοφορούν στους δρόμους άσκοπα και παρκάρουν παράνομα - στην πλατεία για παράδειγμα - καταλαμβάνοντας πολύ χώρο. Εκθέσαμε τα προβλήματα στο δήμαρχο και αυτός δεσμεύτηκε να προσπαθήσει να υλοποιήσει κάποιες από τις προτάσεις μας, όπως δημοτικό χώρο για τα τρακτέρ και δημιουργία ποδηλατοδρομίου», προσθέτει. Αισιόδοξη ήταν η τελική εντύπωση που τους άφησε η όλη εργασία, καθώς με μετρήσεις που έκαναν σε κεντρικούς δρόμους βρήκαν ότι την επομένη της παρουσίασης της εργασίας τους στο δήμο μετακινήθηκαν λιγότερα αυτοκίνητα απ' ό,τι συνήθως.

6ο Γυμνάσιο Σταυρούπολης
Με το σλόγκαν «Να κάνουμε το ποδήλατο μόδα, για να μη γίνει η ζωή μας ποδήλατο» η ομάδα του 6ου Γυμνάσιου Σταυρούπολης δούλεψε με όραμα για μια πιο... χρωματιστή Σταυρούπολη, με χώρο για τα ποδήλατα στους δρόμους και κατοίκους με οικολογική συνείδηση, που προτιμούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς και το συν-επιβατισμό από την αλόγιστη χρήση του αυτοκινήτου. «Είναι θέμα νοοτροπίας», τονίζει ο Κωνσταντίνος, ο οποίος, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά της ομάδας του, η Εύη, η Αννα, η Μαρία, ο Βασίλης, η Μαρία και οι αναπληρωματικές Χριστίνα και Φρόσω δεν κρύβουν την αισιοδοξία τους ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν.
Τα παιδιά συναντιόντουσαν στα διαλείμματα, αλλά και μετά το μάθημα, τα Σαββατοκύριακα και στις χριστουγεννιάτικες διακοπές τους επί τρεις μήνες, προκειμένου να προετοιμάσουν το υλικό τους. Αναζήτησαν πηγές στο διαδίκτυο, τράβηξαν φωτογραφίες, μοίρασαν ερωτηματολόγια και επισκέφτηκαν το δήμαρχό τους με συγκεκριμένες ερωτήσεις, αλλά και με δικές τους προτάσεις. Ο Σάββας Σερασίδης, ο δήμαρχος της Σταυρούπολης, δεσμεύτηκε να διεκδικήσει κονδύλια για κατασκευή έργων και μάλιστα ζήτησε από τα παιδιά να σχεδιάσουν την ιδανική διαδρομή, κατά μήκος της οποίας θα μπορούσε να κατασκευαστεί ποδηλατοδρόμιο.
«Οι γονείς μας δε μας αφήνουν να χρησιμοποιούμε το ποδήλατο, επειδή είναι πολύ επικίνδυνο και το πρόβλημα μετακίνησης στη Σταυρούπολη είναι ουσιαστικό, αφού υπάρχει μόνο ένα λεωφορείο που εξυπηρετεί τους κατοίκους», εξηγεί ο Βασίλης. Οι προτάσεις των παιδιών περιλαμβάνουν, επίσης, χρησιμοποίηση τραμ ή πιο ευέλικτων μέσων μεταφοράς, που δεν «κολλούν» στην κίνηση, πρόνοια για τους ηλικιωμένους και τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες με ειδικά οχήματα, ακόμη και χρήση υβριδικών αυτοκινήτων, φιλικών προς το περιβάλλον. Καθόλη τη διάρκεια της έρευνας, τους στήριξε με την καθοδήγησή του ο φυσικός Π. Μαυρουδής, υπεύθυνος καθηγητής για την πρωτοβουλία, μαζί με τη διευθύντρια του σχολείου Μ. Σαρίκα.

* Τριάντα τέσσερα σχολεία από ολόκληρη την Ελλάδα πήραν μέρος στον πανελλήνιο διαγωνισμό της «Ecocity» με θέμα «Ecomobility - Οικογική μετακίνηση και συνεισφορά στο περιβάλλον». Το πρώτο βραβείο είναι 7 ημέρες στις Βρυξέλλες μέσα στον Ιούλιο, ενώ οι ομάδες με τις υπόλοιπες 4 σε αριθμό διακρίσεις δημιουργικής έκφρασης κέρδισαν 7 ημέρες κατασκήνωση στο ecocamp της Ροδέας Καλαβρύτων. Ολες οι ομάδες ήταν εξαμελείς και αποτελούνταν από μαθητές της γ' γυμνασίου, οι οποίες υπό την καθοδήγηση ενός καθηγητή έκαναν εξειδικευμένη έρευνα για τα προβλήματα μετακίνησης της περιοχής τους.
Ι: www. ecocity.gr

Κική Δημουλά

2007-06-03T23:59:00.000-07:00

«Δεν ήρθε κι ένα απόγευμα που να μη γίνει βράδυ. Και όνειρο σημαίνει να έρθει κι ένα απόγευμα που να μη γίνει βράδυ, να έρθει κι ένα όνειρο που να μη γίνει άνθρωπος, να έρθει κι ένας άνθρωπος που να μη γίνει όνειρο..» (από το «Λίγο του κόσμου»).

της Παυλίνας Εξαδακτύλου, pavlina6ktilou@yahoo.gr
φωτ.: Γρηγόρης Σιαμίδης

Εκείνο το ανοιξιάτικο απόγευμα του Μαΐου, που η Κική Δημουλά διάβασε για πρώτη φορά ποιήματά της στη Θεσσαλονίκη, ούσα καλεσμένη του Γιώργου Κορδομενίδη για τα είκοσι χρόνια που κλείνει φέτος το λογοτεχνικό περιοδικό «Εντευκτήριο», το βράδυ σίγουρα δεν... ήρθε ποτέ για όλους εκείνους που κατέκλυσαν το χώρο του «Εντευκτηρίου» στη Δεσπεραί.

Ενός λεπτού μαζί
Μια μαύρη κουρτίνα, να θυμίζει θεατρική σκηνή, και στο κέντρο μια καρέκλα. Ενα ακουμπισμένο, σ' ένα μεταλλικό τραπέζι, μικρόφωνο κι ένα τασάκι. Η εκδήλωση ξεκινά στις 8 μ.μ. κι όμως, μισή ώρα νωρίτερα, ο χώρος του «Underground Εντευκτηρίου» είναι ήδη ασφυκτικά γεμάτος. Αλλοι περιμένουν όρθιοι κι άλλοι στέκονται ακόμη κι έξω, περιμένοντας να παρακολουθήσουν την εκδήλωση, έστω και μέσα από τον προτζέκτορα που έχει στηθεί στην είσοδο του «Εντευκτηρίου». «Θα της φτάσει άραγε το φως;», αναρωτιέται ο Γιώργος Κορδομενίδης και ψιθυρίζει πως δεν πρόλαβε να κάνει πρόβα, επειδή την έπιασαν στα λόγια οι φίλες της. Τι να την κάνει, άλλωστε, την πρόβα μια Κική Δημουλά;
Χωρίς να καθυστερήσει ούτε ένα λεπτό, φτάνει στο «Εντευκτήριο» συνοδευόμενη από την κόρη της και ο κόσμος ξεσπά σε χειροκροτήματα.
Συγκινημένη, σχεδόν δακρυσμένη από τη μεγάλη ανταπόκριση, κυρίως των νέων, ανεβαίνει στη σκηνή που έχει στηθεί. Θέλει να πει δυο λόγια, προτού αρχίσει την ανάγνωση. «Σας ευχαριστώ που βρίσκεστε εδώ, αλλά δεν μπορώ να σας υποσχεθώ ότι θα σας δώσω χαρά. Οι άνθρωποι γράφουμε από φόβο προς τα πτερόεντα λόγια. Γράφουμε για ν' απωθήσουμε το πόσο πτερόεντα όντα είμαστε. Αυτός που γράφει, στην πραγματικότητα δεν έχει ιδέα για το τι είναι ποίηση». Θέλει να μιλήσει και για την πόλη. «Η Θεσσαλονίκη είναι η πρωτεύουσα των αισθημάτων μου. Με μαγεύει και κάθε φορά είναι σαν να την ανακαλύπτω για πρώτη φορά. Η πόλη αυτή μου στερεί τους μακρόχρονους δεσμούς με πρόσωπα που ζουν εδώ, αλλά παράλληλα τους προφυλάσσει από τα “τρακαρίσματα” που προκαλούν οι συχνές συναντήσεις στις διαβάσεις της τριβής».

«Οχι, δεν είμαι λυπημένη»
Ξεκινά με το «Πέρασα». «Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους, στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες. Και πολύ στις αλυσίδες. Εμαθα να διαβάζω χέρια και να χάνω χέρια. Οχι, δεν είμαι λυπημένη». Συνεχίζει με τη «Σκόνη», το «Γας Ομφαλός» και το τσιγάρο της έχει ήδη μισοσβηστεί στο τασάκι. «Κονιάκ μηδέν αστέρων», «Η λιποταξία της Χιονάτης», «Επώδυνη αποκάλυψη». Ο καπνός φαίνεται να την πνίγει. Αρνείται πεισματικά να βήξει, για να μην «αμαυρώσει» την ατμόσφαιρα της ανάγνωσης. «Διδακτική ύλη», «Σαν να διάλεξες» και «Σπάνιο δώρο».
«Τίποτα. Οταν σας ζητάνε αγκαλιά, μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε». Ο κόσμος ζητά επίμονα τον «Πληθυντικό αριθμό». «Σωστά. Μεγάλο πράγμα ο έρωτας», σχολιάζει. Θέλει να κλείσει με τη «Μαύρη γραβάτα». Ενα κορίτσι της ζητά το «Αφησα να μην ξέρω». Το διαβάζει κι αυτό και η αυλαία πέφτει. Τα μάτια της είναι ακόμη υγρά. Χειροκρότημα. Ο κόσμος την έχει περικυκλώσει. Η αύρα της έχει περικυκλώσει τον κόσμο. Μιλά με όλους, υπογράφει, αγγίζει. Είναι τόσο απλή μέσα στη μεγαλοσύνη της. Το κορίτσι που της ζήτησε το «Αφησα να μην ξέρω», την πλησιάζει. Εκείνη προσφέρεται να της το διαβάσει ξανά. Είναι σαν να το 'χει ήδη κάνει. Την συμβουλεύει να «μην ξέρει». «Από τον κόσμο των γρίφων φεύγω ήσυχη. Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα: δεν έλυσα κανένα».
Τα φώτα σβήνουν κι όμως δε σκοτεινιάζει. Η Κική Δημουλά φεύγει κι όμως είναι ακόμη εκεί. Ξημερώνει Κυριακή.
«Αχ, οι λυπημένες φράσεις, οι λυπημένες λέξεις,
πώς μοιάζουν στους τυφλούς οργανοπαίχτες
στους δρόμους τους εμπορικούς, τις Κυριακές».

267EDITO

2007-06-03T23:53:00.001-07:00

Την Παρασκευή 25 Μαΐου «έφυγε», στα τριάντα μόλις χρόνια της, μια λέαινα, ένα εκπληκτικό κορίτσι, η Αμαλία Καλυβίνου.
Η Αμαλία έζησε για εικοσιδύο ολόκληρα χρόνια μια ανείπωτη περιπέτεια με την υγεία της. Στάθηκε, βλέπετε, διπλά άτυχη, όταν στα οκτώ της νόσησε από ένα σπάνιο νόσημα κι όταν από εκεί και πέρα έπεσε στα χέρια ενός άθλιου συστήματος υγείας με κακούς και αδιάφορους γιατρούς που την βασάνισαν απάνθρωπα.
Φοιτήτρια της Φιλοσοφικής η Αμαλία, με πνευματική καλλιέργεια, αγάπη για τα βιβλία, τη μουσική και το χορό, με πάθος για το βόλεϊ και το ποδόσφαιρο, δεν το έβαλε κάτω. Πολέμησε την αρρώστια και την τραγική ανικανότητα των «γιατρών» με νύχια και με δόντια. Μη βρίσκοντας πουθενά και σε κανέναν ανταπόκριση ξεπέρασε τον ίδιο της τον εαυτό: άρχισε να αφηγείται με λεπτομέρειες το «γολγοθά» της, τα ιατρικά λάθη, την αδιαφορία, την επιπολαιότητα και την εκμετάλλευση, αλλά και την πορεία της, βήμα βήμα προς το θάνατο, καταγγέλλοντας με ονόματα τους «βασανιστές» της. Και όλα αυτά τα «ανέβασε» στο ηλεκτρονικό της ημερολόγιο, στο fakellaki. blogspot. com.
«Εχω πονέσει αφόρητα, έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο πόνο να έρχεται, έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν' αυτοκτονήσω λόγω του πόνου, έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεβάτι ουρλιάζοντας από τον πόνο, έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων, έχω καταστραφεί οικονομικά, έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για τους φίλους μου, έχω υποστεί το όποιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών επεμβάσεων, έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως, έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες, έχω στερηθεί διασκεδάσεις...», γράφει στο ημερολόγιό της.
Ηταν θυμωμένη η Αμαλία. Πολύ θυμωμένη.
Τον ξέρω καλά αυτόν το θυμό. Τον έζησα πριν από λίγους μήνες με το γιο μου για κάτι που ευτυχώς αποδείχτηκε ότι δεν ήταν τόσο σοβαρό όσο μας έλεγαν κάποιοι, που μας έστειλαν στην κόλαση, επειδή δεν μπορούσαν να βγάλουν διάγνωση. Ευτυχώς, τα πράγματα πήγαν καλά. Ξεπεράσαμε το πρόβλημα χάρη σε έναν γιατρό που πάλεψε μαζί μας απέναντι σε ένα θηρίο που λέγεται «σύστημα νοσοκομειακής περίθαλψης Θεσσαλονίκης», όπου τρέχαμε από τον Αννα στον Καϊάφα κι από νοσοκομείο σε πανεπιστημιακή κλινική κι από ιδιωτικό ιατρείο στα εξωτερικά ιατρεία ΟΛΩΝ των νοσοκομείων της πόλης, για να βγάλουμε άκρη. Και βγάλαμε. Νικήσαμε.
Ομως, δεν είναι όλοι τόσο τυχεροί. Η Αμαλία δεν ήταν. Εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες συνάνθρωποί μας ΔΕΝ είναι τόσο τυχεροί. Αντίστοιχες περιπτώσεις έχουμε ζήσει σχεδόν όλοι με αγαπημένα πρόσωπα, με συγγενείς, με φίλους, με συναδέλφους. Και τίποτα δεν αλλάζει. Κανενός δεν ιδρώνει το αυτί. Το πράγμα πάει από το κακό στο χειρότερο.
«Εχω υπάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋπαλληλίσκου. Εχω “δει” και άλλες φορές το θάνατο δίπλα μου, έχω δει τον πόνο των αγαπημένων μου, όταν με βλέπουν να λιώνω, έχω δει το πρόβλημά μου να γίνεται πηγή ευτυχίας για άλλους (γιατρούς, ιδιοκτήτες κλινικών, φυσιοθεραπευτές, ορθοπεδοτεχνικούς που μου έφτιαξαν το τεχνητό μέλος κ.λπ.), έχω χάσει την πλήρη αυτονομία μου, δεν εργάζομαι κανονικά εδώ και τρία χρόνια, έχω προσπαθήσει πολύ σκληρά για να δεχτώ τη νέα εικόνα του σώματός μου, έχω αναγκαστεί να μάθω τουλάχιστον τα στοιχειώδη ιατρικά ζητήματα, για να αναπληρώσω την άγνοια των γιατρών και ιδίως των ανεπίβλεπτων ειδικευομένων».
Οχι, δεν είναι όλοι οι γιατροί έτσι. Δίπλα στην Αμαλία πάλεψαν και καλοί γιατροί. Ομως, δεν ήταν αρκετό αυτό για να την σώσει. Για να της απαλύνει έστω τον πόνο, για να ζήσει αξιοπρεπώς τα λίγα χρόνια που της έμελλαν να ζήσει.
Η Αμαλία έφυγε θυμωμένη, κουρασμένη, τσακισμένη από την αρρώστια και τους «ανθρώπους». Πρόλαβε, όμως, να αφήσει την κραυγή της κληρονομιά σε όλους μας. Τα κείμενά της θα είναι πάντα εκεί να μας θυμίζουν τα χάλια μας και οι χιλιάδες επισκέπτες του fakellaki. blogspot. com θα συνεχίσουμε να διαδίδουμε την ιστορία της. Μέχρι να αλλάξει κάτι. Το υποσχόμαστε σε εκείνη και σε όλους όσους υποφέρουν από την ανικανότητα της Πολιτείας μας.
Η πρόσκληση σε αυτόν τον αγώνα είναι ανοιχτή για ΟΛΟΥΣ!
Ξεκινάμε;

Αντρέας Παναγόπουλος
apanagopoulos@ekdotiki.gr

Ο έρωτας στα χρόνια του chating

2007-06-03T23:51:00.000-07:00

Της Σόνιας Ταλαντινού

Πριν από μερικά χρόνια οι στατιστικές για το chating -η επικοινωνία μέσω Internet- καταμετρούσαν μερικές χιλιάδες χρήστες. Σήμερα, είναι προφανές ότι τα νούμερα έχουν αυξηθεί και μαζί με αυτά έχει διαμορφωθεί από την αρχή και το τοπίο των γνωριμιών και του ερωτοτροπείν. Ξέχασε το φλερτ στο μπαράκι, το κέρασμα μιας μπίρας και την επίμονη αναζήτηση -μέσω κολλητών- του τηλεφώνου σου, το οποίο μπορεί και να μη χτυπήσει από τον ενδιαφερόμενο. Στα αυτιά των σημερινών 20άρηδων αυτά πιθανόν να ακούγονται ως επιστημονική φαντασία, αφού, σήμερα, γνωρίζονται με το πάτημα ενός κουμπιού και την πληκτρολόγηση του προφίλ και των συναισθημάτων τους στο πληκτρολόγιο, δηλαδή, «χάρηκα για τη γνωριμία» = enter.
Μια φίλη -γύρω στα 26- πριν από μερικά χρόνια μπήκε σε κάποιο chat room, από βαρεμάρα και περιέργεια και μοναξιά ίσως, και «τσίμπησε» γκόμενο, αν και η επικοινωνία ξεκίνησε τελείως φιλικά. Η σχέση κράτησε μερικά χρόνια, αλλά δεν ηυτύχησε να καταλήξει. Δεν πειράζει, όλα γίνονται για έναν λόγο και ξαναείπαμε ότι είναι μόνο καλός. Σήμερα, η φίλη μου είναι φανατική πολέμια του chating, ούτε που να το ακούσει, ούτε που να το δει. Και η απορία της είναι «γιατί οι περισσότεροι είναι πρόθυμοι να ανοιχτούν σε κάποιον που ούτε ξέρουν αν θα τον δούνε ποτέ στη ζωή τους, ενώ από κοντά είναι ''σούλα - μούγκα''»; Τελικά, οι άνθρωποι φαίνεται να έχουν ανάγκη από τον ψυχαναλυτή που δε βλέπουν πίσω από το ντιβάνι, για να πουν τα δικά τους.
Μια άλλη φίλη από Αθήνα -γύρω στα 35- εξαίρει τις χάρες και τα αβαντάζ του chating, προφανώς επειδή η σχέση της καλά κρατεί ακόμα. Η ίδια ισχυρίζεται ότι αποτελεί έναν πρώτης τάξεως τρόπο για να μάθεις πολλά για τον άλλον και να είσαι προετοιμασμένος για το τι θα συναντήσεις. Βέβαια, η συγκεκριμένη γνώρισε Αμερικανό, οπότε και η απόσταση επέβαλε μια εκ του μακρόθεν, πρώτη Ιnternet-ική γνωριμία. Σήμερα, το ζευγάρι συζεί.
Δυο γνωστοί μου παντρεύτηκαν πριν από μερικούς μήνες και να φανταστείς ότι ήταν μια γνωριμία από chat που τίποτε δεν προμήνυε την κατάληξη αυτήν, αφού είχε ξεκινήσει με παρεξηγήσεις, ειρωνείες, δηκτικά σχόλια και κλεισίματα της σύνδεσης (το παλιό καλό «σου κλείνω το τηλέφωνο»). The end.
Ο φίλος μου Αγγελος, που γύρισε πρόσφατα από τη Στοκχόλμη, όπου μένει το μισό χρόνο, μου μίλησε για μια νέα μόδα. Γνωρίζεις κάποιον σ' ένα μπαράκι, μιλάτε, ανταλλάσσετε ονόματα και χαριεντισμούς και μετά μπαίνεις στο Ιnternet, για να τσεκάρεις πού μένει, τι δουλειά κάνει αυτός/ή και οι γονείς του/της, πόσα βγάζουν κι αν έχουν καθαρό ποινικό μητρώο. Σου λέει, μην πέσω πάνω στον Τέρι, το σχιζοφρενή δολοφόνο με το νυστέρι, όπως λέει και ο Αρκάς... Ή μήπως για να τσεκάρει αν η γνωριμία αποτελεί κελεπούρι; Ναι, εδώ οι γνωριμίες δε σου κάθονται εύκολα, θες και τον πολύφερνο/η γαμπρό ή νύφη. Τρομακτικό!
Στην εποχή των μεταλλαγμένων τροφών, του τσιμενταρίσματος της καρδιάς και του lap top, όταν τα πλήκτρα γράφουν όσα τα μάτια και τα χείλη κομπλάρουν να πουν, ο έρωτας δεινοπαθεί. Και με τόσα μπανταρίσματα και επιθέματα άντε να κλείσει η πληγή. Κάποτε η εξίσωση ήταν «Χ+Ψ= LOVE». Σήμερα, «alt+control+delete = σε σβήνω απ' την οθόνη μου».

Τι ακούν τ' αυτιά σου;

2007-06-03T23:25:00.000-07:00

Το «Sunday» μπούκαρε σε λεωφορεία της πόλης και «ανέκρινε» όσους επιβάτες εντόπισε με ακουστικά στα αυτιά. Τι ραδιοφωνικούς σταθμούς και τι τραγούδια προτιμούν;

των Παυλίνας Εξαδακτύλου, pavlina6ktilou@yahoo.gr
και Αλέξανδρου Σαλαμέ, adisalames@yahoo. com
φωτ.: Γρηγόρης Σιαμίδης

Κυριακή βράδυ, κάπου στην Παπάφη, ο Αλέξανδρος κοντεύει να πάθει... θρόμβωση, ύστερα από 120 περίπου βιντεάκια του «Ολα7», μπροστά στον υπολογιστή. Στην άλλη άκρη της πόλης, η Παυλίνα ακόμη περιμένει τηλεφώνημά του...
(ντρινννν, ντρινννν)
-Ναι;
-Καλά ρε Αλεξ, πλάκα μου κάνεις; Στις 4 δε θα μ' έπαιρνες;
-Τι ώρα είναι;
-10.30!
-Α, καλά, και τι θέλεις;
-Ε, όχι και τι θέλω! Δε θα κάνουμε αύριο «επιδρομή» στα λεωφορεία, για να μάθουμε τι ακούει ο κόσμος;
-Ναι,ε;
Δυο μέρες μετά. Αϋπνοι και με τα νεύρα τσατάλια, καθισμένοι σε διπλανά γραφεία στο «Sunday».
-Πώς πήγε;
-Ασε. Ελιωσα δυο ζευγάρια σόλες μέχρι να μαζέψω όλες τις απαντήσεις. Εσύ;
-Παραλίγο να φάω ξύλο από έναν κύριο που του τράβηξα το ακουστικό την ώρα που τον είχε πάρει ο ύπνος στο 12άρι. Τι ανάγωγοι άνθρωποι υπάρχουν;
-Καλά σου έκανε, τέτοιος που είσαι!

-Τελικά τι ακούει ο κόσμος στα λεωφορεία;
-Για να δούμε τι μαζέψαμε:
Χρήστος, 26, γραφίστας
12, ΚΤΕΛ- Κ. Τούμπα
«Αυτήν τη στιγμή ακούω το ”Camera” των Locomondo».

Γαλήνη, 27, δηλώνει παντρεμένη με παιδί
12, ΚΤΕΛ- Κ. Τούμπα
«“Hard Rock Hallelujah” στο “Star fm”!».

Νίκος, 33, ελεύθερος επαγγελματίας
30, Τριανδρία-Αποθήκη
«9 στις 10 φορές ακούω παραδοσιακή μουσική στο mp3. Τώρα με πετυχαίνεις να ακούω τον “Ιλισσό"” από Αρβανιτάκη - Ξυδάκη».

Χριστίνα, 25, φιλόλογος
16, Ευαγγελίστρια
«Μόνο radio, μόνο “Zooradio” και το “Starlight” από Muse για τώρα».

Πένη, 19, κομμώτρια
16, Ευαγγελίστρια
«Ενα που δε θυμάμαι πώς λέγεται από Black Eyed Peas».

Γιώργος, 28, ιδ. Υπάλληλος
33, Αγ. Παντελεήμων - Βενιζέλου.
«Με πιάνεις να ακούω το “Mambo” της Παπαρίζου. Πριν από το στρατό άκουγα μόνο έντεχνα. Τώρα μπορώ και σκυλάδικα, που συχνά είναι πιο original από τα έντεχνα».

Σωτήρης, 22, φοιτητής Οδοντιατρικής
8, ΑΣ ΙΚΕΑ - ΚΤΕΛ
«Δεν είναι ακουστiκά, handsfree είναι».

Μιχάλης, 16, μαθητής λυκείου
8, ΑΣ ΙΚΕΑ - ΚΤΕΛ
«Τώρα ακούω το “Chaos AD” των Sepultura. Στο mp3 έχω, κυρίως, μεταλλάδικα».

Χριστίνα, 38, καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας
15, 40 Εκκλησιές
«Θα σε απογοητεύσω, αλλά ακούω “Λυδία η Φιλιππησία 94,5”».

Κώστας, 31, ιδιωτικός υπάλληλος σε κατάστημα υποδημάτων
15, 40 Εκκλησιές
«“Rainbow 89” και “Have a nice Day” από Bon Jovi. Το έχει “σκίσει”, όλο αυτό παίζει».

Ευτυχία, 21, φοιτήτρια Διοίκησης Επιχειρήσεων
31, Βούλγαρη - Κτελ
«Δεν ανεβαίνω στο λεωφορείο, αν δεν έχω βάλει τα ακουστικά μου.
Επιλέγω αποκλειστικά ελληνική μουσική».

Εύη, 21, φοιτήτρια Διατροφής - Διαιτολογίας
31, Βούλγαρη - Κτελ
«Εγώ και το mp3 μου είμαστε αχώριστοι. Εννοείται πως ακούω μόνο RnB».

Θεοδώρα, 23, φοιτήτρια Αγγλικής Φιλολογίας
14, Ανω Τούμπα - ΝΣ Σταθμός
«Πάντα mp3, γεμάτο με ροκιές.
Αυτήν τη στιγμή ακούω το “Kryptonite” των Three Doors Down».

Χρύσα, 18, φοιτήτρια Γεωλογίας
17, Τριανδρία- ΝΣ Σταθμός
«Είμαι ερωτευμένη με τον “Παλμό 96,5”.
Αν δε με διακόπτατε, θα συνέχιζα ν' απολαμβάνω το αγαπημένο μου “Clocks” των Coldplay».

Κώστας, 21, φοιτητής Γερμανικής Φιλολογίας
2, ΑΣ ΙΚΕΑ - ΝΣ Σταθμός
«Εχω αποθηκευμένα στο κινητό μου αρκετά κομμάτια των Rammstein και πωρώνομαι».

Παναγιώτης, 22 χρονών, μουσικός παραγωγός
2, ΑΣ ΙΚΕΑ - ΝΣ Σταθμός
«102,3 και ξερό ψωμί».

Σταυρούλα, 20, φοιτήτρια Γαλλικής Φιλολογίας
27, Σταυρούπολη-Πανεπιστήμιο
«Πώς με βλέπετε; Δε φωνάζω από μακριά ότι είμαι ροκού;
Corn και System of a down απαραίτητα, όταν είμαι στο λεωφορείο».

Τάνια, 22, διακοσμήτρια
11, Πυλαία - ΝΣ Σταθμός
«“Zoo Radio 90,8” και “Star fm 97,1”.
Αφήστε με, όμως, ν' ακούσω το “Tainted Love” που με τρελαίνει».

Μίλτος, 22, φοιτητής Λογιστικής
10, Χαριλάου - ΝΣ Σταθμός
«Αν δεν άκουγα αυτήν τη στιγμή το “All this love”, θα σας μιλούσα. Sorry!».

Δημήτρης, 26, ταχυδρόμος
10, Χαριλάου - ΝΣ Σταθμός
«Χέρια ψηλά κι όλα τα φτάνω, έλα να πάμε απ' την αγάπη πιο πάνω».

Δαμιανός, 19, φοιτητής Ιατρικών Εργαστηρίων
28, Συκιές- Πλατεία Ελευθερίας
«Ή θα ακούω “Ράδιο Θεσσαλονίκη” ή το soundtrack της ταινίας “Πέντε λεπτά ακόμη”.
Κάνε κάτι, κάνε κάτι πια, βάλε μας φωτιά...».

Καλυψώ, 17, μαθήτρια λυκείου
28, Συκιές - Πλατεία Ελευθερίας
«Οταν πηγαινοέρχομαι με τα λεωφορεία στα φροντιστήρια, ακούω μόνο “Zoo Radio 90,8”.
Avril Lavigne, θεά!».

Τάσος, 22, φοιτητής Θεολογίας
34, Ανω Ηλιούπολη - Αριστοτέλους
«Το mp3 είναι η προέκταση του χεριού μου. Είμαι λάτρης του ροκ της δεκαετίας του '70. Αυτήν τη στιγμή ακούω τους Budgie, ένα ουαλικό ροκ γκρουπ».

Μαρία, 25, ιδιωτική υπάλληλος
21, Εύοσμος - Αριστοτέλους
«Ποιος έχει λόγο στην αγάπη, ποιος να έχει την ευθύνη...».

Χριστίνα, 30, γραφίστρια (FOTO)
39, Κηφισιά - Νέα Δικαστήρια
«Μόνο ροκ και μόνο 1055 Rock».

Αρετή, 30, δημόσιος υπάλληλος
6, Καλαμαριά - Βενιζέλου
«“Republic 100,3” δαγκωτό!».

Βασιλική, 42, δηλώνω καλλιτεχνική φύση (FOTO)
3, ΑΣ ΙΚΕΑ-ΝΣ Σταθμός
«Εχω πάντα μαζί μου το cd player. Αν και ακούγεται παράξενο, ακούω όπερα.
Συγκεκριμένα τώρα, την “Aida” του Βέρντι».

Τάσος, 20, φοιτητής Φυσικής (FOTO)
3, ΑΣ ΙΚΕΑ-ΝΣ Σταθμός
«Πώς με κόβετε; Να ακούω σκυλάδικα; Μόνο Rammstein και System of a down».

Πέτρος, 18, φοιτητής Φυσικής (FOTO)
5, Νέα Κρήνη - Βενιζέλου
«Ακούω μόνο ραδιόφωνο, αλλά ακούω σχεδόν τα πάντα. Ξεχωρίζω βέβαια το Χατζηγιάννη και την Αρβανιτάκη».

Αντώνης, 23, μάγειρας (FOTO)
5, Νέα Κρήνη- Βενιζέλου
«Εχω “φάει” κόλλημα με το καινούργιο κομμάτι του Σάκη. Ολα γύρω σου γυρίζουν...».

Βασίλης, 30, ιδιωτικός υπάλληλος (FOTO)
5, Νέα Κρήνη - Βενιζέλου
«Το mp3 μου είναι γεμάτο με ελληνικά τραγούδια.
Είμαι πονεμένος τύπος, μη με βλέπετε έτσι.
Τώρα, ας πούμε, ακούω Πουλόπουλο και “Οταν μιλάς για χωρισμό”».

Νίνα, 30, νοικοκυρά (FOTO)
5, Νέα Κρήνη - Βενιζέλου
«Ενα έχω μόνο να πω. Νότης Σφακιανάκης».

Μαριάνθη, 15, μαθήτρια γυμνασίου (FOTO)
5, Νέα Κρήνη- Βενιζέλου
«Ακούω Nirvana και Linkin Park. Καλά δεν κάνω;».

Βασίλης, 19, σπουδαστής ΙΕΚ (FOTO)
3, ΑΣ ΙΚΕΑ-ΝΣ Σταθμός
«Ακούω ό,τι mainstream κυκλοφορεί. Ελληνικό και ξένο».

Με γυρισμένη την πλάτη ο ένας στον άλλο, αναψοκοκκινισμένοι και παραλίγο ξεμαλλιασμένοι, πληκτρολογούν νευρικά.
-Εγώ πάντως δεν ξανασυνεργάζομαι μαζί σου.
-Μία απ' τα ίδια. Δεν πουλάω χάντρες στη Ναυαρίνου καλύτερα;

Εμείς προτείνουμε να βάλεις στο mp3 σου:
Παυλίνα: Αλέξανδρος:
1. Ville Valo και Natalia Avelon - «Summerwine» 1. Παύλος Παυλίδης - «Οι θεριστές»
2. Rammstein - «Ohne dich» 2. Φίλιππος Πλιάτσικας - «Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα»
3. The Fratellis - «Whistle of the choir» 3. Rage Against the Machine - «Renegades of Funk»
4. Γιώργος Καραδήμος - «Με πνίγει τούτη η σιωπή» 4. Sadahzinia - «Στην πόλη του Γιάννη Αγιάννη»
5. Τσίλα - «Μαύρη, μαύρη» 5. Θανάσης Ηλίας - «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι»

για την αμαλία

2007-06-01T02:44:00.001-07:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.» (Διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Η μεγαλύτερη ηλεκτρονική κινητοποίηση που έγινε ποτέ στην Ελλάδα πραγματοποιείται σήμερα, 1η Ιουνίου 2007, με τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών που απαιτούν ικανούς γιατρούς και αποτελεσματική περίθαλψη - χωρίς φακελάκια και γραφειοκρατία. Χιλιάδες Έλληνες βομβαρδίζουν με μηνύματα διαμαρτυρίας το Υπουργείο Υγείας, Iατρικούς Συλλόγους, βουλευτές και Μ.Μ.Ε. στη μνήμη της νεαρής Αμαλίας Καλυβίνου που πέθανε την περασμένη εβδομάδα μετά από χρόνια αγώνα ενάντια στον καρκίνο από τη μία και την παθογένεια του ΕΣΥ από την άλλη.
**
Η Αμαλία κατέγραψε την προσωπική της οδύσσεια στο ηλεκτρονικό της ημερολόγιο, το http://fakellaki.blogspot.com/.
«Στόχος της ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.» - (Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
**
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα. Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών..
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο καταγγέλοντας επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει και επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
**
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ: «Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα..Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

*ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
*ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
*ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
*ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
*ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

*ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
*ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
*ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ.
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
EΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ / BLOGGERS
-όλες οι πληροφορίες εδώ

2007-05-29T01:47:00.001-07:00

266EDITO

2007-05-27T05:15:00.000-07:00

Θέλετε να συμφωνήσουμε ότι υπάρχει αντικειμενική ομορφιά; Ας πούμε ότι τα καταφέρνουμε.

Η μαγεία όμως δε βρίσκεται εκεί. Στην άλλη βρίσκεται, την υποκειμενική. Oχι, ότι δε μου αρέσει η φυσική ομορφιά. Και πολύ μάλιστα. Και η ομορφιά ως αποτέλεσμα περιποίησης, ντυσίματος και στιλ μου αρέσει. Ιδιαίτερα, όσο περνούν τα χρόνια και αφήνουν τα σημάδια τους σε κάθε σπιθαμή του προσώπου και του σώματος, εκείνοι που φροντίζουν την εμφάνισή τους δείχνουν ότι σέβονται εαυτούς και άλλους.

Αλλά η μαγεία που έχει η ομορφιά η άλλη νομίζω ότι δε συγκρίνεται. Εχει μυστήριο. Σε ιντριγκάρει. Σε αναγκάζει να την ανακαλύψεις. Να προσπαθήσεις γι' αυτό.
Οσο μεγαλώνω (είναι αυτά τα τριάντα και κάτι που με ταλανίζουν...) συνειδητοποιώ όλο και πιο συχνά ότι βρίσκω όμορφους ανθρώπους, τους οποίους σε εκείνη τη σκληρή εποχή της εφηβείας ίσως και να τους αποκαλούσα ακόμη και αποκρουστικούς.

Είναι εξαιρετικό αυτό που συμβαίνει με τους όμορφους (λέμε τώρα) και τους άσχημους (τι άσχημο που ακούγεται) ανθρώπους. Εχετε παρατηρήσει ότι τους πρώτους, όσο τους γνωρίζεις, ψάχνεις συνειδητά ή όχι τρόπους ν' ανακαλύψεις τις ατέλειές τους; Και φυσικά το καταφέρνεις. Μία κάπως στραβή μύτη, όχι και τόσο τέλειες γάμπες, λίγο στομαχάκι παραπάνω… Ενώ για τους δεύτερους, όσο τους κοιτάζεις, όσο μιλάς μαζί τους, όσο σου ανοίγουν την ψυχή τους και βλέπουν τη δική σου, αρχίζεις σιγά σιγά και ξεδιπλώνεις ομορφιές.

Από αυτήν την οπτική οι όμορφοι είναι αδικημένοι! Και βρίσκονται και για κάτι άλλο σε μειονεκτική θέση. Εμαθαν να στηρίζονται σε αυτήν τη φυσική ομορφιά και συχνά αποφεύγουν να χαμογελάσουν, να κλάψουν, να τσαλακωθούν, μην τυχόν και…τους φύγει.
Θυμάμαι πόση εντύπωση μου είχε κάνει, όταν είχα ακούσει για την πιο όμορφη κοπέλα του σχολείου ότι δεν εμφανίστηκε καναδυό μέρες στην τάξη, επειδή είχε βγάλει ένα σπυράκι! Τι δυστυχία.

Πόσοι μπορούν να καταλάβουν το μικρό της «γολγοθά», όταν τα βλέμματα των θαυμαστών της θα έπεφταν πάνω σε εκείνο το ύπουλο σπυράκι;
Θυμάμαι, επίσης, ότι σπάνια, ίσως και ποτέ, δε γελούσε δυνατά. Με την ψυχή της. Μόνο γοητευτικά. Ετσι τονίζονταν τα όμορφα ζυγωματικά της. Διαφορετικά, χαλούσε η εικόνα…

Τώρα που αρχίζω να τα θυμάμαι πιο καθαρά, την θαύμαζαν πολλοί εκείνη την κοπέλα. Δε θυμάμαι, όμως, να την είχε καψουρευτεί (ορολογία σχολείου) κάποιος πολύ.

Οπως προφανώς γνωρίζετε, και οφείλουμε να σας υπενθυμίσουμε μέσα από ένα τεύχος αφιερωμένο στην Υγεία και την Ομορφιά, η ομορφιά μπορεί να είναι σε μεγάλο ποσοστό αποτέλεσμα περιποίησης, επεμβάσεων και τρικ, αλλά είναι και θέμα ενέργειας (αύρας) και καλής διάθεσης. Κοιτάξτε ποιους ερωτευόμαστε. Εκείνους που μας κάνουν κλικ και όχι τα μοντέλα των περιοδικών.

Δήμητρα Κεχαγιά
dkexagia@ekdotiki.gr

Αμπρα κατάμπρα, αμύγδαλα, λιβάνι...

2007-05-27T01:44:00.000-07:00

Να 'ναι η ματαιοδοξία κι ο φόβος απέναντι στο χρόνο και κατ’ επέκταση στο θάνατο; Να ’ναι η χαρά της δημιουργίας; Η γλύκα του να κοιτάς τον καθρέφτη και να σου χαμογελά; Η ικανοποίηση ότι η ψυχή ζει μέσα σ’ ένα ωραίο και περιποιημένο κορμί; Οποια κι αν είναι αυτή η δύναμη, είναι πολύ παλιά και ώθησε αμέτρητες γενιές ανθρώπων μέχρι και κοπριές να βάλει στο πρόσωπο ή τρομερά δηλητήρια. Σκεφτείτε ότι οι γυναίκες στην αρχαιότητα έκαναν αποτρίχωση με αλοιφές που είχαν βάση το αρσενικό και το μόλυβδο.
του Θανάση Βικόπουλου

Στη χώρα των Φαραώ, η περιποίηση προσώπου και σώματος... έβραζε σ’ ένα καζάνι όπου συνυπήρχαν μαγεία, θρησκεία, φαρμακολογία, χημεία και ιατρική. Ο ιερέας, υπηρέτης των θεών, όφειλε να είναι πάντοτε ξυρισμένος -μέχρι και στο κεφάλι- και καθαρός. Ξυρισμένος και καθαρός όφειλε να είναι και ο απλός πολίτης, όχι μόνον από σεβασμό προς τους θεούς, αλλά και για να αποφεύγει τις βασανιστικές ψείρες. Η δυσάρεστη οσμή του σώματος ήταν δείγμα κακής ανατροφής και έπρεπε να αντιμετωπίζεται. Βασική συνταγή, οι μικροί σβώλοι αλεσμένου χαρουπιού, που έτριβαν Αιγύπτιοι και Αιγύπτιες στα σώματά τους, ή η επάλειψη μείγματος λιβανιού και χυλού βρώμης στα άκρα του σώματος.

Απ' την κορυφή ως τα νύχια

Αδιάψευστος μάρτυρας του ανθρώπινου φόβου απέναντι στο χρόνο, η συνταγή κρέμας για την καταπολέμηση των ρυτίδων, την οποία έφερε στην επιφάνεια η αρχαιολογική σκαπάνη: αλεσμένο λιβάνι, κερί, λάδι από moringa και κύπερος ανακατεμένα με χυμούς φυτών. Για τη σταθεροποίηση των χτενισμάτων χρησιμοποιούσαν ένα μείγμα από κερί μελισσών και ρητίνη, ενώ η θεραπευτική λοσιόν για το άσπρισμα των μαλλιών ήταν βρασμένο αίμα μαύρου βοδιού ή μοσχαριού. Εναλλακτική λύση, μία αλοιφή από κοπανισμένο μαύρο κέρατο γαζέλας και λάδι. Οι κυρίες του Νείλου ήταν γενναίες, αν αναλογιστεί κανείς ότι για τη βαφή των ματιών χρησιμοποιούσαν μείγμα από καμένα αμύγδαλα, οξειδωμένο χαλκό, δύο διαφορετικού χρώματος μεταλλεύματα χαλκού, μόλυβδο, στάχτη και ώχρα. Το κόκκινο ή κίτρινο χρώμα των νυχιών ήταν δουλειά της χένας, ενώ στα μάγουλα έβαζαν μείγμα κόκκινης αργίλου και νερού.

Και ολίγη ιατρική

Κυρίαρχοι των θαλασσών και κατ’ επέκταση του εμπορίου, αρχικά οι Κορίνθιοι και οι Ροδίτες (8ος και 7ος αιώνας π.Χ.) και, στη συνέχεια, οι Αθηναίοι (6ος και 5ος αιώνας π.Χ.), έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μεταφορά της σχετικής με την περιποίηση γνώσης. Οι αιγυπτιακές πρακτικές εισάγονται στην Ελλάδα, η οποία μετατρέπει ωστόσο το μυστικισμό και την τελετουργία της Αιγύπτου σε κάτι διαφορετικό. Η περιποίηση δεν αποτελεί πλέον δείγμα σεβασμού προς τους θεούς, αλλά προς τον ίδιο τον άνθρωπο. Οι Ελληνες θέλουν να αρέσουν ο ένας στον άλλον. Παράλληλα, όμως, μελετούν και την ιατρική χρήση διαφόρων σκευασμάτων. Στην Αθήνα του 7ου αιώνα π. Χ., τα καλλυντικά βρίσκουν στέγη χάρη στην ανάπτυξη της τάξης των αρωματοποιών. Μαντζουράνα, κρίνος, θυμάρι, φασκόμηλο, γλυκάνισος, τριαντάφυλλο και ίριδα έμπαιναν σε ελαιόλαδο, αμυγδαλέλαιο, καστορέλαιο και λινέλαιο, σχηματίζοντας παχύρρεστες αλοιφές, που διατηρούνταν σε μικρά κεραμικά βάζα.

Ακρότητες

Κι αν οι Ελληνες προσέδωσαν στην περιποίηση μια ερωτική νότα, στη Ρώμη, έλαια, βαφές και κρέμες έγιναν εργαλεία ηδονής. Η μοναδική «αξιοπρεπής» χρήση των καλλυντικών ήταν όταν τα έκαιγαν σε περιόδους λοιμών, με στόχο να απομακρύνουν δαίμονες και κακά μάτια. Τότε, γεννήθηκε και ο όρος Perfume (Per=Διά μέσου, Fumum= Καπνός).
Η χρήση αρωμάτων στην αρχαία Ρώμη γινόταν σε τόσο μεγάλο βαθμό που πολλές φορές προκαλούσε σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Το 54 μ.Χ., ο Νέρωνας ξόδεψε το αμύθητο για την εποχή ποσό των 100.000 σημερινών δολαρίων μόνο και μόνο για να αρωματίσει ένα πάρτι. Η Ρώμη συνέβαλε στη διατήρηση, αλλά και τη συνέχιση βασικών συνταγών και άφησε κληρονομιά τα εξαιρετικά λουτρά της. Διαδεδομένα ήταν και τα λασπόλουτρα, γνωστά για τις ιαματικές τους ιδιότητες, αλλά και κάποια άλλα -κρατήστε τη μύτη σας- όπου στη λάσπη πρόσθεταν κόπρανα κροκόδειλου. Οι γυναίκες μακιγιάρανε τα μάτια με κοχόλ, που ήταν τριμμένοι κρύσταλλοι γαληνίτη, κι όταν ήθελαν να βάψουν τα μαλλιά τους ξανθά χρησιμοποιούσαν σάπο (μείγμα λίπους και στάχτης οξιάς) ή χένα.

Παστρικές δουλειές

Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η άνοδος της Βενετίας και οι Σταυροφορίες αποτέλεσαν σημαντικούς παράγοντες για την εισαγωγή υλικών προς περιποίηση, παρά το γεγονός ότι η Καθολική Εκκλησία πρότεινε στη γυναίκα κοινωνική αφάνεια και σεμνότητα. Δυστυχώς, η περιποίηση της εποχής στόχευε κυρίως στην ταξική διάκριση. Η φτωχολογιά, που ολημερίς δούλευε στα χωράφια και τους αμπελώνες, χαρακτηριζόταν από ηλιοκαμένα κορμιά. Η άρχουσα τάξη, και κυρίως οι γυναίκες της, έπρεπε να διαφέρει. Γεννιέται, λοιπόν, το κατάλευκο πρόσωπο, που το αποκτούσαν όχι μόνον αποφεύγοντας τον ήλιο, αλλά και βάφοντάς το με κρέμες και πούδρες άκρως επικίνδυνες, αν αναλογιστεί κανείς ότι μεταξύ των υλικών περιελάμβαναν και το μόλυβδο. Οι άνθρωποι του Μεσαίωνα αγαπούσαν το μπάνιο. Το σαπούνι τους ήταν ένα μείγμα από λίπος αρνιού, στάχτη ξύλου ή ποτάσα και σόδα. Το 12ο αιώνα, τα σαπούνια έγιναν πιο σκληρά και περιείχαν ελαιόλαδο, σόδα, μοσχολέμονο και αρωματικά βότανα.

Ρουζ για... άνδρες

Η περιποίηση του προσώπου, ως τρόπος ένδειξης της κοινωνικής θέσης, υιοθετήθηκε και κατά την Αναγέννηση, που κατήργησε ωστόσο τα λουτρά, τα οποία παρέμειναν κλειστά ως τη Γαλλική Επανάσταση. Ηταν η εποχή που τα αρώματα παρουσίασαν άνθηση, καθώς είχαν αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό την καθαριότητα με νερό και σαπούνι. Το μακιγιάζ καλλιεργήθηκε, επίσης, τόσο πολύ, που το χρησιμοποιούσαν ακόμη και οι άνδρες. Η γυναίκα του 18ου αιώνα είχε πλέον στη διάθεσή της το κερί για αποτρίχωση -εμφανίστηκε το 1742-, άλειφε το πρόσωπο με στουπέτσι και το τόνιζε με έντονο κόκκινο στα χείλη και τα μάγουλα.
Η αρρώστια σού πάει πολύ
Από το 19ο αιώνα και μετά, τα υπερατλαντικά ταξίδια, η άνθηση του θεάτρου, του χορού και, κυρίως, του κινηματογράφου έδωσαν μια άλλη διάσταση στον κόσμο της περιποίησης. Παράλληλα, οι ιατρικές ανακαλύψεις έβαλαν φραγμό σε σειρά από καταστροφικούς χυλούς και σκόνες κι έδωσαν πραγματικό νόημα σε αυτό που λέμε ομορφιά και υγεία.
Ωστόσο, στις αρχές του 1900 γίνεται μόδα το χλωμό πρόσωπο που εμφάνιζαν οι χτυπημένες από φυματίωση γυναίκες. Ξαφνικά «it was chic to look sick». Οι κυρίες που δε νόσησαν από τη θανατηφόρο ασθένεια, προκειμένου να μοιάσουν στις άρρωστες, έπιναν ξύδι και αρσενικό και έριχναν το δηλητηριώδες υγρό μπελαντόνα στα μάτια τους. Στόχος, να διαστείλουν την κόρη και να αποκτήσουν ένα ονειρικό, ομιχλώδες βλέμμα. Μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος, αλλά όχι κι έτσι, βρε κορίτσια…

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο

2007-05-27T01:42:00.000-07:00

Της Σόνιας Ταλαντινού

Τον τελευταίο καιρό έχει γίνει πολύ της μόδας όλοι να ισχυρίζονται ότι πιο σημαντική από την εξωτερική ομορφιά είναι η εσωτερική. Καθώς, βέβαια, συμφωνώ απόλυτα με την άποψη του Οσκαρ Ουάιλντ ότι «μόνο οι ρηχοί δε δίνουν σημασία στην εξωτερική εικόνα, καθώς τα μεγαλύτερα μυστήρια του κόσμου είναι ορατά», θα διαφωνήσω με τη mainstream τάση της εποχής.
Ακούς σε συνεντεύξεις να λένε οι περισσότεροι άντρες και γυναίκες ότι για την επιλογή συντρόφου τους κοιτάνε μεν το εξωτερικό, αλλά κυρίως την καλή ψυχή. Και πώς θα το μάθεις αυτό στα τρία ραντεβού; Ε; Ή μήπως είσαι μαζόχας και γουστάρεις να ξυπνάς και να αντικρίζεις δίπλα σου τον Κουασιμόδο; Δηλαδή, η Χιονάτη ήταν χαζή που δεν έκατσε μ' έναν από τους επτά ζουμπάδες νάνους -όσο καλοί κι αν ήταν- και πήρε το δίμετρο το παλικάρι και χάθηκαν στο φεγγαρόφωτο ή δεν είχε γούστο; Και στις ταινίες ακόμα -που 'ναι βγαλμένες απ' τη ζωή- το βλέπεις. Η πρωταγωνίστρια δε μένει σχεδόν ποτέ με τον κολλητό της, το χοντρούλη και κακοντυμένο συμπαθητικό τύπο. Συνήθως επιλέγει το θεό, κι ας της έκανε τη ζωή πατίνι, δεν έχει καμία σημασία.
Πάντοτε πίστευα ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Αν δεν ήταν σημαντική, άλλωστε, δε θα πλήρωναν για να την αποκτήσουν. Και μόνο το γεγονός ότι υπάρχουν επαγγελματίες όμορφοι -μοντέλα- αποδεικνύει την αξία της.
Κάτσε και σκέψου μόνο ποια ασυνείδητη αντίδραση έχεις όταν βλέπεις ένα όμορφο πρόσωπο και ποια στην αντίθετη περίπτωση. Ολα τα άλλα -του τύπου εξαιρετικό παιδί, καλή ψυχούλα- βαριά τα ακούω, παρηγοριά στον άρρωστο... Και μην τολμήσεις να μου μιλήσεις περί ρατσισμού, γιατί όλοι είμαστε βαθιά ρατσιστές.
Στα περιοδικά και τις διαφημίσεις χρησιμοποιούν μοντέλα ή κοινώς αποδεκτά όμορφα πρόσωπα και όχι τη Μαρία την άσχημη.
Οταν κοιτιόμαστε στον καθρέφτη, δεν ψάχνουμε συνήθως να βρούμε το κέρατο στο κεφάλι, αλλά αν δείχνουμε όμορφοι.
Συνήθως ρωτάμε κάποιον: «Είμαι όμορφη;». Ακόμη και το μικρό κοριτσάκι στη μαμά του κάνει την ίδια ερώτηση.
Τα κοπλιμέντα επινοήθηκαν για τους όμορφους. Οταν οι άντρες βλέπουν στο δρόμο μία κοπέλα και λένε: «Πο πο, ένα μωρό», το λένε συνήθως για μια εντυπωσιακή και καλοντυμένη κι όχι γιατί μόλις αντίκρισαν τη Σαπφώ Νοταρά.
Οταν τρέχουμε στο κομμωτήριο να χτενιστούμε ή στην αισθητικό για κούρες ομορφιάς, έχουμε μοναδικό στόχο να δείχνουμε πιο ωραίες.
Στα επαγγελματικά, μια όμορφη κοπέλα που έχει και τον «τρόπο» της μπορεί να ανεβεί πολύ πιο γρήγορα και να πετύχει το στόχο της.
Ενας άντρας στο ωραίο του, το όμορφο και το κομψό σίγουρα θα τραβήξει περισσότερα βλέμματα και θα γίνει αντικείμενο επιθυμίας ή προσέγγισης.
Κακά τα ψέματα. Ομορφα είναι και τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια σε ανοιχτές αποχρώσεις, και οι καλοσχηματισμένες μύτες, και τα ζουμερά χείλη, και τα πλούσια μαλλιά, και το αρμονικό πρόσωπο, και οι καλοσχηματισμένοι κοιλιακοί και τετρακέφαλοι, και τα ίσια μακριά πόδια, και τα καλοσχηματισμένα οπίσθια, και το στητό στήθος.
Η ομορφιά είναι αυτό που θα τραβήξει το βλέμμα σου σε κάποιον τα πρώτα λεπτά πριν τον γνωρίσεις κι όχι το μυαλό ή η ψυχή του. Κι αυτό επειδή μάλλον εκείνη τη στιγμή δεν έχεις διάθεση να τετραγωνίσεις τον κύκλο ούτε να μιλήσεις για το στρουκτουραλισμό στην τέχνη.
Το να είσαι ή να προσπαθείς να γίνεις όμορφος είναι ωραίο: α) γιατί όλοι σε αντιμετωπίζουν με χαμόγελο, β) γιατί η ομορφιά είναι η μόνη αυταπόδεικτη αξία που μοιράζεσαι με όλους.

Υ.Γ. Ακου να δεις τώρα. Μόλις θυμήθηκα αυτό που μου λέει η μαμά: «Μην κοιτάς τα στραβά μου πόδια, κοίτα την ίσια μου την τύχη».

Αύρα

2007-05-27T00:39:00.000-07:00

Κι εκεί που διασκεδάζατε με την παρέα σας σ' ένα κατάμεστο ρεστοράν, το βλέμμα σας αιχμαλωτίστηκε από μια γυναίκα, όχι ιδιαίτερα όμορφη, που πέρασε από δίπλα σας. Ηταν ο τρόπος που περπατούσε, το στήσιμο του κορμιού της, ο αέρας της...

της Αλεξάνδρας Γωγούση - Σκανδάλη

Λίγο αργότερα, αντιπαθήσατε τον, κατά τα άλλα άψογο και επαγγελματία, σερβιτόρο που σας εξυπηρετούσε. Δύο άτομα άγνωστα, κι όμως το ένα «σκλάβωσε» το βλέμμα σας, ενώ το άλλο, παρά την εξαιρετική συμπεριφορά του, το απώθησε. Τι άραγε προκάλεσε αυτά τα συναισθήματα; Δεκαετίες πριν, ο Σοβιετικός Συμεών Κίρλιαν, προσπαθώντας να επιδιορθώσει ένα μηχάνημα ανίχνευσης ηλεκτρισμού, έδωσε σε κάποιον εθελοντή να κρατήσει δύο ηλεκτρόδια. Εκπληκτος, λοιπόν, διαπίστωσε ότι παράξενα φώτα εκπέμπονταν από τη μεριά του εθελοντή. Αμέσως απαθανάτισε το γεγονός και αποτύπωσε στο φιλμ την ακτινοβολία αυτήν, την αύρα του.

Οι άγιοι, τα μωρά, τα ζώα

Κάθε άνθρωπος, πέρα από το φυσικό του σώμα, έχει κι ένα ενεργειακό πεδίο, αυτό που εκπέμπει. Αύρα είναι η φωτεινή ενέργεια που περιβάλλει το σώμα μας ή αλλιώς το βιοενεργειακό μας πεδίο. Ψάχνοντας στοιχεία, θυμήθηκα το φωτοστέφανο των αγίων στις αγιογραφίες. Οι άγιοι ήταν άτομα με ιδιαίτερα χαρίσματα και πολλή ενέργεια. Την ενέργειά τους αυτήν πιθανώς να την μετέδιδαν με το άγγιγμα και να απάλυναν τον πόνο. Επίσης, κάποιο γιατροί συμφωνούν πως μερικές φορές οι ασθενείς τους δεν μπορούν να τους υποδείξουν πού πονούν, αλλά τους περνάει ο πόνος μόλις τους αγγίξουν. Τέλος, βρήκα, τη λύση σε κάτι που με προβλημάτισε αρκετές φορές. Οταν ένα μωρό κλαίει, μπορεί να αλλάζει αγκαλιές και μόνο σε ενός να σταματήσει. Μήπως, λοιπόν, δεν είναι η μυρωδιά το χαρακτηριστικό που αντιλαμβάνονται τα μωρά, αλλά η αύρα αυτών που τα κρατούν; Πολλές φορές, επίσης, αναρωτήθηκα πώς τα ζώα αντιλαμβάνονται τα συναισθήματά μας, ακόμη κι όταν τα κρύβουμε επιτυχώς από τους ανθρώπους. Μήπως και σ' αυτό το ερώτημα η απάντηση είναι η αύρα;
Απαντήσεις σε αυτά και πολλά ακόμη ερωτήματα μου έδωσε η maestra di bioterapia Νόνα Χουμπαρλιάν - Νίκα, η οποία, εκτός των άλλων, διαθέτει ένα μηχάνημα που φωτογραφίζει την αύρα και καταγράφει τη συναισθηματική, ψυχική και νοητική μας κατάσταση.

Τι είναι τελικά η αύρα;

Αύρα ονομάζουμε τη ζώσα μορφή ενέργειας που εκπέμπουμε, δηλαδή το βιοενεργειακό μας πεδίο, στο οποίο καταγράφεται η συναισθηματική, ψυχική και νοητική μας κατάσταση. Προς Θεού, δεν πρόκειται για κάτι μαγικό ή μελλοντολογικό! Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένη και είναι δυνατή η φωτογράφησή της.

Δηλαδή, αλλάζει ανάλογα με την κατάστασή μας;

Φυσικά! Μερικές στιγμές δεν αισθανόμαστε γεμάτοι ενέργεια και άλλες αδύναμοι και κουρασμένοι; Επίσης, το άγχος επηρεάζει πολύ την αύρα, αλλά και όλες οι αρρώστιες, συμπεριλαμβανομένων και των ψυχικών.

Είστε ένα άτομο που «διαβάζει» την αύρα. Ποιον μπορεί να βοηθήσει αυτό;

Θα ήταν ανώφελο απλώς και μόνο να μπορώ να «διαβάσω» την αύρα. Για μένα είναι εξαντλητικό. Γιατί χωρίς να το θέλω, καθημερινά «διαβάζω» τον άλλο, αντιλαμβάνομαι τα προβλήματά του και στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να βοηθήσω. Στο δρόμο, στην αγορά, σε συγκεντρώσεις. Αυτό με εξαντλεί, αλλά με αποφορτίζει συχνά. Κάποιες φορές, που βρήκα το κουράγιο και υπέδειξα σε αγνώστους να έρθουν να με βρουν για να «αποκατασταθούν», αρχικά μου μίλησαν απότομα και με άσχημα λόγια. Τους έδωσα την κάρτα μου και τους υποσχέθηκα ότι δε θα τους πάρω αμοιβή. Κάποιοι ήρθαν και αποκαταστάθηκαν. Αυτό είναι το χάρισμά μου, μπορώ να διορθώνω την αύρα των ανθρώπων. Γι' αυτό έβαλα σκοπό να χτίσω ένα κέντρο, όπου θα μπορώ, χωρίς αμοιβή, να γιατρεύω όσους δεν έχουν χρήματα.

Το χάρισμα αυτό κληρονομείται ή διδάσκεται;

Ευτυχώς που μου κάνετε αυτήν την ερώτηση, για να αποκαταστήσω τις σχέσεις μου με κάποιους συγγενείς. Τα χαρίσματα ή τα έχεις ή δεν τα έχεις. Τις προάλλες, μου ζητήθηκε να εκπαιδεύσω ένα συγγενή. Φυσικά αρνήθηκα, αφού δε διέκρινα κανένα σχετικό ταλέντο. Μα είναι δυνατόν να «διδάσκεται» ένα χάρισμα; Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να δω σε κάποιους αν έχουν το χάρισμα και δεν το έχουν αντιληφθεί και να τους εκπαιδεύσω. Ηδη το έχω κάνει. Οχι μόνο να βλέπουν την αύρα, αλλά και να την διορθώνουν. Το να βλέπει κανείς την αύρα δεν είναι και πολύ δύσκολο. Θέλει λίγη εξάσκηση και προσοχή. Το να τη «διαβάζει», να εντοπίζει τα προβλήματα και να τα διορθώνει, αυτό απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες.

Παρακολουθώντας κάποιον στην τηλεόραση, βλέπετε την αύρα του;

Βεβαίως. Οπως κάποιος διαβάζει με τα μάτια του ένα βιβλίο, έτσι κι εγώ «διαβάζω» την αύρα.

Και τι μπορεί να «διαβάσετε»;

Το στρες, τις ψυχοσωματικές ασθένειες και ψυχολογικές διαταραχές, αν είναι αλκοολικός, ναρκομανής ή φιλάνθρωπος, αν έχει προδιαγραφές για πολιτικός, αν έχει πνευματικά χαρίσματα, αν έχει καλλιτεχνική φλέβα. Ανάλογα, λοιπόν, με το τι βλέπω, μπορώ να τον κατευθύνω προς τα εκεί που έχει κλίση. Για παράδειγμα, αν δω ένα παιδί φωτισμένο πνευματικά (στη φωτογραφία αυτό φαίνεται με άσπρο φως που έρχεται από ψηλά και κατευθύνεται προς το κεφάλι του), θα πω στη μητέρα του να το ζορίζει με το διάβασμα, γιατί έχει τα προσόντα να γίνει άριστος επιστήμων. Ασχετα με τα αποτελέσματα του σχολείου, όπου το παιδί μπορεί απλώς να τεμπελιάζει.

Είναι δυνατόν κάποιος να επηρεάσει την αύρα μας;

Αν το άτομο έχει υποστεί «γείωση», δηλαδή τη διαδικασία που σταθεροποιεί την υγιή αύρα του, κανείς δεν μπορεί να την επηρεάσει. Αλλιώς, φυσικά. Δεν έχετε ακούσει για άτομα που αρρωσταίνουν χωρίς οργανικά προβλήματα;

Είναι δυνατόν να μας επηρεάσει η αύρα των άλλων;

Βεβαίως. Κι αν η επίδραση είναι του ίδιου επιπέδου και θετική, έχει καλώς. Αλλιώς, πρέπει να απομακρυνθούμε από το άτομο. Κι αν αυτό δεν είναι εφικτό, ε, τότε ας κάνουμε την προσευχή μας!

Η διατροφή και η άθληση σχετίζονται με την αύρα;

Η υγιεινή ζωή είναι λογικό να δίνει ενέργεια στον οργανισμό. Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι αν υπάρχει ένα ψυχικό νόσημα, θα επηρεαστεί η αύρα μας από τη διατροφή και την άθληση και θα θεραπευτεί. Απλώς, το άτομο θα είναι σε καλύτερη κατάσταση από ό,τι θα ήταν σε αντίθετη περίπτωση.

Εσείς πώς βελτιώνετε τη διαταραγμένη ή ασθενή αύρα; Τι ακριβώς κάνετε;

Το άγχος, η μόλυνση του περιβάλλοντος, το κάπνισμα, η κατάχρηση φαρμάκων, το αλκοόλ και η κακή διατροφή προκαλούν πλήθος ασθενειών. Ο άνθρωπος, χωρίς να το καταλαβαίνει, καταφεύγει στη βιοθεραπεία. Πονάει το δόντι μας; Βάζουμε το δάχτυλο στο δόντι. Πονάει η κοιλιά; Βάζουμε το χέρι στην κοιλιά. Οι βιοθεραπευτές προσπαθούμε να επαναφέρουμε την αρμονία σώματος και ψυχής, να εξισορροπηθούμε βιοενεργειακά. Το βιοενεργειακό μας πεδίο αλληλεπιδρά και σχετίζεται άμεσα με το ηλεκτρομαγνητικό μας πεδίο, μέσω των βιοφωτονίων (σωματίδια που είναι φορείς ζωτικών πληροφοριών για τον οργανισμό). Το βιοενεργειακό πεδίο εκτείνεται σε σημαντική απόσταση από το σώμα, ανάλογα με το πνευματικό επίπεδο του κάθε ανθρώπου, παρουσιάζοντας διάφορα στρώματα. Μέσω της αύρας απεικονίζονται επτά βασικά στρώματα, που αντιστοιχούν στα επτά βασικά κέντρα chakra (αιθέρια αύρα, συναισθηματική, διανοητική, αστρική, αιθέριων προτύπων, καθερικών προτύπων και ουράνια). Με τη θεραπεία ασφαλίζονται σταθερά τα στρώματα αυτά, «κλείνουν» τα τσάκρα, ώστε να μην προσβάλλονται.

Μπορούμε να διακρίνουμε κάποια ασθένεια προτού εμφανιστεί;

Αποδεδειγμένα οι παθολογικές αλλοιώσεις στην αύρα μπορούν να καταγραφούν, πριν κρυσταλλοποιηθούν και εμφανιστούν οι ασθένειες στο σώμα. Ο γιατρός Κίλνερ κατέγραψε πρώτος το βιοενεργειακό μας πεδίο, επιβεβαιώνοντας ότι αυτό ελέγχει το υλικό. Αυτό σημαίνει ότι ένας έμπειρος βιοθεραπευτής μπορεί να διακρίνει την εμφάνιση κάποιας ασθένειας.

Η αυτοπεποίθηση έχει σχέση με την αύρα;

Ναι, πολύ μεγάλη. Ενα άτομο με έντονη αυτοπεποίθηση έχει έντονη αύρα. Αντίθετα, ένα άτομο με συρρικνωμένη αυτοπεποίθηση αισθάνεται ανασφάλεια και άγχος, οπότε η αύρα του είναι άτονη.

Ολοι οι ζωντανοί οργανισμοί έχουν αύρα;

Φυσικά, όλα τα ζώα και τα φυτά. Υστερα από έρευνα του Πανεπιστημίου της Κρήτης σε νεκρούς, διαπιστώθηκε ότι σε μερικούς από αυτούς υπήρχε αύρα ως και πέντε ημέρες μετά το θάνατό τους!

Σάρον Στόουν

2007-05-27T00:24:00.000-07:00

Υπάρχουν μονάχα δύο τρόποι για να προσεγγίσεις το «φαινόμενο» Σάρον Στόουν: είτε αφήνεις την εικόνα της μοιραίας γυναίκας να απλωθεί σαν προστατευτικό σεντόνι γοητείας πάνω από κάθε ανδρική (και γυναικεία ενίοτε!) ονείρωξη, είτε κοιτάζεις αυτήν την πανέμορφη γυναίκα να κάνει τα πάντα για να βρεθεί δίπλα στα άστεγα παιδιά, στους ασθενείς με AIDS, στα θύματα του «Κατρίνα», στα προβλήματα της Αφρικής και γενικότερα οπουδήποτε υπάρχει ανθρώπινη ανημποριά.

Συνέντευξη στον Τάσο Ρέτζιο

Κάποιοι πιστεύουν πως και οι δύο προσεγγίσεις είναι... παραπλανητικές. Η εικόνα της femme fatale, λένε, είναι μια κατασκευή που δημιουργήθηκε το 1992 με το «Βασικό ένστικτο» κι έκτοτε φροντίζει η ίδια η Στόουν να την συντηρεί με μια μανιέρα που έχει περάσει και στην προσωπική της ζωή. Και όσο για το φιλανθρωπικό και ακτιβιστικό της ρόλο, αυτός, ισχυρίζονται, δεν είναι τίποτε άλλο από τον τρόπο που έχςι επιλέξει ώστε να υπάρχει στη δημόσια ατζέντα.

Αδικη κριτική. Κι αυτό το διαπιστώνεις με τον πιο εύγλωττο και διάφανο τρόπο, όταν την γνωρίσεις -κάπως- από κοντά, οπότε τελικά έχεις και μια τρίτη, περισσότερο ουσιαστική και γοητευτική προσέγγιση: η Σάρον Στόουν είναι μια πανέξυπνη, ευαίσθητη, αλλά και σίγουρη για τον εαυτό της πενηντάρα, η οποία σου δηλώνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι ποτέ δε θα έκανε κάτι που δε θα πίστευε, κάτι για το οποίο δε θα ήταν υπερήφανη· και το πλασάρισμα του εαυτού της συγκαταλέγεται σ' αυτά.

Μελαγχολική ομορφιά
Στο Βερολίνο τον περασμένο Φλεβάρη η Στόουν δεν ήρθε με την απαστράπτουσα γοητεία της αιώνια μοιραίας γυναίκας, αλλά με το μελαγχολικά χαμηλότονο βλέμμα που απαιτούσε μια ταινία στην οποία πίστεψε πολύ. Στην ταινία «Οταν ένας άνθρωπος πέφτει στο δάσος» του νεαρού σκηνοθέτη Ράιαν Εσλινγκερ ο χαρακτήρας της, η Κάρεν, είναι μια βαθιά καταθλιπτική γυναίκα, με εμμονές και έναν γάμο τον οποίο έχει «αποσαθρώσει» η σύμβαση και η απουσία ενός παιδιού που δεν ήρθε ποτέ. Ενας ρόλος που μοιάζει να πηγάζει από πολύ βαθιά για τη Στόουν, ίσως από κάπου που η γεμάτη μόντελινγκ, ρόλους και φήμη ζωή της έχει θάψει καλά τόσο καιρό.
«Η αλήθεια είναι πως δεν έχω πολλές τέτοιες αναφορές, αυτός ο χαρακτήρας δε θα μπορούσε να είμαι εγώ», σπεύδει να διευκρινίσει η Στόουν. «Αλλά δε μου είναι άγνωστη αυτή η ψυχολογία, δε μου είναι άγνωστη αυτή η παραίτηση, αυτή η απόγνωση. Και νομίζω ότι δεν είναι άγνωστη σε καμιά γυναίκα. Δεν ξέρω, μπορεί να είναι αλήθεια, μπορεί να είναι ο τρόπος που μας έχουν μάθει να “φερόμαστε ως γυναίκες”, αλλά όταν μια γυναίκα δεν έχει αποκτήσει παιδί, όταν συνειδητοποιεί ότι δε θα το αποκτήσει ποτέ, παύει να είναι... ανέμελη. Θέλει κότσια, δύναμη, για να μπορέσεις να συνεχίσεις, να μπορέσεις να υπάρξεις χωρίς τις συμβάσεις της κοινωνίας ή χωρίς τις δικές σου ανάγκες. Προσωπικά θα σας απαντήσω ότι... δεν μπορείς! Είναι ένα διαρκές έλλειμμα που πρέπει να μάθεις να το κουβαλάς. Ακούγεται θλιβερό, αλλά δεν είναι πάντα: ο άνθρωπος μαθαίνει να ξεχνάει, να ξεχνιέται»...
Ναι, είναι μάλλον εμφανές πως η πανέμορφη, αισθησιακή και δυναμική μοιραία γυναίκα έχει μπολιαστεί με μπόλικη πίκρα - όχι τόση, βέβαια, ώστε να σπάσει η ομορφιά της με τον τρόπο που βλέπουμε στην ταινία. «Η καριέρα μου δεν είχε πάντα δόξα και λάμψη. Είχε μεγάλες χαρές, αλλά είχε και τεράστιες απογοητεύσεις. Ενιωσα συχνά πως πέφτω, πως βυθίζομαι ολοκληρωτικά, πως δε θα μπορέσω ποτέ να σηκωθώ. Αλλά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα κατάφερα».

Καμιά συνταγή για το πώς γίνεται αυτό;

Είναι στιγμές που νιώθουμε τόσο πιεσμένοι και τόσο αποκαμωμένοι, που χάνουμε την αίσθηση του ποιοι πραγματικά είμαστε, του τι πραγματικά θέλουμε. Πέφτουμε κάτω και για να σηκωθούμε πρέπει να κάνουμε ένα μεγάλο ταξίδι, πρέπει να θυμηθούμε πως ανήκει και σ' εμας ο κόσμος. Και σε τελική ανάλυση, αυτό που βαθιά πιστεύω είναι ότι δεν έχει σημασία το πώς πέσαμε, το πώς φτάσαμε ως εδώ, αλλά το πώς θα σηκωθούμε!

Και καμιά φορά βοηθάει και... το «Βασικό ένστικτο», έτσι;

Να ξεκαθαρίσω κάτι: εκτιμώ απεριόριστα εκείνη την ταινία, ακόμη κι όταν πολλοί μου επισημαίνουν πως δεν είναι κάτι που με προσδιορίζει. Χαίρομαι που εκείνο το φιλμ είχε τέτοια ισχυρή απήχηση, που μου έδωσε τη δυνατότητα να αποκτήσω τέτοια «δύναμη», ώστε να μπορώ να κάνω τέτοιου είδους ταινίες, όπως είναι το «Οταν ένας άνθρωπος πέφτει στο δάσος».

Δεν εγκλωβιστήκατε ποτέ στο πρότυπο εκείνης της ταινίας;

Εγώ όχι, οι άλλοι συνηθίζουν να το κάνουν αυτό! Οπως είπα και στους δημοσιογράφους πριν, είναι σαν αυτό που είχε πει η Ρίτα Χέιγουορθ για τους άνδρες -που κοιμούνται μ' ένα μύθο και ξυπνάνε μ' εμένα! Ομως, σύμφωνοι, κινούμαστε σε μια τέτοια βιομηχανία θεάματος που δύσκολα μπορείς να απεμπλακείς από την εικόνα που στην καλύτερη περίπτωση έχεις πλάσει, στην πιο συνηθισμένη στην έχουν πλάσει. Κινείσαι κι εσύ εκεί, μπαίνεις σ' ένα ρόλο και χωρίς να το καταλάβεις κάποια μέρα ο ρόλος σου είσαι ήδη εσύ. Λέω πως καμιά φορά το ξεπερνάω. Λέω....

Και γιατί όλη αυτή η έκρηξη φιλανθρωπίας; Μήπως επιτάσσεται κι αυτό από τη βιομηχανία σας;

Και να επιτάσσεται, αλλάζει κάτι; Δε βοηθιούνται κάποιοι άνθρωποι, δεν κερδίζεται κάτι; Εντάξει, μπορεί κάποιος να σκεφτεί ότι αυτό θα μπορούσε να είναι ένα άλλοθι για κάποιους αδρανείς φορείς, και πολλές φορές είναι, αλλά όπως και να 'χει και με οποιαδήποτε συνθήκη, εγώ είμαι με τους αδύναμους! Είμαι με το μικρό παιδί στην Αφρική που πεθαίνει από την έλλειψη νερού το 2007 και είμαι με τον ασθενή με AIDS που αντιμετωπίζεται ως κατάρα. Και είμαι μαζί τους, γιατί αυτό με κάνει και νιώθω πιο δυνατή, μου δίνει ενέργεια, μου υπενθυμίζει ότι είμαι ζωντανή. Το κάνω και για μένα και ίσως γι' αυτό θα έκανα τα πάντα γι' αυτούς τους σκοπούς.

Οταν τελειώσουν όλη αυτή η φήμη, η δόξα, οι ρόλοι, βλέπετε ότι μπορεί να περάσετε και από καταστάσεις σαν αυτές της ηρωίδας που υποδύεστε;

«Πώς μπορώ να το ξέρω; Λόγω... ηλικίας, όμως, μπορώ να φανταστώ ότι μια αίσθηση απόγνωσης, μια έλλειψη νοήματος και μια μικρή κατάθλιψη, ε, θα την περάσω! Αλλά, ευτυχώς, ακόμη δεν έχουν καταλάβει ότι μεγάλωσα!

Το γαλατικό χωριό της πανεπιστημιούπολης

2007-05-22T02:45:00.000-07:00

Κεντρική βιβλιοθήκη ΑΠΘ

του Αλέξανδρου Σαλαμέ (adisalames@yahoo.com)
Φωτο: Γρηγόρης Σιαμίδης

Οι φυλές

Από τα 1.732 - μετρημένα - καθίσματα της Κεντρικής Βιβλιοθήκης έχει περάσει στην κυριολεξία η σάρα και η μάρα. Κάνοντας μία πρόχειρη σούμα, κατέληξα σε τέσσερις βασικές κατηγορίες ανθρώπων που λυμαίνονται νυχθημερόν το χώρο της Κεντρικής. Πάμε να τους γνωρίσουμε.

Οι ξεχασμένοι

Κάποιο Σάββατο του Απριλίου, 9 το βράδυ. Καλά, είναι δυνατόν; Ποιος μπορεί, αντί να την πέφτει στο σπίτι για να δει το «Deal» ή να βρίσκεται ήδη κάπου έξω για καφέ, να διαβάζει στην Κεντρική; Κι, όμως, αγαπητέ, περίεργε αναγνώστη. Κύριοι, αρκετά πάνω των άντα, με μεράκι για διάβασμα, ελαφρώς ιδιαίτεροι τύποι, Αφρικανοί, αλλά και πάσης εθνικότητας, φοιτητές Στρατιωτικής Ιατρικής, γιατροί που χρωστάνε τα κέρατά τους, βρίσκονται εκεί ακόμη και τις πιο περίεργες ώρες. Και τι άλλο να κάνουν, θα μου πεις. Εκεί τουλάχιστον, γνωρίζονται μεταξύ τους και μπορεί να πάνε και για καμιά μπίρα μετά.

Οι πρωτοετείς

Η συγκεκριμένη φυλή κυκλοφορεί σε αγέλες. Κυμαίνονται από 15 ώς και 30 άτομα, μιλάνε δυνατά και περπατάνε σαν να τους ανήκει όχι μόνο η Κεντρική, αλλά κι ο κόσμος όλος. Τους συγκεκριμένους μπορεί και να τους πετύχεις στα μέσα της χρονιάς να είναι μαζεμένοι στα μπροστινά τραπέζια, να δουλεύουν καμιά τσιχλοεργασία, φωνάζοντας, πετώντας χαρτάκια και στέλνοντας μηνύματα στο κινητό. Κατά την περίοδο της εξεταστικής δε, κληρώνουν κάθε βράδυ έναν άτυχο, που θα σηκωθεί στις 8 με δύο τσάντες βιβλία για να πιάσει θέση για τους υπόλοιπους. Ολα αυτά, βέβαια, μέχρι το τρίτο έτος. Τότε, η παρέα συρρικνώνεται στο 1/5, αφού οι περισσότεροι είτε κάνουν σχέση και γίνονται μπουχός ή απλά μαζεύονται πιο πολύ σπίτια τους.

Το φυτώριο

Οι λίγοι και καλοί μελλοντικοί νομπελίστες της υπόθεσης. Μαζεμένοι στην αριστερή γωνία της Βιβλιοθήκης, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα της ακαδημαϊκής μπασκλασαρίας, χτυπάνε τα διαβασματικά 12ωρα για την πλάκα. Αν δε, κάποιος απλός θνητός κάνει το λάθος να καθίσει μαζί τους την «έκατσε». Κινητά, ψίθυροι, ακόμη και δυνατό ξεφύλλισμα στις σελίδες κομμένα. Ούτε για κατούρημα δεν μπορείς να σηκωθείς και να πας καλά καλά, αφού θέλει 5 λεπτά περπάτημα για να βρεθείς στις τουαλέτες από αυτό το ερημητήριο.

Οι «ναι μεν αλλά»

Η, πλέον, πολυπληθής φυλή της Κεντρικής. Είναι αυτοί που προετοιμάζονται ψυχολογικά όλη τη χρονιά για να περάσουν 10 μαθήματα, να πάρουν το πτυχίο στην ώρα τους και να κάνουν περήφανους τους γονείς τους κι όλο τους το σόι. Οπως, όμως, καταλαβαίνεις φίλε αναγνώστη, τίποτα σε αυτή τη ζωή δε γίνεται όπως το θέλουμε. Αντ’ αυτού, περνούν τις περισσότερες ώρες της ημέρας χυμένοι στις καρέκλες του κυλικείου και μόλις αρχίσει να πέφτει η νύχτα, αγχώνονται και γυρίζουν στη θέση τους για να διαβάσουν. Αλλά εκεί είναι ακόμα χειρότερα. Σαν άλλοι ζωντανοί-νεκροί πηγαινοέρχονται ανάμεσα στα τραπέζια, μπας και βρουν κανένα γνωστό ή είναι με το ρολόι στο χέρι για να περάσει κανένα μισάωρο και να βγουν για το πεντάλεπτο του τσιγάρου. Οπως καταλαβαίνεις, τα 5 λεπτά εύκολα γίνονται 2,5 ώρες και… ραντεβού το Σεπτέμβριο.

Θα πιούμε κάνα καφέ;

Καλά καταλάβατε. Εφτασε η ώρα του κυλικείου της Κεντρικής. Οσα μεταλλικά τραπεζάκια και καρέκλες και να μπουν, όταν ανοίξει ο καιρός και μαζί με τις ζέστες έρθει και η εξεταστική, ποτέ δε θα είναι αρκετά. Αν πάλι δε σιχαίνεσαι να κάτσεις κάτω, προτείνω ανεπιφύλακτα να πάρεις τον καφέ και να την πέσεις στα γρασίδια απέναντι από την κεντρική είσοδο. Οσον αφορά τις τιμές, η πρώτη φορά που σύσσωμο το φοιτητικό κίνημα, ανεξάρτητα κομματικού σχηματισμού και σχολής, πρόβαλε σθεναρή αντίσταση ήταν όταν πήγε να ανεβεί η τιμή του φραπέ, από το 1 ευρώ που είναι τώρα. Και τα κατάφερε.

«Εεεε… βασικά τι σχολή είσαι;»

Και άλλες τέτοιες κλισεδιές φεύγουν από τα στόματα αγοριών και κοριτσιών. «Δεν την παλεύω που δεν την παλεύω», σου λέει ο νεολαίος, «δεν την πέφτω σε κάνα γκομενάκι, μπας κι έχω κίνητρο να έρχομαι;». Αποτέλεσμα, οι μεν κοπέλες να σκάνε μύτη ντυμένες στην τρίχα, με το μαλλί φουλ κομμωτηρέ, τα δε αγόρια φορώντας την τελευταία τρεντιά μπας και συγκινήσουν την πιτσιρίκα που τους γυάλισε.

Κωδικός: Τακούνι

Κι εκεί που είσαι χωμένος μέσα στην «Εισαγωγή στην Παιδαγωγική» με κλειστό το κινητό και σημείωμα «Μη με ενοχλείτε», ένας ήχος ακούγεται από μακριά. «Κλαπ κλαπ». «Αποκλείεται», λες και συνεχίζεις να διαβάζεις. «Κλαπ κλαπ». Είσαι πλέον σίγουρος. Το «κλαπ» γίνεται πιο ρυθμικό και έντονο, μέχρι που περνάει από μπροστά σου η συμφοιτήτρια, που έρχεται κάθε πρωί κοκέτα στη σχολή, η οποία ψάχνει σε όλη τη βιβλιοθήκη να βρει την κολλητή της για να κάτσουν μαζί. «Την ηλίθια, με διέκοψε», σκέφτεσαι και βάζεις ένα φιλτράκι στο στόμα σου, καθώς σηκώνεσαι για το 42ο σου διάλειμμα.

Μήπως έχεις χαρτομάντιλα;

Για το τέλος, άφησα τις τιμημένες τουαλέτες της Κεντρικής. Πέρα από το καθημερινό σιχτίρισμα των καημένων των καθαριστριών, που σε full season δεν προλαβαίνουν να σταθούν, ξεχωριστή μνεία πρέπει να γίνει για τα συνθήματα που γράφονται στον ιερό αυτό χώρο. Τηλέφωνα για ραντεβού, πολιτικά συνθήματα, συνθήματα για ομάδες, ερωτήσεις που περιμένουν απάντηση, μέχρι και πιθανοί αριθμοί κυκλοφορίας ασφαλιτών βρίσκεις γραμμένα στους 4 τοίχους των 5 τουαλετών της βιβλιοθήκης. Χαρά στο κουράγιο αυτού που θα τα καθαρίσει στο τέλος της χρονιάς.

Οι πρωταγωνιστές

Ποιοι άλλοι από τους ίδιους τους φοιτητές. Τέσσερις από αυτούς συστήνονται και απαντάνε στις εξής απορίες:
1. Ποια ήταν η πρώτη σκέψη που έκανες στο «παρθενικό ντεμπούτο» σου στην Κεντρική;
2. Τι σου έρχεται πριν απ' όλα στο μυαλό όταν ακούς Κεντρική Βιβλιοθήκη;
3. Τρεις λόγοι για να πάει κανείς Κεντρική;
4. Τρεις λόγοι για να μην πάει κανείς Κεντρική;

Χριστίνα, 2ο έτος Πληροφορικής ΑΠΘ
1. Πρώτα απ' όλα σκέφτηκα, ότι μου αρέσει εδώ, γιατί έχει πολύ νέο κόσμο.
2. Η παρέα μου και το χαβαλέ που κάνω μαζί τους, όταν ερχόμαστε για να διαβάσουμε.
3. Βλέπεις τους άλλους να διαβάζουν και πιέζεσαι για να διαβάζεις κι εσύ. Είναι ευχάριστο το περιβάλλον. Γνωρίζεσαι με κόσμο.
4. Το μόνο αρνητικό είναι ότι καμιά φορά δεν μπορείς να συγκεντρωθείς.

Αννα, 2ο έτος Πληροφορικής, ΑΠΘ
1. «Πόπο, άδεια είναι». Αλλά δεν ήταν εξεταστική ακόμα. Μετά γέμισε κόσμο.
2. Το κυλικείο!
3. Μπορείς να διαβάσεις με την άνεσή σου. Παίρνεις κουράγιο από τους υπόλοιπους που «υποφέρουν» μαζί σου. Συνεργάζεσαι με τους συμφοιτητές σου.
4. Πολλές φορές παρασύρεσαι σε άπειρα διαλείμματα. Η «πασαρέλα» που γίνεται στις εξεταστικές. Οταν έχει πολύ κόσμο δεν παλεύεται».

Μανώλης, 4ο έτος Αρχιτεκτονικής, ΑΠΘ
1. Οτι είναι ωραίο μέρος για να γεμίζω τα κενά της μέρας μου, όταν δεν πάω για καφέ.
2. Και λόγω σχολής, ότι είναι το μοντέρνο αρχιτεκτόνημα των Φινέ και Παπαϊωάννου.
3. Η ψυχολογική στήριξη, όσων διαβάζουν. Η ψυχολογική υποστήριξη, όσων…βαριούνται. Οτι είναι κομβικό σημείο για ραντεβού.
4. Ενας και μοναδικός: αν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις, μην πας.

Χριστίνα, 2ο έτος Αρχιτεκτονικής, ΑΠΘ
1. Δεν έκανα και τις πιο ευχάριστες σκέψεις. Ηταν το μέρος που θα διάβαζα. Τι άλλο;
2. Ο θόρυβος από τα τακούνια!
3. Οι γνωστοί και φίλοι που συναντάς. Οτι με ένα ευρώ έχεις άπειρα τετραγωνικά από γρασίδι για να την πέσεις. Το δωρεάν Ιντερνετ.
4. Η οχλοβοή της εξεταστικής. Η μόνιμη ζέστη από τα καλοριφέρ. Το ότι πας για να διαβάσεις.

Και καλό σας διάβασμα!

Info

Η βιβλιοθήκη του ΑΠΘ ιδρύθηκε το 1927. Είναι η δεύτερη σε μέγεθος πανελλαδικά μετά την Εθνική Βιβλιοθήκη και μία από τις μεγαλύτερες στα Βαλκάνια.

265EDITO

2007-05-20T04:11:00.000-07:00

Είμαι από εκείνους που δε συμφωνούν με τα όσα γράφει και κυρίως με το πώς τα γράφει το εγχειρίδιο Ιστορίας της στ’ δημοτικού.

Ομως αυτό το πρόβλημα δεν το έχω μόνο με το συγκεκριμένο, αλλά με κάθε εγχειρίδιο του οποίου οι συγγραφείς είναι αναγκασμένοι να κόβουν και να ράβουν χιλιάδες σελίδες ιστορίας προσπαθώντας να την χωρέσουν στις λιγοστές του σελίδες. Ομως σ’ αυτό δε φταίνε οι συγγραφείς, αλλά όποιος νομίζει ότι το μάθημα μπορεί να στηριχθεί σε ένα βιβλιαράκι με περιλήψεις.
Η ιστορία δε μαθαίνεται από ένα τρέιλερ. Δεν μπορεί να συμπυκνωθεί η γνώση και η μνήμη σε έναν τόσο δα κύβο μυρωδικών. Κι αν έχει ΕΝΑ καλό αυτό το βιβλίο, είναι το ότι όλα αυτά τα παραδέχεται. Θέτει ερωτήσεις, προτείνει ασκήσεις, παραπέμπει σε άλλες πηγές, σε άλλα βιβλία, σε εφημερίδες. Αφήνει το σημαντικό κομμάτι της δουλειάς στα χέρια του δασκάλου.
Κι εδώ είναι το πρόβλημα που ζητάει λύση. Πόσο έτοιμος είναι ο δάσκαλος να πάρει την «ξηρά τροφή» ενός εγχειριδίου και να την μετατρέψει σε ζουμερή διδασκαλία, να προσθέσει όσα δε χώρεσαν στις λίγες σελίδες, να αφηγηθεί τα γεγονότα σαν να ‘ναι παραμύθι, να ξεχωρίσει το μύθο, που έχει τις ρίζες του στην αλήθεια, από την προπαγάνδα, που έχει φυτρώσει μέσα στα ψέματα; Κι ύστερα να πει στα παιδιά μας πως η Ιστορία δεν είναι απλώς ένα υποχρεωτικό μάθημα που άντε, τέλειωσε η χρονιά και το ξεχάσαμε, αλλά είναι ιερό δικαίωμα του καθενός από εμάς να ξέρουμε, να θυμόμαστε και να μεταδίδουμε στις επόμενες γενιές όλα όσα αφορούν το λαό μας, όλα όσα αφορούν τους λαούς του κόσμου…
Κι όχι, ούτε του εγχειριδίου ούτε και του δασκάλου ο ρόλος αρκεί.
Πόσο έτοιμοι είμαστε εμείς, οι γονείς, να δείξουμε στα παιδιά μας «το χώμα που πατούν να προσκυνούνε»; Οχι με το ζόρι, ούτε με «κορόνες» και προστάγματα, ούτε για να «ξεπετάξουν» το μάθημα, αλλά για γίνουν και τα ίδια κομμάτι της κοινής μας ιστορίας. Κι αυτό γίνεται, όταν τουλάχιστον ένας τοίχος του σπιτιού μας είναι καλυμμένος με βιβλία και η ιστορία ένα κυνήγι θησαυρού ανάμεσά τους. Αυτό γίνεται, όταν τουλάχιστον ένα Σαββατοκύριακο το μήνα αντί να τα πάμε σε ένα εμπορικό κέντρο, έναν πολυκινηματογράφο ή ένα φαστφουντάδικο, πάμε μαζί τους μια εκδρομή σε ένα κάστρο, σε μια αρχαία πολιτεία, σε ένα μουσείο έστω, να αγγίξουνε την πέτρα, να χαζέψουν το σπασμένο άγαλμα, το πήλινο παιχνίδι με το οποίο έπαιζαν συνομήλικα παιδιά πριν από 2.500 χρόνια. Αυτό γίνεται όταν οι γιαγιάδες και οι παππούδες τους αφήσουν για ένα απόγευμα τη «Βέρα στο Δεξί» και προσφέρουν στα εγγόνια τους κέρασμα, μαζί με το παγωτό, το γλυκό του κουταλιού και το «υποβρύχιο», την ιστορία του τόπου τους. Ο,τι θυμούνται. Οσο θυμούνται. Οπως τα θυμούνται και τους τα έχουν διηγηθεί οι δικοί τους παππούδες.
Ας μην τα ρίχνουμε όλα πάνω σε ένα, έστω και κακογραμμένο, βιβλίο. Δεν είναι εκεί -ή μόνο εκεί- το θέμα. Το βάρος της διδασκαλίας της Ιστορίας πρέπει να το μοιραζόμαστε όλοι. Δική μας είναι η ευθύνη για το αν το παιδί μας έμαθε να διαβάζει «παπαγαλία» και όταν κάποια στιγμή μπερδευτεί η «κασέτα» νομίζει ότι «το 1821 ρίξαμε τους Ιταλούς στη θάλασσα», ότι «στις 28 Οκτωβρίου είπαμε το “ΟΧΙ” στο Δράμαλη», ότι «στο Πολυτεχνείο μπήκε το τάνκ των Γερμανών».
Κι ας μην ξεχνάμε: αν τα παιδιά μας δίνουν μία φορά εξετάσεις, για να μπουν στο πανεπιστήμιο, εμείς θα έπρεπε να δίνουμε καθημερινά εξετάσεις από την ώρα που θα γεννηθούν μέχρι πια να μεγαλώσουν και να μην μας έχουν ανάγκη.

Καλή επιτυχία σε όλους μας

Υ.Γ. Γράφοντας για το ρόλο του δασκάλου ήρθε στο μυαλό η σκέψη του Δάσκαλου Ευάγγελου Μαντουλίδη, ο οποίος έφυγε από κοντά μας πριν από λίγες εβδομάδες. Το κενό που άφησε είναι μεγάλο, όπως και το έργο του, όμως η σύζυγος, τα παιδιά και οι συνεργάτες του είναι άξιοι και μπορούν να το αναπληρώσουν. Κουράγιο. Από τα βάθη της καρδιάς μας!

Αντρέας Παναγόπουλος

Champions League 2007

2007-05-20T02:56:00.000-07:00

Αρχίζει το ματς...

Δύο από τις πιο ιστορικές ομάδες της Ευρώπης δίνουν ραντεβού την Τετάρτη 23 Μαΐου στην Αθήνα. Από τη μία πλευρά η Μίλαν, με τα έξι Κύπελλα Πρωταθλητριών και τις δέκα συμμετοχές σε τελικούς. Από την άλλη η Λίβερπουλ με τα πέντε τρόπαια και τους έξι τελικούς.

του Μάκη Τσιρανίδη

Δίνουν ραντεβού δύο χρόνια έπειτα από το... έπος της Κωνσταντινούπολης, τότε που τα δύο «μεγαθήρια» της γηραιάς ηπείρου συναντήθηκαν στον αξέχαστο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. «Λίβερπουλ γιατί έτσι μας αρέσει», είχε γράψει στο πρωτοσέλιδό της μία ελληνική αθλητική εφημερίδα. Οι «κόκκινοι» το 2005 βρέθηκαν από την «κόλαση στον παράδεισο». Το 0-3 του πρώτου ημιχρόνου έγινε 3-3 και στην παράταση δεν άλλαξε τίποτα. Απλά στη διαδικασία των πέναλτι «ήρωας» ήταν ο Πολωνός τερματοφύλακας της αγγλικής ομάδας, Γέρζι Ντούντεκ. Τι έκανε; Υποδυόμενος το βετεράνο γκολκίπερ της Λίβερπουλ, Μπρους Γκρόμπελαρ, στο τελικό του 1984 απέναντι στη Ρόμα (4-2 στα πέναλτι), κουνούσε συνεχώς τα χέρια του πάνω-κάτω, πήγαινε αριστερά-δεξιά, και μπέρδεψε τους Μιλανέζους, οι οποίοι έχασαν τρία πέναλτι! Η Λίβερπουλ νίκησε με 3-2 στη ρώσικη ρουλέτα και σήκωσε το... τιμημένο! Η Μίλαν αναζητά από τότε την εκδίκησή της. Δεν μπόρεσαν να... χωνέψουν πως έχασαν ένα δικό τους παιχνίδι!

Ωρα για εκδίκηση;

Οι Μιλανέζοι λοιπόν, όπου βρεθούν και όπου σταθούν, το μόνο πράγμα που λένε είναι η λέξη «εκδίκηση». Βλέπετε οι μνήμες από τον τελικό της Κωνσταντινούπολης είναι νωπές, ακόμα και για τον ιδιοκτήτη της Μίλαν και πρώην πρωθυπουργό της χώρας, Σίλβιο Μπερλουσκόνι... «Περιμέναμε μια ευκαιρία για ρεβάνς. Θα βγούμε στην επίθεση για να νικήσουμε. Αυτή τη φορά δε θα πάει στα πέναλτι το παιχνίδι», είπε με νόημα πρόσφατα ο Μπερλουσκόνι, ενώ ο Τζενάρο Γκατούζο μάλλον υποτιμά το μεγάλο αντίπαλο... «Το μόνο που ξέρει να κάνει καλά η Λίβερπουλ είναι ν’ αμύνεται. Δέκα ποδοσφαιριστές βρίσκονται πίσω από την μπάλα και παίζουν άμυνα. Μόνο ένας βρίσκεται στην επίθεση. Παίζουν το κλασικό στιλ βρετανικού παιχνιδιού, με τις βαθιές μπαλιές», είπε ο Γκατούζο.

Ο... εφιάλτης όλων των ομάδων!

Ο Στίβεν Τζέραρντ έχει τη ευκαιρία να σηκώσει για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια το υπερπολύτιμο κύπελλο του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο αρχηγός της Λίβερπουλ δηλώνει αισιόδοξος για το μεγάλο τελικό της Αθήνας... «Είμαστε ο εφιάλτης όλων των ομάδων, επειδή δεν ξέρουν πότε θα χτυπήσουμε. Δε φοβόμαστε κανέναν και πάμε στην Αθήνα να το κερδίσουμε. Θα ήταν υπέροχο να το πάρουμε, μετά τις νίκες απέναντι σε Μπαρτσελόνα και Τσέλσι».

tips
Τυχερή φανέλα: Η Μίλαν ως τυπικά γηπεδούχος στο ΟΑΚΑ επέλεξε να φορέσει λευκά και όχι τα παραδοσιακά κόκκινα και μαύρα. Η Λίβερπουλ θα φορά την κατακόκκινη στολή, η οποία είναι τυχερή! Η αγγλική ομάδα έχει κατακτήσει και τα πέντε τρόπαια απέναντι σε ομάδες που φορούσαν λευκά!
Οι ρίζες της Μίλαν είναι... αγγλικές: Ο πρώτος πρόεδρος των υποψήφιων πρωταθλητών Ευρώπης ήταν Αγγλος και όχι Ιταλός! Δεν είναι τυχαίο ότι την ομάδα, ακόμα και οι Ιταλοί την αποκαλούν στα αγγλικά Μίλαν κι όχι Μιλάνο, όπως στη γλώσσα τους!
Η σύγκρουση των... αριθμών: Η Μίλαν εκτός από τα έξι Κύπελλα Πρωταθλητριών, έχει στο ενεργητικό της 2 Κύπελλα Κυπελλούχων, 4 Σούπερ Καπ Ευρώπης, τρία Διηπειρωτικά, 17 πρωταθλήματα και 5 Κύπελλα Ιταλίας!
Η Λίβερπουλ έχει στην τροπαιοθήκη της 5 Πρωταθλητριών, 3 ΟΥΕΦΑ, 3 Σούπερ Καπ Ευρώπης, 1 Διηπειρωτικό, 18 πρωταθλήματα, 7 Κύπελλα και 7 Λιγκ Καπ Αγγλίας!

Υποστηρίζω το Μιλάνο γιατί:
1.Εκεί, θα συναντήσεις μερικούς από τους ωραιότερους άντρες στον πλανήτη και θα σταυροκοπιέσαι αν είδες όνειρο.
2.Θα αγοράσεις τα πιο trendy ιταλικά ρούχα και παπούτσια σε τιμές που δε σε «γδύνουν».
3.Θα φας τη γνήσια ιταλική πίτσα -εμένα δε μ' αρέσει- σε ατμόσφαιρα αυθεντικής ιταλικής πιτσαρίας.
4.Θα πιεις τον καφέ σου στα όρθια, όπως κάθε Ιταλός γιάπης που σέβεται τον εαυτό του και βιάζεται να επιστρέψει στο γραφείο.
5.Θα περπατάς στο δρόμο και θα σου φωνάζουν «Ciao ragazza»! Αλλη αίσθηση.
6.Θα γευματίσεις στο «Nobu», όπου θα πετύχεις, μετά τις 9 το βράδυ, τον Τζόρτζιο Αρμάνι και τα τεκνά του.
7.Θα δεις τον επιβλητικό ναό Duomo και θα ταΐσεις τα περιστέρια που θα κάτσουν στους ώμους σου.
8.Θα εισέλθεις στην οδό Vittorio Emanuelle από τις καμάρες, στο μαγικό κόσμο των επώνυμων μπουτίκ, όπου θα δεις βιτρίνες - «θεατρικά σκηνικά».
9.Θα γευτείς μοναδικές γεύσεις παγωτού σε αυθεντική ιταλική τζελατερία.
10.Θα πάρεις μαθήματα κομψότητας και καλαισθησίας από τους κατοίκους, για να γυρίσεις πίσω και να τα μοστράρεις.
Σόνια Ταλαντινού

Υποστηρίζω το Λίβερπουλ γιατί:

1.Η πόλη έπαιζε πάντα ηγετικό ρόλο στη διαμόρφωση της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.
2.Από εκεί ξεκίνησαν οι Beatles, αφού όλα τα μέλη του θρυλικού συγκροτήματος ήταν local lads («ντόπιοι» στην τοπική διάλεκτο). Ακόμη και σήμερα, μεγάλο κομμάτι του Λίβερπουλ ζει από-για αυτούς.
3.Ετερο μεγάλο συγκρότημα της ροκ μουσικής, με την ίδια καταγωγή, είναι οι Echo and the Bunnymen.
4.… αλλά και οι Frankie Goes To Hollywood με το περίφημο και πολλάκις απαγορευμένο τραγούδι «Relax».
5.Η πόλη συνεχίζει ακάθεκτη να υποστηρίζει τη live μουσική σκηνή.
6.Η βραδινή της ζωή θυμίζει ένα ατέλειωτο φεστιβάλ, πάρτι, μπιενάλε...
7.Οι κάτοικοί της είναι πολύ περήφανοι για την πόλη τους.
8.Η ιστορία του Λίβερπουλ μιλά για το μύθο μιας πόλης που παντρεύτηκε τη θάλασσα.
9.Εχει λιμάνι και η βόλτα εκεί -όπως και σε κάθε λιμάνι- είναι πάντοτε μαγική.
10.Από το λιμάνι του Λίβερπουλ καταγόταν ο «Τιτανικός». Να σημειωθεί ότι δεν ξεκίνησε από εκεί το μοιραίο του ταξίδι!
Δήμητρα Κεχαγιά

Γέλα μου

2007-05-20T02:40:00.000-07:00

Της Σόνιας Ταλαντινού

Κάνε ένα πείραμα και δε θα χάσεις. Επέλεξε να βρίσκεσαι σε μια από αυτές τις «d days», όποτε η διάθεσή σου θυμίζει κάτι από μάχη στον «Αρχοντα των δαχτυλιδιών» και έχεις την όψη της «Νύφης του Τσάκι». Πάρε λίγα δευτερόλεπτα για αυτοσυγκέντρωση, ξέχνα τι σε προβληματίζει και τι δε σε προβληματίζει -συνήθως αυτά είναι τα πιο ζόρικα- και κοίτα γύρω σου. Καθώς περπατάς, λέγε από μέσα σου ευχές για κάθε περαστικό που περνάει από δίπλα σου, κοιτώντας τον στα μάτια: «Να είσαι καλά, να έχεις μια υπέροχη μέρα, να είσαι ευτυχισμένος, να έχεις υγεία, να έχεις αγάπη στη ζωή σου κ.λπ.».
Αν νιώσεις πολύ καλύτερα ή απλώς τέλεια, μην πας κατευθείαν να ξαπλώσεις για μισή ωρίτσα για να σου περάσει. Δεν πρέπει να σου περάσει. Είσαι μια χαρά, η διάθεσή σου έχει φτιάξει και νιώθεις εσωτερική γαλήνη. Ηταν τόσο απλό, το μόνο που απαιτούσε ήταν λίγη από την καλή σου ενέργεια.
Αυτό λέγεται νόμος της προσφοράς και μπορεί να σου δώσει τόση ευτυχία όση δεν μπορείς να φανταστείς. Ιδιαίτερα αν προέρχεται από την καρδιά και είναι άνευ όρων.
«Μέσα από την προθυμία μας να προσφέρουμε αυτό που οι ίδιοι αναζητάμε, επιτρέπουμε στην αφθονία του σύμπαντος να πλημμυρίσει τη ζωή μας». Αυτό θεωρεί ο Τσόπρα ως το δεύτερο νόμο της ευτυχισμένης ζωής. Μαζί σου, Τσόπρα! Κάντο κι εσύ, μην είσαι κορόιδο. Κι αυτό το λέω για σένα, το στενόμυαλο, που θα περιμένεις άμεσο και ίσως υλικό αντάλλαγμα. Προφανώς, δεν έχεις νιώσει ποτέ τη χαρά της προσφοράς.
Τι μου ήρθε τώρα και πιάστηκα με αυτό; Τις προάλλες, στο γραφείο σχολιάζαμε τους ξινούς της «δουλειάς», ήτοι αυτοί που μπαίνουν στο χώρο και δε λένε ούτε μια καλημέρα -πες την κι ας πέσει χάμω-, που δε σπάνε ένα χαμόγελο, που δε λένε να γίνουν κομμάτι της όλης διαδικασίας μας. Κι, όμως, κάποτε κι εμείς μπορεί να συμπεριφερθήκαμε έτσι, από ανασφάλεια ή συστολή. Το 'χουν αυτό οι μεγάλοι χώροι με πολλά άτομα. Σκέφτεσαι μήπως οι άλλοι δεν έχουν την όρεξή σου, μήπως δε σου απαντήσουν, μήπως ενοχλήσεις. Οσο περισσότερη ανασφάλεια έχεις, τόσο πιο σιγά μιλάς, τόσο λιγότερες καλημέρες λες, τόσο πιο ανεπαίσθητα χαμόγελα σπας. Κι, όμως, το έχεις τόση ανάγκη όσο και ο άλλος.
Και την επόμενη μέρα, θαρρείς και μας άκουσε κάποιος, πάνω που είχαμε μια αυτοκτονική διάθεση με τη Δ., μπαίνει μέσα ένας φίλος - συνάδελφος, πετάει από ένα κομπλιμέντο και ένα λαμπερό χαμόγελο και φώτισε η μέρα μας. Σαν μαγεία ένα πράγμα.
Εχεις σκεφτεί ποτέ τι είναι η ευτυχία; Πώς μπορείς να την αποκτήσεις; Ποια στιγμή; Από ποιον; Πόσο και πώς μπορεί μια λέξη ή ένα βλέμμα να σου αλλάξει όλη τη διάθεση;
Την επόμενη φορά που θα είσαι down, σκέψου μήπως έχεις καιρό να προσφέρεις κάτι σε κάποιον, στον ίδιο σου τον εαυτό.

Οργισμένος σαν έφηβος

2007-05-20T02:28:00.000-07:00

Λευτέρης Παπαδόπουλος

Θυσίασε την καθιερωμένη, καθημερινή του βόλτα με το σκύλο του Μπίλμπο στο λόφο του Φιλοπάππου για να τα πούμε. Από έναν άνθρωπο που έχει συνεργαστεί με το «σύμπαν» της ελληνικής μουσικής - Θεοδωράκη, Ξαρχάκο, Μαρκόπουλο, Λοΐζο... - και του οποίου τους στίχους έχουν ερμηνεύσει από τον Καζαντζίδη και τον Μπιθικώτση μέχρι τη Φαραντούρη, τον Νταλάρα και την Αλεξίου, περίμενα να δηλώνει τουλάχιστον ικανοποιημένος.
Κι όμως ο δημοσιογράφος, ποιητής και στιχουργός, Λευτέρης Παπαδόπουλος, δείχνει θυμωμένος με την κατάσταση γύρω του.

Εχει γράψει τους στίχους 1.200 τραγουδιών, ενώ άλλα τόσα ποιήματα παραμένουν στα συρτάρια του, επειδή «είτε δεν είναι άρτια, είτε δεν άρεσαν σε κάποιους που τα είδαν, είτε σε μένα», εξηγεί ο ίδιος.

της Δήμητρας Κεχαγιά

Ποιος στίχος πιστεύετε ότι περιγράφει τη σημερινή Ελλάδα;

Υπάρχει εκείνος του Γιώργου Σουρή, ο οποίος δεν έχει νικηθεί ποτέ και λέει: «Σκατά να φας, σκατά να πιεις, σκατά να πας να χέσεις, απ’ τα σκατά να σηκωθείς και στα σκατά να πέσεις». Αυτή είναι η Ελλάδα.

Τέτοια απογοήτευση;

Ε, βέβαια. Τέτοια διαφθορά, τέτοια αθλιότητα; Και δεν είναι θέμα κυβέρνησης τωρινής. Είναι και χτεσινής και προχτεσινής. Από τότε που η Ελλάδα ανέκτησε την ελευθερία της, από την πτώση της δικτατορίας, όλοι κομπινάρουνε και καλύπτονται από τους εκάστοτε κυβερνώντες, διότι οι κυβερνώντες τους έχουνε κουμπάρους, γαμπρούς, φίλους και συγγενείς και αυτοί όλοι βοηθάνε τους βουλευτές να ξαναβγούν. Ετσι, διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση. Είμαι απελπισμένος.

Δεν έχει μερίδιο ευθύνης ο καθένας μας;

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο κυρίαρχα κόμματα. Τι θα ψηφίσει κανείς; Ή Νέα Δημοκρατία ή ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει ένα τρίτος φορέας ο οποίος θα μπορούσε να είναι αξιόμαχος και να τον ψηφίσει ο κόσμος;
Γι' αυτό. Ενας από τους δύο θα βγει και θα κάνει τα ίδια πράγματα. Είναι απελπισία η κατάσταση.

Ποια στοιχεία της καθημερινότητας σας δίνουν ελπίδα;

Αν κάνεις τη δουλειά που κάνω εγώ ή κάποιος που είναι ζωγράφος, πρέπει να δουλεύεις με μια σκέψη προοδευτική με την αντίληψη ότι η δουλειά σου βοηθάει τον κόσμο να γίνει καλύτερος. Αυτό προσπαθώ.
Το τραγούδι έχει περάσει σε ένα άθλιο σχήμα που λέγεται λαϊκό-ποπ. Θα μπορούσα, με την ευχέρεια που έχω, να γράφω χίλια τραγούδια την ημέρα με διάφορα ψευδώνυμα και να βγάζω εκατομμύρια. Αλλά αυτό δεν πάει στον εαυτό μου και στη ζωή μου. Το ζήτημα είναι να λέω πέντε κουβέντες καινούργιες που να πάνε τον κόσμο πιο μπροστά.
Να ξαναρχίσει, δηλαδή, το κίνημα που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’60 και ανακόπηκε βίαια από τη δικτατορία. Με προσπάθειες όλων και με οδηγό τη μεγάλη ποίηση για να φέρει αποτελέσματα. Αυτό εδώ που ζούμε είναι αβάσταχτα μελαγχολικό.
Υπάρχουν κάποιοι τραγουδιστές, εταιρίες, τηλεοράσεις… Βγάζουν λεφτά διάφοροι επιτήδειοι και αυτό δεν είναι μόνο στα ραδιόφωνα, στις τηλεοράσεις και στις δισκογραφικές εταιρίες, είναι σε όλη μας τη ζωή. Οι κυβερνήσεις κάνουν τα στραβά μάτια.

Πιστέψατε ποτέ ότι μπορείτε μαζί με κάποιους ανθρώπους να αλλάξετε αυτήν την πορεία;

Βέβαια, στην αρχή της Ενωσης Κέντρου, το 1964, ελπίζαμε όλοι ότι αλλάζει η Ελλάδα. Ο Θεοδωράκης είχε φτιάξει τη Μικρή Ορχήστρα Πειραιώς, ο Χατζιδάκις ανέλαβε μετά από λίγο το Γ' πρόγραμμα της ΕΡΤ. Είχαν βγει νέοι καλλιτέχνες με μεγάλη αξία, υπήρχαν εν ζωή μεγάλοι καλλιτέχνες όπως ο Τσιτσάνης, ο Καλδάρας, ο Παπαϊωάννου. Η δικτατορία τα καπάκωσε όλα αυτά και μετά άρχισε αυτή η οπισθοδρόμηση.

Κι όμως πριν από λίγες εβδομάδες στη συναυλία-αφιέρωμα στον Μάνο Λοΐζο το Παλαί ντε Σπορ ήταν γεμάτο...

Προσέξτε, όμως. Οι περισσότεροι από αυτούς δε θα πάνε την άλλη μέρα να πάρουν το δίσκο του Λοΐζου, αλλά το δίσκο του σταρ της εποχής. Πρέπει να υπάρξει μία ορμητική διάθεση από τη νεολαία για να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση. Πήγαν στη συναυλία και ζήσανε τις ηρωικές τους στιγμές. Βρήκαν ένα άλλοθι της επαναστατικότητάς τους. Το θέμα είναι να πιστέψουν τα παιδιά ότι αυτό είναι το τραγούδι και να μην πάνε την άλλη στιγμή να αγοράσουν τους άθλιους δίσκους που κυκλοφορούν.

Τι μπορεί να φέρει αυτήν την ορμή;

Ολα είναι πολιτικά. Τα παιδιά είναι απογοητευμένα. Δε βγήκαν τυχαία στους δρόμους για τα θέματα των πανεπιστημίων. Δεν μπορεί να πληρώνει το κράτος δισεκατομμύρια για τη Γιουροβίζιον. Υπάρχει βέβαια το αντεπιχείρημα ότι πρόκειται για μια εμπορική πράξη, η οποία μας φέρνει μεγάλο κέρδος. Εντάξει. Αν συμβαίνει αυτό, κάνε και τη Γιουροβίζιον. Αλλά αυτή δεν κάνει καλό στο τραγούδι. Καλό κάνουν οι νέοι ποιητές, οι νέοι μουσικοί, οι νέες φωνές. Αυτοί δεν έχουν περιθώρια να φανούν. Αυτή τη στιγμή έχω εκατό τραγούδια που μου έχουν γράψει 7-8 συνθέτες. Δεν ξέρω πού θα διοχετευτούν. Κάνουμε μια προσπάθεια να σπάσει πια το ρόδι. Να βγει μια καινούργια μέρα καλή για το ελληνικό τραγούδι. Είναι δύσκολη πια αυτή η δουλειά. Ο δίσκος που κάναμε πέρυσι με τον Θεοδωράκη, με ερμηνευτές τη Φαραντούρη και τον Μητσιά και ενορχηστρωτή τον Ξαρχάκο, δεν παίχτηκε ούτε μια φορά στην τηλεόραση.

Γράφετε ασταμάτητα εδώ και 50 χρόνια. Αλλαξε ο τρόπος που κρατάτε τις σημειώσεις σας;

Δεν έχω σημειώσεις. Οι σημειώσεις είναι η ψυχή και η ζωή του καθένα. Το θέμα είναι ότι περνάνε τα χρόνια. Ενώ είμαι στο τραμ κι έχω στο νου μου μια εικόνα και λέω αυτή θα τη χρησιμοποιήσω, βγαίνοντας από το τραμ την έχω ξεχάσει. Θυμάμαι παλιά, έκανα ψαροντούφεκο και σκεφτόμουν κάτι. Εβγαινα και πήγαινα και το έγραφα. Τώρα έχω αρχίσει και ξεχνάω.

Για ένα καλύτερο τραγούδι

«Στην προσπάθεια που γίνεται για να καλυτερέψουν τα πράγματα στο ελληνικό τραγούδι κάναμε με τον Γιώργο Νταλάρα και τον Μιχάλη Κουμπιό ένα δίσκο που λέγεται «Σπάει το ρόδι», με την έννοια και με την αίσθηση ότι τα πράγματα θα πάνε πολύ καλύτερα.
Το αντικείμενο αυτής της δουλειάς είναι οι δέκα καλύτεροι του στίχου να μαζευτούν και να κάνουνε καινούργια τραγούδια με νέους συνθέτες και νέους τραγουδιστές. Η αρχή έγινε με αυτό το δίσκο, με ερμηνευτές τον Νταλάρα, τον Παπακωνσταντίνου, την Αλεξίου, τον Τερζή, τον Μητροπάνο, δηλαδή ένας δίσκος εθνική ομάδα.
Ελπίζουμε ότι σύντομα θα βγάλουμε δεύτερο δίσκο με τραγούδια σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και τρίτο δωδεκάρι με στίχους Μιχάλη Γκανά.
Γιατί είναι δύσκολο;
Οι τηλεοράσεις έχουν ένα είδος συνεννόησης με τις εταιρίες και βάζουν μόνο τα τραγούδια που τις ενδιαφέρουν. Το ίδιο και τα ραδιόφωνα. Επικρατεί η λεγόμενη λίστα. Ετσι, φτάνουμε σε μία μασημένη, άθλια τροφή, διότι είναι άθλια τα τραγούδια που παίζονται και το τραγούδι δεν έχει τρόπο να αναπνεύσει, να ακουστεί. Γι' αυτό και βλέπετε ότι πολλαπλασιάζονται οι ανεξάρτητες παραγωγές. Ετσι, μπορεί να γίνει κάτι. Να διαλυθεί αυτή η παρα-αγορά κι επιπλέον να κάνουν τους ιδιοκτήτες των δισκογραφικών να καταλάβουν ότι πρώτον, το εμπόρευμα που πουλάνε είναι πολύ ακριβό και δεύτερον, να σταματήσουν να συνεργάζονται με την τηλεόραση, η οποία υπό καλές προϋποθέσεις θα ήταν ένα άριστο εργαλείο. Αλλά οι προϋποθέσεις είναι χειρότερες από κακές. Η τηλεόραση είναι κουτσομπολιό, ένα μπούτι, ένα βρακάκι, ένας πούστης, μία μοιχεία, ένα φόνος. Αυτή είναι η ελληνική τηλεόραση».

Για τη Θεσσαλονίκη

«Εχουν βγει εκεί σπουδαίοι καλλιτέχνες όπως ο Κουγιουμτζής και ο Σαββόπουλος και ήρθαν στην Αθήνα για να κάνουν καριέρα. Αν υπήρχε εκεί ένα στούντιο, μια δισκογραφική εταιρία δε θα είχαν συμβεί “σημεία και τέρατα”; Δε θα είχαν πεταχτεί σπουδαίοι τραγουδιστές, συνθέτες, μουσικοί; Γίνονται όλα εδώ, στην Αθήνα. Είναι ντροπή. Ντροπή και για τους Θεσσαλονικείς, οι οποίοι όφειλαν να είχαν φτιάξει αυτά τα πράγματα. Οφειλαν να είχαν μεγάλα θέατρα. Δεν μπορεί να δέχονται μόλις τελειώνει η χειμερινή σεζόν στην Αθήνα να έρχονται από 'δώ οι θίασοι για να κάνουν αρπαχτή στη Θεσσαλονίκη. Δεν επιτρέπεται οι τραγουδιστές, εδώ, της πρώτης γραμμής να ξεκινάνε το Μάιο για Θεσσαλονίκη για να τα πάρουν. Είναι ντροπή.

Συναυλία
Την Τρίτη 29 και την Τετάρτη 30 Μαΐου πραγματοποιείται στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης αφιέρωμα στον Λευτέρη Παπαδόπουλο, με τίτλο «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», με τη χορηγία του ομίλου Eurobank EFG. Ενα μουσικό ταξίδι με άξονα τον ποιητικό λόγο του Λευτέρη Παπαδόπουλου και συνοδοιπόρους τον Γιώργο Νταλάρα, τη Μαρινέλλα, τη Γλυκερία, τον Κώστα Μακεδόνα, τη Μελίνα Ασλανίδου και το συγκρότημα των Οναρ.

Στο μυαλό μιας υποψήφιας

2007-05-20T02:20:00.000-07:00

Πανελλήνιες

H Αθανασία έδωσε το πρώτο της μάθημα, Νεοελληνική Γλώσσα, το Σάββατο, 19/5, μαζί με όλους τους άλλους υποψήφιους των Πανελλήνιων εξετάσεων. Δέκα μέρες πριν - πάνω στην αγριότερη φάση δηλαδή - κλέψαμε λίγα λεπτά από το χρόνο της για να ξαναθυμηθούμε κι εμείς οι παλιότεροι τι εστί Πανελλήνιες.

της Χάϊδως Σκανδύλα
Φωτο: Γρηγόρης Σιαμίδης

Αγχος, παπαγαλία, άγχος, πολύ διάβασμα, άγχος. Εικόνες - λέξεις που κατακλύζουν το μυαλό όταν ακούμε για Πανελλήνιες. Σωστές όλες, όμως, κάτι λείπει. Ο στόχος. Και η δύναμη να τον πετυχαίνεις. Η απόλυτη ικανοποίηση-ντόπα τού «τα κατάφερα». Η Αθανασία το είπε πολύ ωραία όταν τη ρώτησα αν τελικά αξίζει τον κόπο όλο αυτό το νταβαντούρι, δεδομένου ότι η ανεργία δείχνει τα δόντια της και κατεβάζει τα στάνταρ ακόμη και στους αριστούχους αυριανούς φοιτητές: «Είναι ο πρώτος αγώνας στη ζωή κάθε ανθρώπου. Αρα αξίζει».
Αξίζει 13 ώρες διάβασμα τη μέρα, μηδενός εξαιρουμένων των Σαββατοκύριακων. «Αν έχω φροντιστήριο, δεν προλαβαίνω και περιορίζομαι στις 6. Μπορώ να διαβάσω και 5 ώρες σερί. Κάνω διάλειμμα μόνο όταν κουράζομαι. Εχω να πάω σχολείο σχεδόν ένα μήνα, όπως και πολλά άλλα παιδιά από την τάξη μου. Γενικά το θεωρώ χάσιμο χρόνου, ειδικά τα μαθήματα γενικής παιδείας. Αντίθετα, μπορεί να πάω σχολείο μόνο και μόνο για μία ώρα, την ώρα των Αρχαίων Ελληνικών, γιατί αυτό που θα πάρω στο μάθημα πραγματικά αξίζει. Είμαι πολύ ευχαριστημένη από τον καθηγητή Αρχαίων».
Πράγματι, οι «κοπάνες για διάβασμα» ήταν συνηθισμένο φαινόμενο και πριν από 10 χρόνια...
Δεν έχει νόημα να παρακολουθείς, αφού η προσοχή είναι στραμμένα αλλού. Και οι καθηγητές δείχνουν κατανόηση. Μοιάζει με κοροϊδία.
Και θυσίες; Ποια είναι η μεγαλύτερη που έκανες;
Το ότι στερήθηκα ώρες - πολλές - από ένα αγαπημένο μου πρόσωπο. Ξέρεις, φέτος κατάλαβα πραγματικά ποια άτομα του κύκλου μου αξίζουν.
Αλήθεια, παίζει ακόμη ο μύθος της φοιτητικής ζωής ως δέλεαρ για τις εξετάσεις;
Κάνω συνεχώς όνειρα για αυτήν την τετραετία. Φαντάζομαι τη φοιτητική ζωή πολύ τρελή. Μόνο αυτό σκέφτομαι και παίρνω δύναμη για το διάβασμα.

Ονειρα και νεύρα

Και από άγχος πώς πάμε;

Κάποια στιγμή πριν από κάποιες εβδομάδες έπαθα μία κρίση πανικού, κλάματα, ιστορίες. Πίστεψα ότι δεν προλαβαίνω με τίποτε. Τότε με βοήθησε πολύ η καθηγήτρια Αρχαίων στο φροντιστήριο. Κατάλαβα ότι το άγχος είναι ο μεγαλύτερός μου εχθρός. Μπορεί να με κάνει να γράψω χειρότερα από ένα μαθητή με λιγότερες γνώσεις από εμένα. Αυτό με πείσμωσε, γιατί είμαι εγωίστρια. Τώρα μη γελάσεις, αλλά πριν από κάμποσο καιρό είχα ονειρευτεί ότι ήμουν στην αίθουσα των εξετάσεων και έγραφα Ιστορία και δεν μπορούσα να διαβάσω τα θέματα επειδή είχαν θολώσει τα μάτια μου. Κι όσο τα έτριβα χειροτέρευε η κατάσταση. Οσο για το πώς καταπολεμώ το άγχος; Ξεσπώντας. Στον αδερφό μου και όχι μόνο. Βασικά ξεσπάω σε όποιον βρω μπροστά μου - έχω αρκετά νεύρα.
Φαντάζομαι ότι ολόκληρη η οικογένεια σου συμπαραστέκεται κι έχει μπει στους ρυθμούς σου...
Εννοείται. Υπάρχει ησυχία για να μπορώ να διαβάζω, η τηλεόραση σε χαμηλή ένταση, αν όχι σβηστή. Η μητέρα μου με κυνηγάει για να τρώω.
Θυμάμαι πολλά παιδιά είχαν βάλει κιλά διαβάζοντας...
Ναι, ξέρω κάποιον που έβαλε 15 κιλά. Προς το παρόν δεν έχω παχύνει αν και τρώω αρκετά.

Πενταήμερη πήγες;

Οχι, προτίμησα να εκμεταλλευθώ αυτές τις 5 ημέρες για επαναλήψεις. Ούτως ή άλλως δεν πήγε και η φίλη μου, οπότε δεν είχα και παρέα.
Και διακοπές; Να φανταστώ ότι το τελευταίο μάθημα θα το δώσεις με το σακ βουαγιάζ έτοιμο;
Με το που θα δώσω το τελευταίο μάθημα των Πανελληνίων θα πάω με την κολλητή μου για μία ημέρα στην Καλλιθέα Χαλκιδικής. Οταν τελειώσουν όλες οι εξετάσεις φεύγω Ρόδο για ακαθόριστο χρονικό διάστημα κι ό,τι προκύψει...

*Η Αθανασία στοχεύει στο Παιδαγωγικό, αλλά ενδιαφέρεται και για Ψυχολογία. Για να τα καταφέρει στο πρώτο χρειάζεται τουλάχιστον 16άρια στα βασικά μαθήματα Ιστορία και Αρχαίων. Το Παιδαγωγικό μαζί με τα Οικονομικά και τις Αστυνομικές - Στρατιωτικές Σχολές είναι οι πιο δημοφιλείς... στόχοι στην τάξη της.

Δρ Ρομπέν των Δασών

2007-05-20T02:17:00.000-07:00

Περίεργα Μεταπτυχιακά

Μόλις τελειώσατε τις σπουδές σας και, επιτέλους, κρατάτε το αποδεικτικό σπουδών σας στο χέρι. Κατά ένα περίεργο τρόπο, όμως, δεν σας φαίνεται τόσο… βαρύ όσο θα περιμένατε μετά από τόσα χρόνια στις πανεπιστημιακές αίθουσες; Μην ανησυχείτε, δεν είναι κάτι σοβαρό. Απλά σας έχει προσβάλει και εσάς το μικρόβιο των μεταπτυχιακών σπουδών.

του Σίμου Πιπερίδη

Είναι η δεύτερη και μία από τις έσχατες ευκαιρίες για σπουδές. Γι' αυτό θα πρέπει να επιλέξετε κάτι πραγματικά μοναδικό, ώστε να ξεχωρίσετε αργότερα στην αγορά εργασίας. Ψάξαμε και σας παρουσιάζουμε κάποια, κυριολεκτικά, μοναδικά μεταπτυχιακά προγράμματα, που θα σας αλλάξουν την επαγγελματική, και όχι μόνο, πορεία.

Μάνα θα πάω στα καράβια
Μπορείτε να το ανακοινώσετε στους δικούς σας σαν αστείο. Μόλις δείτε, όμως, ότι τα πράγματα σοβαρεύουν (λιποθυμίες κ.λπ.) θα πρέπει να τους εξηγήσετε ότι η πολύμηνη απουσία σας από το σπίτι και διαμονή σας σε ένα καράβι θα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην απόφασή σας να παρακολουθήσετε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στις διεθνείς σχέσεις, στη διεθνή επικοινωνία ή στις διεθνείς επιχειρήσεις.
«Κάθε λιμάνι και καημός», λέει το γνωστό τραγούδι, αλλά για εσάς υπάρχει μόνο το κάθε λιμάνι και…εξεταστική, καθώς σε όποια πόλη δένει το κρουαζιερόπλοιο θα παρακολουθείτε και τα σχετικά μαθήματα. Ξεμπαρκάρετε από Πειραιά στις 5 Σεπτεμβρίου και συνεχίζετε σε Πορτογαλία, Παναμά, Εκουαδόρ, Αϊτή, Νέα Ζηλανδία, Αυστραλία, Κίνα και…τερματίζετε στο Χονγκ Κονγκ στις 23 Δεκεμβρίου (πώς επιστρέφετε στην Ελλάδα δε γνωρίζουμε). Στο βιογραφικό σας θα έχετε μια πολύ σημαντική εμπειρία σε πολυεθνικό περιβάλλον. Τα δίδακτρα φθάνουν τις 15.000 ευρώ και περιλαμβάνουν και τρία γεύματα την ημέρα. Με όλα τα παραπάνω υπόψη και πτυχίο να μην πάρετε, θα έχετε κάνει μια ωραιότατη πολύμηνη κρουαζιέρα σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Καλό ταξίδι και…προσοχή στις ξέρες. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφτείτε το www. thescholarship. com.

Σκοπεύστε... πτυχίο
Αν πάντα σας γοήτευε η ιστορία του Ρομπέν των Δασών, θα έχετε την ευκαιρία από τον ερχόμενο Οκτώβριο να εντρυφήσετε ακόμη περισσότερο στο θέμα, καθώς το Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ ξεκινάει ένα νέο μεταπτυχιακό πρόγραμμα για το θρύλο της Αγγλίας. Οσοι το επιλέξετε, θα έχετε την ευκαιρία να μελετήσετε σε βάθος χειρόγραφα, παραδοσιακά τραγούδια και θεατρικά εκείνης της εποχής, έτσι ώστε να σχηματοποιήσετε πλήρως την ιστορική φιγούρα του Ρομπέν των Δασών. Στο τέλος της ακαδημαϊκής χρονιάς, μάλιστα, θα πρέπει να παραδώσετε μια πτυχιακή εργασία με θέμα κάποια πτυχή από τη ζωή του Ρομπέν των Δασών διεξάγοντας πρωτογενή έρευνα στα ιστορικά αρχεία του πανεπιστημίου. Οι προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης παραμένουν άγνωστες μέχρι στιγμής, αλλά σίγουρα θα έχετε τον πρώτο λόγο στη συγγραφή του σεναρίου της επόμενης κινηματογραφικής ταινίας με θέμα τον πασίγνωστο ήρωα. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επισκεπτούν την ιστοσελίδα www. nottingham.ac. uk/history.

Τις έχω σπουδάσει εγώ τις γυναίκες
Καταρχήν, πρέπει να σας πούμε ότι το μεταπτυχιακό πρόγραμμα για τη γυναικεία πνευματικότητα, που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα σπουδών του New College of California των ΗΠΑ, δέχεται αποκλειστικά φοιτητές γένους θηλυκού. Οπως περιγράφουν οι ιθύνοντες του κολεγίου το πρόγραμμα «απευθύνεται στις γυναίκες που βρίσκονται στο κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής και νιώθουν ότι πρέπει να βρουν το πραγματικό της νόημα και σκοπό». Μέσω των μαθημάτων θα μπορέσετε να αναζητήσετε το ρόλο της γυναίκας στην προϊστορία και ιστορία του ανθρώπινου γένους, τη συμβολή του γυναικείου φύλου στην κοινωνία και τις τέχνες κ.ά. Ο μεταπτυχιακός τίτλος που θα αποκτήσετε, σύμφωνα πάντα με τους ανθρώπους του κολεγίου, σας «προετοιμάζει κατάλληλα, ώστε να μεταμορφώσετε την κοινωνία, αφού πρώτα μεταμορφώσετε τους εαυτούς σας»! Οσες αναζητάτε αυτή τη μεταμόρφωση μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα www. newcollege. edu/womenspirituality/.

Πτυχίο με... κλοτσιές και μπουνιές
Οι πολεμικές τέχνες ήταν πάντοτε γοητευτικές στα μάτια πολλών νέων, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις θεωρούνταν μια εξωσχολική απασχόληση. Το Πανεπιστήμιο Kyung Hee της βόρειας Κορέας, όμως, σας προσφέρει τη δυνατότητα να τις σπουδάσετε και συγκεκριμένα να αποκτήσετε μια ακαδημαϊκή γνώση πάνω στο τάε κβον ντο. Ο σκοπός του συγκεκριμένου προγράμματος είναι να ετοιμάσει μαθητές και επαγγελματίες να μπουν στο χώρο της συγκεκριμένης πολεμικής τέχνης και να την καταστήσουν αργότερα ευρύτερα γνωστή στον κόσμο. Η αλήθεια είναι ότι θα ιδρώσετε κυριολεκτικά για να πάρετε το πτυχίο σας, αλλά μην ψάχνετε το κάδρο που θα το τοποθετήσετε, καθώς στο τέλος των σπουδών αποχωρείτε με μια... μαύρη ζώνη στη μέση! Τέλος, να σημειώσουμε ότι όταν τα άλλα πανεπιστήμια μετράνε παλιούς φοιτητές τους με πολλές δημοσιοποιήσεις και βραβεία Νόμπελ, το Πανεπιστήμιο Kyung Hee μετράει... 77 χρυσά, 16 ασημένια και 15 χάλκινα μετάλλια. Πληροφορίες εγγραφής στο www. khuita. org.

Ενηλικιώσου = απελευθερώσου

2007-05-13T08:12:00.000-07:00

της Σόνιας Ταλαντινού

Η συζήτηση στο τραπέζι ήταν καθαρά κοριτσίστικη, άσχετα αν συμμετείχαν γυναίκες άνω των 30. Γιατί όταν το θέμα είναι οι σχέσεις με τους γονείς, όταν ακόμα ζεις μαζί τους, τότε αυτό ενέχει μόνο ψήγματα γυναικείας υπόστασης. Ο καθένας το προσεγγίζει από διαφορετική οπτική, αλλά όλοι καταλήγουν στη διαπίστωση ότι μιλάμε διαφορετικές γλώσσες - η Βαβέλ στο σπίτι, ένα πράγμα - και ότι τα λάθη των γονιών αφήνουν τρύπες που δεν κλείνουν εύκολα. Εντάξει, το ότι δεν υπάρχει εγχειρίδιο του επιτυχημένου γονιού και ταχύρρυθμα φροντιστήρια είναι γνωστό τοις πάσοι και γι' αυτό κατανοούμε τη θέση τους, μέχρι να έρθουμε σε αυτήν και να τα κατανοήσουμε όλα, απ' την καλή και απ' την ανάποδη.
Και τι δουλειά έχεις εσύ, κοτζάμ γαϊδούρα (ε, καλά, δεν είναι και η Ζωζώ), να μένεις ακόμα με τους γονείς σου; Αν εξαιρέσεις τα άτομα που έχουν λύσει το οικονομικό τους θέμα, αυτοί που διαχειρίζονται το χρήμα με θαυμαστό τρόπο, τους φοιτητές από άλλα μέρη ή αυτούς από μικρές πόλεις που θέλουν να ανοίξουν τα φτερά τους στο μεγάλο αστικό κέντρο, οι υπόλοιποι που γνωρίζω μένουν ακόμα με τους γονείς - κι όσοι έφυγαν το έκαναν λόγω γάμου ή συμβίωσης - κι έχουν στάνταρ μια σχέση εξάρτησης με αυτούς. Απλώς, ο καθένας του φοράει μια παραλλαγή, αποκτώντας αυτόματα το δικαίωμα να κρίνει τους άλλους.
Κάποιοι μένουν ακόμη στο πατρικό λόγω οικονομικών δυσκολιών κυρίως, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, κάποιοι περιμένουν να μεταβιβαστεί η γκαρσονιέρα στο όνομά τους - το κτηματάκι στο Ζούμπερι, όπως το λέω -, άλλοι αναμένουν κάποια δανεικά. Οι περισσότερες, πάλι, γυναίκες περιμένουν τον ιππότη με το άσπρο άλογο να έρθει να τις «σώσει». Ακόμα και οι παντρεμένοι, που υποτίθεται έχουν ανεξαρτητοποιηθεί. Να κρατήσουν οι γονείς τα παιδιά, να μαγειρέψει η πεθερά, να πάει να πάρει ο παππούς το παιδί από τον παιδικό σταθμό, να ψωνίσει η γιαγιά κ.λπ. Να μην πω για τις οικονομικές ενισχύσεις, που αγγίζουν το ύψος «τηλεμαραθώνιου αγάπης». Νομίζω ότι στην Ελλάδα, γενιές και γενιές ανθρώπων έχουν μεγαλώσει πάνω στο περίφημο «του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου».
Λες και για την Ιταλίδα ή τη Σουηδέζα γιαγιά το εγγόνι είναι μίασμα κι όχι χαρά. Κι, όμως, μια χαρά διατηρούν τις αποστάσεις, μια χαρά σχέσεις έχουν και τις ευθύνες των πράξεών τους αναλαμβάνουν και ωριμάζουν από νωρίς που εγκαταλείπουν την πατρική στέγη. Γιατί αυτή η στέγη όση ευλογία και θετικά έχει, μπορεί να αποδειχτεί ιδιαίτερα επικίνδυνη για την ψυχική σου υγεία. Κι αυτό το γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά.
Και γιατί κανείς δεν αποφασίζει να «την κάνει»; Γιατί ο φόβος της ενηλικίωσης είναι μεγάλος, οι ευθύνες δυσβάσταχτες και η παρατεταμένη εφηβεία παράδεισος. Μπορεί η συμβίωση με τους γονείς να είναι κόλαση μετά από κάποια ηλικία, αλλά είναι καθαρά προσωπική ευθύνη. Δεν αντέχουμε, δεν αντέχουμε, δεν κάνουμε τίποτα, αλλά έχουμε και το θράσος να τους κρίνουμε και να διεκδικούμε την προσωπική μας ελευθερία. Αγάπη μου, όταν ο άλλος σε φιλοξενεί σπίτι του και σου πληρώνει τους λογαριασμούς, το λιγότερο που έχεις να κάνεις είναι να βγάζεις το σκασμό.
Με λίγα λόγια, για κάθε κατάσταση υπάρχει πάντα μια δικαιολογία. Το θέμα είναι η ελευθερία σου, δηλαδή, η δυνατότητα να αμφισβητείς, να κάνεις λάθη, να πειραματίζεσαι, να λες «όχι» σε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας, και πώς την έχεις μέσα στο κεφάλι σου. Κι επειδή όπως είπε κάποιος «ελευθερία είναι να διαλέγεις εσύ το φορτίο σου», απέκτησέ την όχι διεκδικώντας την, αλλά εξασκούμενος σε αυτήν καθημερινά με πράξεις.

264EDITO

2007-05-13T08:11:00.000-07:00

με θέα τη Μεσόγειο

Η άνοιξη κάνει φινάλε. Προχωράμε ολοταχώς προς ένα καυτό, όπως μας έχουν διαβεβαιώσει/απειλήσει, καλοκαίρι. Περιμένουμε ψηλές θερμοκρασίες και οργανώνουμε το χώρο μας ανάλογα. Αφαιρούμε τα ζεστά, πολυτελή, υπερβολικά διακοσμημένα υφάσματα και αντικείμενα από το σπίτι. Το λευκό, το γαλάζιο, το πράσινο χρώμα σε αντικείμενα από γυαλί, πορσελάνη ή μέταλλο, αλλά και οι σκούρες καφέ αποχρώσεις στα έπιπλα από ψάθα, δίνουν την αίσθηση της δροσιάς σε αστικά και εξοχικά σπίτια. Oπως τα σπίτια που παρουσιάζουμε στις επόμενες σελίδες. Oλα, με θέα τη Μεσόγειο. Το κάθε ένα με το δικό του ιδιαίτερο χαρακτήρα, που θυμίζει τα πολλά και διαφορετικά πρόσωπα αυτής της θάλασσας, ανάμεσα σε δυο ηπείρους.
Σημείο συνάντησης αρχαίων πολιτισμών που έχουν αφήσει εδώ έντονα τα ίχνη τους, η θάλασσα της Μεσογείου υπήρξε μέσα στους αιώνες σταυροδρόμι, σύνορο, εμπορικός δρόμος για Ελληνες, Ρωμαίους, Οθωμανούς και Μαυριτανούς. Σήμερα, τα μοναδικά της χρώματα, η ομορφιά της φύσης, ο πολιτισμός και οι περίφημες γεύσεις της, την κάνουν έναν ονειρεμένο τόπο και για διακοπές. Από το Μαρόκο και την Ιμπιζα, τις ακτές της Γαλλίας και της Ιταλίας, τη Μάλτα και τα ελληνικά νησιά, η απλότητα και η καθαρότητα, που είναι συνυφασμένες με την παραδοσιακή έννοια της μεσογειακής ζωής, εμπνέουν τους σύγχρονους αρχιτέκτονες. Ο μαγικός συνδυασμός του παλιού με το καινούριο δημιουργεί εντυπωσιακές κατοικίες, που σέβονται την παράδοση και το φυσικό τοπίο, κάτω από τον ήλιο και το γαλάζιο ουρανό.

Λυδία Βαβυλοπούλου